ျမသန္းတင့္-ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး (၃၁)

June 22, 2011 at 3:17 pm 2 comments

အခန္း တစ္ဆယ့္ငါး

ရင္းႏွီးေသာ မိတ္ေဆြအခ်င္းအခ်င္း ဆက္ဆံေရး၌ တစ္ခါတစ္ရံတြင္ အလ်ဥ္ျပတ္ေတာက္ကာ အေနေ၀းသြားၾကသည့္ အခါမ်ားရွိတတ္တသည္။ အေနေ၀းသြားသည့္ အေၾကာင္းကေတာ့ အမ်ိဳးမ်ိဳး ရွိသည္။ တခါတရံတြင္ သေဘာထားအယူအဆခ်င္း မတိုက္ဆိုင္ေသာေၾကာင့္၊ တခါတရံတြင္ ေနထို္င္မႈ ဘ၀ ကြာသြားေသာေၾကာင့္၊ တခါတရံတြင္ ေနရာေဒသအကြာအေ၀းေၾကာင့္၊တခါတရံတြင္ မိမိတို႕ ထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္စြမ္းမရွိေသာ ကံအေၾကာင္းတရား တို႕ ေၾကာင့္။

ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး တို႕ ဆက္ဆံေ၇းတြင္ သေဘာထားအယူအဆ မတိုင္ဆိုင္သည့္အခါမ်ား ရွိခဲ့သည္။ ေနထိုင္မႈ ဘ၀ကြာျခားမႈေတြ ရွိခဲ့သည္။ သုိ႕ရာတြင္ အေနေ၀းသည္ မရွိခဲ့ပါ။ အၿမဲလိုလို အဆက္အသြယ္ ရွိေနၾကပါသည္။

သို႕ ရာတြင္ ၁၉၆၄ ခုႏွစ္ ၁၉၇၂ ခုနစ္ကာလမမ်ားတြင္မူ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးသည္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္စြမ္းမရွိေသာ အေၾကာင္းတရားမ်ားေၾကာင့္ အေနေ၀းခဲ့ၾကသည္။

ထိုကာလေလာက္တြင္ ကၽြန္ေတာ္က အရင္ ထိန္းသိမ္းခံၿပီး သူက ေနာက္ အထိန္းသိမ္းခံရသည္။ သူက ထိန္းသိမ္းခံရရာမွ အလ်င္လြတ္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္က ေနာက္မွ လြတ္သည္။ ထိုကာလမ်ားသည္ ႏွစ္ေပါင္းေလးဆယ္ ခန္႕ ၾကာရွည္ေသာ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ဆက္ဆံေရးတြင္ အလ်ဥ္ျပတ္ေတာက္သြားေသာ ကာလဟု ဆိုႏိုင္ပါသည္။

ကၽြန္ေတာ္သည္ ကၽြန္ေတာ့ အလ်င္ လြတ္လပ္မႈကို ရသြားေသာ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး ၏ စာမ်ားကို အေႏွာင္အဖြဲ႕ အတြင္းမွ ဖတ္ရသည္။ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး၏ ရင္မွ တရႈိက္ ကို အုတ္နံရံရိတ္မွာဖတ္ရျခင္း ျဖစ္ၿပီး သူ၏ ရင္နင့္ေအာင္ေမႊး ကို သံတိုင္ၾကားမွာ ဖတ္ရျခင္းျဖစ္သည္။ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး၏ အျမင္သည ဘာမွ် ေျပာင္းလဲျခင္းမရွိ။ ပို၍ စူးရွေလးနက္လာသည္ ဟု ခံစားမိသည္။

၁၉၇၂ ခုနစ္ ကၽြန္ေတာ္ အျပင္သို႕ေရာက္လာသည့္အခါတြင္ သူက ကၽြန္ေတာ့္ကို ထမင္းဖိတ္ေကၽြးသည္။

သည္တခါ သူ႕အိမ္မွာ ေဘာက္ေထာ္ မဟုတ္ေတာ့။ တံတားျဖဴ ကန္လမ္းထဲက ေခတ္မီသည့္ တိုက္အိမ္ေလးျဖစ္သည္။

ကၽြန္ေတာ္ သူ႕ အိမ္ဧည့္ခန္းကို အကဲခတ္ေနစဥ္ အကင္းပါးေသာ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးက ေျပာသည္။

“ဒါ ကၽြန္မ အိ္မ္မဟုတ္ဖူးရွင့္။ ဗိုလ္မႈးၾကီးခင္ေမာင္သန္း ရဲ႕ အိမ္ကိုငွားေနတာ။ ရွင္နဲ႕ လည္း သိတယ္ေျပာတယ္။”

ကၽြန္ေတာ့္တြင္ စစ္ဗို္လ္အသိမိတ္ေဆြ ဟူ၍ သိပ္မရွိလွ။ ထို႕ ေၾကာင့္ သူေျပာသည့္ အမည္ကို ကၽြန္ေတာ္ စဥ္းစားေနသည္။

“ကိုမင္းရွင္ရဲ႕ ညီေလ။ ဒီအိမ္ကိုလဲ ကိုမင္းရွင္ပဲ ငွားေပးတာ။”

သည္ေတာ့ မွ ကၽြန္ေတာ္ သတိရေတာ့သည္။ ကၽြန္ေတာ္ တို႕ႏွင့္ေရးေဖာ္ ေရးဖက္ စာေရးဆရာ မင္းရွင္၏ ညီ ကိုခင္ေမာင္သန္းသည္ ၁၉၅၀ တ၀ိုက္ ကၽြန္ေတာ္ တို႕တေတြ တကၠသိုလ္မွာေနစဥ္ မင္းရွင္တို႕ အိမ္သည္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ လူသိုက္၏ စားအိမ္ေသာက္အိမ္။ သည္တုန္းက ကိုခင္ေမာင္သန္းသည္ ဆယ္တန္းေက်ာင္းသားေလးသာ ရွိေသးသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ အားလံုး သူ႕ကို သူ႕အိမ္ကေခၚသလို ကိုတူး ဟု ေခၚၾကသည္။ ေနာင္တြင္ သူတို႕ ညီအကိုသံုးေယာက္လံုး စစ္တပ္ထဲသို႕ ၀င္သြားၾကသည္။ အကုိၾကီးျဖစ္သည့္ မင္းရွင္သည တပ္ထဲသို႕ အလ်င္ဆံုး၀င္ၿပီး ဗိုလ္ၾကီးဘ၀တြင္ တပ္ထဲမွ အလ်င္ဆံုး ပင္စင္ယူလာခဲ့သည္။ သူ႕ ညီ ကိုတူးကမူ တေလွ်ာက္လံုး တပ္ထဲမွာပင္ ေနလာခဲ့ၿပီး ယခု ဗိုလ္မႈးျဖစ္ေနေလၿပီ။

“ေၾသာ္ ကိုတူးရဲက အိမ္ကိုး။ ေဒၚမမေလး ရဲ႕ ေဘာက္ေထာ္ က အိမ္ေကာ။”

ကိုေအာင္ေဇယ်က ၿပံဳး၍ ပုခံုးကို တြန္႕ ျပသည္။ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးက သူ႕ကို တခ်က္လွမ္းၾကည့္၏။

“မေျပာပါနဲ႕ ေတာ့ရွင္။ေဘာက္ေထာ္အိမ္က သံုးထပ္သားကာၿပီး ေဆးသုတ္ထားတဲ့ အိမ္မဟုတ္လား။ ယာယီေနဖို႕ ေဆာက္ထားတာ။ ကၽြန္မတို႕ ျပန္လာေတာ့ သံုးထပ္သားေတြ အားလံုး ျခစားကုန္ၿပီရွင့္။ ဘာမွမရွိေတာ့ဖူး။”

ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးက မိတ္ေဆြမ်ားအေၾကာင္းႏွင့္ သူ႕ေနေရး ထုိင္ေ၇း ကို ေျပာျပသည္။ သမီးအၾ႕ကီးခင္ေလးျမင့္မွာ ျပင္သစ္ျပည္မွ ဘြဲ႕တစ္ခုကိုယူ၍ ျပန္ေရာက္ေနၿပီ။ သားလတ္မိုးဟိန္းမွာ သမိုင္းဘာသာရပ္တြင္ မဟာ၀ိဇၨာတက္ေနၿပီ။ သားၾကီး ေမာင္သိန္းတန္က ယခင္ကအတိုင္းပင္။

“ခင္ဗ်ားမရွိတုန္း ခင္ဗ်ားေကာင္ မိန္းမ ႏွစ္ေယာက္ေလာက္ ရၿပီးၿပီ ဗ်။”

ကိုေအာင္ေဇယ်က ေျပာသည္။

ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးသည္ အထဲတြင္ သံုးႏွစ္နီးပါးေလာက္ေနလိုက္ရသည္။ အျပင္သို႕ ျပန္ေရာက္လာသည့္အခါတြင္ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးသည္ ဖရိုဖရဲျဖစ္သြားေသာ သူ႕စီးပြားေရးႏွင့္ သူ႕လုပ္ငန္းကို ျပန္၍ ထူေထာင္သည္။ ဘ၀ခရီးေဖာ္ရွိေနၿပီ ျဖစ္၍ အလ်င္တုန္းကေလာက္ေတာ့ ပင္ပန္းဟန္မတူပါ။

“ကၽြန္မကေတာ့ ေဆးကုတဲ့လုပ္ငန္းကိုပဲ လုပ္တယ္ေလ။ က်န္တဲ့ ပံုႏွိပ္တိုက္လုပ္ငန္း တို႕ ဘာတို႕ကိုေတာ့ ကိုေအာင္ေဇယ်ကို လြဲထားတယ္။ စာမ်ားမ်ားေရးခ်င္ေသးတယ္ရွင့္။ ဒါေၾကာင့္မို႕ စာေရးခ်ိန္ရေအာင္ဆိုၿပီး လုပ္ငန္းေတြ သူ႕ ကို လႊဲထားလိုက္ေတာ့တယ္။ ”

သူတို႕ အလုပ္တိုက္သည္ ၿမိဳ႕ ထဲ က မဟာဗႏၶဳလပန္းၿခံလမ္း ( ဘားလမ္း) တြင္မဟုတ္ေတာ့။ ယခင္ေနရာေဟင္းနွင့္ကပ္ၿပီး ၄၇ လမ္းထိပ္က တိုက္ၾကီးမွာေ၇ာက္ေနသည္။ လမ္းဘေလာက္တခုလံုးကို အျပည့္ေဆာက္ထားသည့္ တိုက္ၾကီး ေအာက္ဆံုးထပ္တြင္ အခန္းႏွစ္ခန္းငွားထားသည္။ တစ္ခန္းမွာ စက္ခန္း၊ပံုႏွိပ္လုပ္ငန္း ၏ရံုးခန္းျဖစ္ၿပီး ေနာက္တခန္းမွာ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး၏ ေဆးကုခန္းျဖစ္ေလသည္။

Entry filed under: ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး. Tags: .

A sketch of Bilat Pyan Than , from “Perfect Hostage” ျမသန္းတင့္-ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး (၃၂)

2 Comments Add your own

  • 1. Anonymous  |  September 25, 2011 at 7:10 pm

    Thank u… I want to know more about Journal kyaw ma ma lay.. Are there any book like the biography of Journal kyaw ma ma lay?

    Reply
  • 2. MDW  |  June 23, 2011 at 1:22 pm

    လာဖတ္သြားတယ္ အမေရ …
    ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

    Reply

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Trackback this post  |  Subscribe to the comments via RSS Feed


Favorite piece of quotes

Voici mon secret. Il est très simple: On ne voit bien qu'avec le cœur. L'essentiel est invisible pour les yeux.

Here is my secret. It is very simple: It is only with the heart that one can see truly; what is essential is invisible to the eyes.

Le Petit Prince (1943) by Antoine de Saint Exupéry

လတ္တေလာေရးထားတာေလးေတြ

ပထမဆံုးျမင္ဖူးတဲ့ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးပံု

ရႈမ၀မဂၢဇင္း

  • 34,436 hits

%d bloggers like this: