ျမသန္းတင့္-ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး ၂၉

January 7, 2011 at 3:32 pm 2 comments

၁၉၆၂ တြင္ ကၽြန္ေတာ္တို႕သည္ ျမန္မာႏိုင္ငံ စာေရးဆရာသမဂၢကို တည္ေထာင္ၾကသည္။ ထိုအခါတြင္လည္း ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးသည္ တက္ၾကြစြာ ပါ၀င္ခဲ့ေလသည္။ စည္းမ်ဥ္းဥပေဒကို ေရးဆြဲသည့္အခါတြင္ ကၽြန္ေတာ္တို႕သည္ သူ႕အိမ္မွာပင္ အစည္းအေ၀းထုိင္ၾကသည္။ တခါတရံ၌ ညည့္နက္သန္းေကာင္၊တခါတရံတြင္ လင္းအားၾကီးထိ။

အစည္းအေ၀းလုပ္တိုင္း သူ႕အိမ္တြင္ ထမင္းစားခ်ိန္ေရာက္လွ်င္ ထမင္း၊လက္ဖက္ရည္ခ်ိန္ေရာက္လွ်င္ လက္ဖက္ရည္၊ အစည္းအေ၀းတြင္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ေတြ ျငင္းခုံေနၾကသည္ကို ျမင္လွ်င္ သူ ဘာမွ် ၀င္ေျပာေလ့မရွိ။ တိတ္ဆိတ္စြာ နားေထာင္ေနတတ္သည္။ ျငင္းၾက၊ခုန္ၾက သေဘာကြဲလြဲၾကသည္ကိုျမင္လွ်င္ သူ႕မ်က္ႏွာသည္ စိတ္ညစ္သည့္ အရိပ္အေယာင္တို႔ျဖင့္ အုံမႈိင္းေနတတ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ တစ္ေတြ သေဘာတူ ညီညြတ္ေနၾကသည္ကိုျမင္လွ်င္ သူ႕မ်က္ႏွာသည္ လန္းဆန္းၾကည္လင္ေနတတ္သည္။

ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးသည္ ဘ၀တြင္ အဖုအထစ္ အေကြ႕ အေကာက္မ်ားကို ျမင္လိုဟန္မရွိ။ သူသည္ ဘ၀ကို ပန္းစၾကာမွန္ေျပာင္းႏွင့္ ၾကည့္သလို အေရာင္အေသြးစံုစံု အလွအပ ဖံုဖံုျဖင့္ တန္ဆာဆင္ထားသည္ကိုသာ ၾကည့္ခ်င္ဟန္တူသည္။

ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးသည္ အေနအထိုင္ ေခတ္ဆန္ၿပီး အေတြးအေခၚတြင္ ေခတ္မီသည္ဟု ဆိုႏိုင္ေသာ္လည္း အခ်ိဳ႕ေနရာမ်ားတြင္ ဥပါဒါန္ အေတာ္ၾကီးသူျဖစ္ပါသည္။

သူသည္ ေဗဒင္ကိန္းခန္းကိုယံုတတ္သည္။ ဘာဂိုဏ္းဆရာ၊ညာဂိုဏ္းဆရာ တို႕ကိုလည္း ယံုတတ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ကား ထိုဆ၇ာမ်ားကို အယံုအၾကည္ရွိသူမဟုတ္။ ထို႕ေၾကာင့္ထိုဆရာမ်ားႏွင့္ပတ္သက္လာလွ်င္ သူႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ မၾကာခဏ ျငင္းခုန္တတ္ၾကပါသည္။ တစ္ေန႕တြင္ သူက အုန္းသီးထဲမွ စိန္လက္စြပ္ ထုတ္ၿပီးျပတတ္သည္ ဆိုေသာ ဂိုဏ္းဆရာ တစ္ေယာက္ထံ ကၽြန္ေတာ့္ကိုသြားဖို႕ အတင္းေခၚရာ ကၽြန္ေတာ္က မလိုက္ပဲ ထို ဂိုဏ္းဆရာႏွင့္ပတ္သက္ၿပီး ျပင္းျပင္းထန္ထန္ ေ၀ဖန္ေျပာဆိုမိသျဖင့္ ကၽြန္ေတာ့္ကို စိတ္ေကာက္ၿပီး သံုးလေလာက္ စကားမေျပာပဲေနပါသည္။

ေနာက္တြင္ ဂိုဏ္းဆရာ ဆိုသူသည္ လိမ္လည္မႈျဖင့္ေထာင္က်သြားေလသည္။ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ သူသည္ ထိုဂိုဏ္းဆရာ အေၾကာင္းမေျပာမိေအာင္ သတိထား၍ ေနခဲ့ၾကသည္။

ကၽြန္ေတာ္သည္ တိုင္းရင္ေဆးကို အထင္ေသးသူမဟုတ္ပါ။ ျမန္မာ တိုင္းရင္းေဆးတို႕ ၏ အာနိသင္ကို ေလးစား သူျဖစ္သည္။ ထိုအတြင္း တိုင္းရင္းေဆးမွ တိုင္းရင္းေဆးဟု တယူသန္သူမဟုတ္ပါ။

ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးကား တိုင္းရင္းေဆးမွတိုင္းရင္းေဆးျဖစ္ပါသည္။ အေနာက္တိုင္းေဆးကို လံုး၀ယံုၾကည္လက္ခံသူ မဟုတ္ပါ။ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္ဦးခ်စ္ေမာင္ အရြယ္မေရာက္ပဲ ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္ႏွင့္ ေသဆံုးရျခင္းသည္ တိုင္းရင္းေဆးျဖင့္ မကုလိုက္ရေသာေၾကာင့္ ဟု သူ ဥပါဒါန္ ျဖစ္ေနမိပါသည္။

ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးသည္ သူ႕စာအုပ္ေတြထုတ္တိုင္း ကၽြန္ေတာ့္ကို လက္မွတ္ထိုး၍ ေမတၱာလက္ေဆာင္ေပးေလ့ရွိပါသည္ ။တစ္ခါတြင္ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးသည္ သူ႕တိုင္းရင္းေဆးပညာႏွင့္ သူ႕ေဆာင္းပါးမ်ားကို စာအုပ္အျဖစ္ထုတ္ေ၀ရာ ကၽြန္ေတာ့္ကို လက္ေဆာင္မေပးပါ။

“ေဒၚမမေလး အဲဒီစာအုပ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ မရေသးဘူး” ဟု ကၽြန္ေတာ္က ေျပာသည့္အခါတြင္ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးက မ်က္ႏွာထားတည္တည္ျဖင့္

“ရွင္ကတိုင္းရင္းေဆးကိုမွမယံုတာ။ ရွင့္ကို လက္ေဆာင္မေပးေတာ့ဘူး “ဟု ေျပာပါသည္။

“ကၽြန္ေတာ္ မယံုတာမဟုတ္ဖူးေနာ္။ အစြဲအလမ္း မၾကီးဖူးလို႕ ေျပာတာ။ အေနာက္တိုင္းေဆးဟာ သူ႕ေနရာႏွင့္သူ အသံုးက်သလို တိုင္းရင္းေဆးဟာလည္း သူ႕ေနရာနဲ႕ သူ အသံုးက်တယ္။ အာနိသင္ ရွိတယ္ဆိုတာကို ကၽြန္ေတာ္ မူအားျဖင့္လက္ခံတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ေျပာတာက ကၽြန္ေတာ္တို႕ တိုင္းရင္ေဆးဟာ သမားတု သမားေယာင္ေတြလက္မွာ အလြဲသံုးစားအလုပ္ခံေနရတာကိုေျပာတာ။”

သည္ေတာ့မွ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးသည္ ကၽြန္ေတာ့ကို သူ႕ေဆးစာအုပ္ကို လက္ေဆာင္ေပးပါသည္။ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးသည္ အစြဲအလမ္း ၾကီးသေလာက္ဇြဲၾကီးသူလည္း ျဖစ္ပါေလသည္။

သူလိုလူတြင္ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္ဦးခ်စ္ေမာင္ကြယ္လြန္ၿပီးေနာက္ သူ႕ခံစားရပံုမ်ားကို

သူႏွင့္ေတြ႕ခဲ သည့္ အင္ဒိုဘားမားေဆးတိုက္က စ၍ ေဆးရံုေပၚတြင္ ေသသြားသည္ အထိ ေနာက္ေၾကာင္းေတြ ျပန္ေတြးၾကည့္ၿပီး အနားတြင္သူေရာက္လာသလိုလို သူရွိေနသလုိလို လာ၍ လွည့္စားေနသည္။

တစ္ညလံုးေတြးသမွ် စဥ္းစားသမွ် သက္သာရာသက္သာေၾကာင္း ကေလးမွ် မရပဲ စိတ္ေၾကကြဲသထက္သာ ေၾကကြဲလ်က္ ရပ္တည္ရာမရေအာင္ ပူေဆြးလွသည္။

ႏိုင္ငံေရးကိစၥမ်ား မျပတ္လပ္လွသျဖင့္ အခ်ိန္အားလပ္ရက္ ခြင့္မ်ား မရလိုက္မႈေၾကာင့္ ေနာင္လာေနာင္သားမ်ား အတြက္ အက်ိဳးျဖစ္ေစမည့္ စာေပမ်ားကို ေစတနာေတြအတိုင္း မျပဳစုသြားခင္ ဆံုးရႈံးလိုက္၇ျခင္းအတြက္ ႏွေျမာလြန္းလွသည္။

ကၽြန္မႏွင့္သာ အေၾကာင္းမပါခဲ့လွ်င္ ဤေရြ႕ ဤ မွ်ေလာက္ ႏိုင္ငံအတြက္မလုပ္သြားႏိုင္ပဲ ေစာေစာစီးစီးကပင္ ေသပြဲ၀င္သြားေပမည္။ ယခုေတာ့ ျပဳဖြယ္ရာကေလးမ်ားကို ေကာင္းစြာလုပ္သြားႏုိင္ေသးသည္ ဟု ဤသို႕လည္း ေက်နပ္ၾကည့္သည္။

တိုင္းျပည္တြက္ သူရည္၇ြယ္ထားသည့္ လုပ္ငန္းၾကီးမ်ား သူ႕ေစတနာအေလွ်ာက္ အဆံုးတုိင္လုပ္မသြားရသျဖင့္ သူ႕ ဆႏၵအတိုင္းမျပည့္ရေပတကား၊ ဤသို႕လည္း မေက်မနပ္ျဖစ္မိသည္။

နံနက္လင္းေသာ ညတြင္ပင္မုဆိုးမဘ၀ျဖင့္ အနာဂတ္အတြက္ တခုခုကို ဆံုးျဖတ္ရေပမည္။ မိမိဆံုးျဖတ္မည့္အလုပ္တြင္ ကိုယ့္အၾကိဳက္ကိုၾကည့္၍ မဆံုးျဖတ္ပဲ သူ႕အၾကိဳက္ကိုသာလိုက္၍ ဆံုးျဖတ္ရန္ ဆႏၵ ရွိလ်က္ သူ႕အၾကိဳက္ေတြ၊သူ႕အၾကိဳက္ေတြကို ေလွ်ာက္ ၿပီး စဥ္းစားၾကည့္မိသည္။

နံနက္မလင္းခင္ ဤသို႕ ဆံုးျဖတ္သည္။

ဂ်ာနယ္ေက်ာ္ကို ဆက္လက္ထုတ္ေ၀မည္။

Entry filed under: ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး, ျမသန္းတင့္-ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး. Tags: .

ဖတ္ျဖစ္တဲ့စာအုပ္ေတြ..ေတြးမိတဲ့အေတြးေတြ.. ျမသန္းတင့္-ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး (၃၀)

2 Comments Add your own

  • 1. May Kyaw  |  January 25, 2011 at 8:45 pm

    I love to read Myanmar stories.

    Reply
  • 2. အယီး ျပာသုိ  |  January 7, 2011 at 7:47 pm

    လာ ဖတ္သြားပါတယ္ တူမဂ်ီး

    Reply

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Trackback this post  |  Subscribe to the comments via RSS Feed


Favorite piece of quotes

Voici mon secret. Il est très simple: On ne voit bien qu'avec le cœur. L'essentiel est invisible pour les yeux.

Here is my secret. It is very simple: It is only with the heart that one can see truly; what is essential is invisible to the eyes.

Le Petit Prince (1943) by Antoine de Saint Exupéry

လတ္တေလာေရးထားတာေလးေတြ

ပထမဆံုးျမင္ဖူးတဲ့ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးပံု

ရႈမ၀မဂၢဇင္း

  • 34,436 hits

%d bloggers like this: