ျမသန္းတင့္-ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး (၃၀)

January 10, 2011 at 12:30 am 2 comments

ဂ်ာနယ္ေက်ာ္ဦးခ်စ္ေမာင္ ဆံုးသည့္အခါတြင္ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးသည္ အသက္ ၂၉ ႏွစ္သာရွိေသးသည္။ သို႕တိုင္ သူမသည္ ခင္ပြန္းသည္ လုပ္ငန္းကို ဆက္လက္လုပ္ကိုင္သည္။ သူမသည္ ဦးခ်စ္ေမာင္ထုတ္ေ၀ခဲ့ေသာ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္ အပတ္စဥ္ ဂ်ာနယ္ကိုဆက္လက္ထုတ္ေ၀ယံုသာမက ဦးခ်စ္ေမာင္ စိတ္ကူးခဲ့သည့္ ေန႕႕ စဥ္သတင္းစာၾကီးတစ္ေစာင္ ကိုလည္း ဦးစီးထုတ္ေ၀ခဲ့သည္။ ထုိသတင္းစာမွာ ျပည့္သူ႕ ဟစ္တိုင္ သတင္းစာျဖစ္သည္။

“ဦးခ်စ္ေမာင္ဆံုးေတာ့ ကၽြန္မမွာ ပံုႏွွိပ္စက္ေတြနဲ႕ လူမမယ္ကေလးေတြနဲ႕ က်န္ရစ္ခဲ့တယ္။ သူ႕လုပ္ငန္းကို ကၽြန္မ ဆက္လုပ္ရမယ္လို႕ သစၥာျပဳထားတယ္ေလ။ သူဆံုးတံုးက သူ႕က်င္းထဲကိုေျမၾကီးခဲေလးေတြပစ္ခ်ေနေပမယ့္ ကၽြန္မစိ္တ္ထဲ သစၥာကတိခဲ ေတြလိုပဲ။ ခဲလံုးကေလး တစ္လံုးပစ္ခ်လိုက္တိုင္း သူ႕လုပ္ငန္းကို ဆက္လုပ္မယ္ဆိုတဲ့ ကတိတစ္ခြန္း ေပးမိတယ္။ ဒါေပမယ့္ အခက္အခဲဆိုတာ ရွိစၿမဲမဟုတ္လား။ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္ရဲ႕ ျပည္သူ႕ဟစ္တုိင္ သတင္းစာ ဟာ ၾကာၾကာမခံလိုက္ပါဖူး။ ဒါကေတာ့ ကံလို႕႔ ပဲ ဆိုရမွာေပါ့။”

ဂ်ာနယ္ေက်ာ္ႏွင့္ ျပည္သူ႕ ဟစ္တိုင္သတင္းစာထုတ္ေ၀ၿပီး မၾကာမီတြင္ အေ၇းအခင္းတစ္ခုျဖစ္ပြားခဲ့သည္။ ယင္းမွာ ႏိုင္ငံ့ေခါင္းေဆာင္တစ္ဦးအား မီးခြက္မႈတ္သည္ ဆိုသည့္ သတင္းကို ေဖာ္ျပျခင္းျဖစ္သည္။ ဤတြင္ ထိုေခါင္းေဆာင္၏ ေနာက္လိုက္မ်ားက ထိုသတင္းကိုထည့္သည့္ ျပည္သူ႕ဟစ္တိုင္သတင္းစာအပါအ၀င္ သတင္းစာတိုက္မ်ားကို လူအုပ္ႏွင့္ခ်ီ၍ လုယက္ဖ်က္ဆီးၾကျခင္းျဖစ္သည္။

“အဲဒိတုန္းက ကၽြန္မရင္ထဲမွာ နာလိုက္တာေလ။ ကၽြန္မေရာက္သြားေတာ့ စာပံုႏွိပ္စက္ၾကီးေလးလံုးအနက္ ႏွစ္လံုးပဲ အေကာင္းက်န္ေတာ့တယ္။ က်န္တဲ့ခဲစာလံုးေတြ စာခံုေတြကလည္း လမ္းမမွာ ျပန္႕ၾကဲေနတာပဲ။ တတိုက္လံုး ရစရာ မရွိေတာ့ဘူး။”

ကၽြန္ေတာ္ သည္ အပ်က္စီးပံုၾကားထဲတြင္ ရပ္ေနေသာ ပ်ုိရြယ္ေသးေသာ မုဆိုးမကို စိ္တ္မ်က္စိထဲတြင္ ျမင္ေယာင္ ေနေလသည္။

**************

၁၉၆၂ ေနာက္ပိုင္းတြင္ ကၽြန္ေတာ္ အထိမ္းအသိမ္း ခံရျပန္သည္။

အထိန္းသိမ္းမခံရမီ ထိုႏွစ္ထဲတြင္ အိမ္မွာ ေနသည္ ဟူ၍မရွိ။ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးအိ္မ္ႏွင့္ မိတ္ေဆြမ်ား၏ အိမ္တြင္ ေလွ်ာက္ေနေလသည္။

ကၽြန္ေတာ္သည္ အင္းစိန္ရွိ ကၽြန္ေတာ့္ညီ၀မ္းကြဲတစ္ေယာက္ အိ္မ္တြင္ ေနစဥ္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ထိန္းသိမ္းလိုက္သည္။ ကၽြန္ေတာ့္ကို ထိန္းသိမ္းလိုက္ၿပီးေနာက္ တစ္ႏွစ္ ႏွစ္ႏွစ္အၾကာတြင္ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးႏွင့္ ကိုေအာင္ေဇယ် ႏွစ္ဦးလံုးကိုလည္း ထိန္းသိမ္းလိုက္ေၾကာင္း ၾကားရသည္။ ဘာေၾကာင့္ ထိန္းသိမ္းံရသည္ ကိုမူ ကၽြန္ေတာ္မသိ။

သူတို႕ ႏွစ္ဦးသည္ ကၽြန္ေတာ့္ေနာက္မွ ထိန္းသိမ္းခံရၿပီး ကၽြန္ေတာ့္အလ်င္လြတ္ေျမာက္သြားၾကသည္။

သူမ ျပန္လြတ္သြားၿပီးေနာက္ မၾကာခင္တြင္ ရင္နင့္ေအာင္ေမႊး ဆိုသည့္ ၀တၱဳရွည္ၾကီးကို ရႈမ၀မဂၢဇင္း တြင္ ခန္းဆက္၀တၱဳအျဖစ္ ကၽြန္ေတာ္ဖတ္လိုက္ရသည္။ ကၽြန္ေတာ္သည္ ရင္နင့္ေအာင္ေမႊး ကိုဖတ္၍ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးကို အံ့ၾသသြားေလသည္။

ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး၏ စာမ်ားကို ကၽြန္ေတာ္ အကုန္နီးပါးေလာက္ ဖတ္ဖူးခဲ့ပါသည္။ သူလိုလူ သည္ ဖတ္၍မၿငီးသည့္ ၀တၱဳဟန္ အတၱဳပၸတိၱၾကီး ျဖစ္သည္။ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး၏ စာအေရးအသားသည္ ရုိးရိုးရွင္းရွင္းႏွင့္ ေျပျပစ္သည္။ သူိ႕ ရာတြင္ သူလိုလူမွာ ကိုယ့္အိမ္ေထာင္ေရးႏွင့္ သူေတြ႕ ျမင္လိုက္ရေသာ သတင္းစာေလာက ႏိုင္ငံေရးေလာက အေၾကာင္းတို႕ကို ေရးသြားသျဖင့္ အထူးအားထုတ္ရန္ လိုမည္မထင္။ သူ႕ဘ၀၊ဂ်ာနယ္ေက်ာ္ဦးခ်စ္ေမာင္၏ဘ၀ႏွင့္ သူတို႕ ဇနီးေမာင္ႏွံ က်င္လည္လာခဲ့ရသည့္ ေနာက္ခံကားတို႕ကို ေစ့စပ္စြာျမင္တတ္ရန္သာလိုေပသည္။

ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး၏ က်န္၀တၱဳမ်ားမွာလည္း ၀တၱဳေကာင္းမ်ားျဖစ္သည္။ ကမၻာေျမ၀ယ္ သည္ လွႏြယ္ဆိုသည့္ ေတာသူမေလးကို ေနာက္ခံထားကာ ေရးထားသည့္ ေျမယာစံနစ္ျပဳျပင္ေရး၀တၱဳျဖစ္သည္။ သူလို မိန္းမ မွာ အခ်စ္၀တၱဳေကာင္းတစ္ပုဒ္။ အျဖဴ မွာေတာ္လွန္ေရး ဗိုလ္ခ်ဳပ္တစ္ဦး၏ အလြမ္းဇတ္။ စိတ္ မွာေၾကာင္သူေတာ္ တေယာက္၏ ဖ်က္ဆီးျခင္းကို ခံလိုက္ရေသာ္လည္း ေလာကကိုရဲရဲ ရင္ဆိုင္သြားေသာ မိန္းမပ်ိဳ တစ္ေယာက္ အေၾကာင္း။ သူမမွာ လူပ်ိဳ ၀န္ၾကီးတစ္ဦး အိမ္တြင္ အိမ္ေထာင္ထိန္း တာ၀န္မ်ားကိုယူရသည့္ မိန္းမပ်ိဳ တစ္ဦးႏွင့္ လူပ်ိဳ၀န္ၾကီးတစ္ဦးတို႔ ရင္ခံုသံဇာတ္လမ္း။ မုန္း၍မဟူ မွာ သူ႕ အေပၚတြင္ ၾကီးစိုးလႊမ္းမိုးေနေသာ ဦးေစာဟန္ဆိုသည့္ ခင္ပြန္းသည္ႏွင့္ ေ၀ေ၀ ဆိုသည့္ မိန္းမပ်ိဳေလးတေယာက္တို႕ ၏ အိမ္ေထာင္ေရး၀တၱဳ။

ရင္နင့္ေအာင္ေမႊး တြင္မူ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးသည္ ျမန္မာဆန္လွေသာ အမ်ိဳးသမီးေလး တစ္ေယာက္အေၾကာင္းကို ေစ့စပ္စြာေရးထားသည္။ ရင္နင့္ေအာင္ေမႊးမွာကား ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး၏ ၀တၱဳေရးျခင္းပညာတြင္ အထြတ္အထိပ္ျဖစ္ေလသည္။

၀တၱဳသည္ စာေရးဆရာ၏ အတၱ၊စာေရးဆရာ၏ လိပ္ျပာကို တစ္စိတ္ တစ္ပိုင္းေဖာ္ျပေနသည့္ အႏုပညာ ပံုသ႑ာန္ တစ္ခုျဖစ္သည္။ စာေရးဆရာသည္ ဘယ္မွ် လိပ္ျပာခြာကာ သူ႕၀တၱဳကို ေရးသည္ျဖစ္ေစ၊ သူ႕႕ အတၱ ဥခြံအျပင္သို႕ ဘယ္မွ်ထြက္၍ ေရးသည္ဆိုေစ ထုိ၀တၱဳထဲတြင္ စာေရးဆရာ၏ အတၱရုပ္ပံုလႊာ၊စာေရးဆရာ၏ လိပ္ျပာကို တစ္ေနရာ မဟုတ္လွ်င္ တစ္ေနရာတြင္ေတာ့ လွစ္ကနဲေတြ႕လိုက္ရတတ္သည္။

ကၽြန္ေတာ္သည္ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး၏ ၀တၱဳမ်ားကိုဖတ္ရင္း သူမ၊ေ၀ေ၀၊ေဒါက္တာမေစာလင္း၊ လွႏြယ္ စသူတို႕သည္ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး၏ ကိုယ္ပြားမ်ားအျဖစ္သာ ျမင္ေယာင္ေနသည္။

သူတို႕ အားလံုးသည္ လိပ္ျပာခြဲထားေသာ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးျဖစ္ၿပီး ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး၏ အတၱပံုရိပ္သည္ သူတို႕ အားလံုး၏ စုေပါင္းရုပ္ပံုလႊာ ျဖစ္ေနေလသည္။

Entry filed under: ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး, ျမသန္းတင့္-ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး. Tags: .

ျမသန္းတင့္-ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး ၂၉ ျမေႏွာင္းညိဳ Fan Page on Facebook

2 Comments Add your own

  • 1. little brook  |  July 18, 2011 at 5:35 am

    ဤကမၻာေျမ၀ယ္ကို သေဘာက်တယ္ .. ဖတ္မိတိုင္း ရင္ထဲတမ်ိဳးပဲ

    Reply
  • 2. Pauk  |  February 2, 2011 at 2:37 pm

    ”သူဆံုးတံုးက သူ႕က်င္းထဲကိုေျမၾကီးခဲေလးေတြပစ္ခ်ေနေပမယ့္ ကၽြန္မစိ္တ္ထဲ သစၥာကတိခဲ ေတြလိုပဲ။ ခဲလံုးကေလး တစ္လံုးပစ္ခ်လိုက္တိုင္း သူ႕လုပ္ငန္းကို ဆက္လုပ္မယ္ဆိုတဲ့ ကတိတစ္ခြန္း ေပးမိတယ္။ ဒါေပမယ့္ အခက္အခဲဆိုတာ ရွိစၿမဲမဟုတ္လား။ ”

    ဒီစာပုဒ္ကိုဖတ္ရခ်ိန္မွာ မ်က္ရည္လည္မိတယ္..။

    Reply

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Trackback this post  |  Subscribe to the comments via RSS Feed


Favorite piece of quotes

Voici mon secret. Il est très simple: On ne voit bien qu'avec le cœur. L'essentiel est invisible pour les yeux.

Here is my secret. It is very simple: It is only with the heart that one can see truly; what is essential is invisible to the eyes.

Le Petit Prince (1943) by Antoine de Saint Exupéry

လတ္တေလာေရးထားတာေလးေတြ

ပထမဆံုးျမင္ဖူးတဲ့ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးပံု

ရႈမ၀မဂၢဇင္း

  • 34,436 hits

%d bloggers like this: