ျမသန္းတင့္ -ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး ( ၂၇)

December 13, 2010 at 12:49 am 1 comment

ကၽြန္ေတာ္ကမူ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးကို စာေတြေရးေစခ်င္သည္။ စီးပြားေရးအလုပ္ေတြေလွ်ာ့ေစခ်င္သည္။ သူ႕မွာ ပံုႏွိပ္လုပ္ငန္းကို ကိုေအာင္ေဇယ်နွင့္ လႊဲထားႏိုင္ေသာ္လည္း ေဆးခ်က္သည့္ လုပ္ငန္းႏွင့္ ေဆးကုသသည့္ လုပ္ငန္းက အခ်ိန္ပိုယူလာသည္။ ေန႕တိုင္း သူ႕အလုပ္တိုက္ကို ေရာဂါလာျပသည့္ လူနာေတြကမနည္း။ ထိုကာလတစ္၀ိုက္တြင္ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးသည္ ရသစာေပေတြသိပ္မေရးေတာ့ပဲ ေဆးေဆာင္းပါးေတြကိုသာ အေရးမ်ားသည္။ လူထုလႈပ္ရွားမႈမ်ားတြင္ကား ကၽြန္ေတာ္တို႕ ႏွင့္အတူ ေတာက္ေလွ်ာက္ ပါလာခဲ့ပါသည္။

“မမေလးဆိုတဲ့ မိန္းမဟာ အေတာ္ capable ျဖစ္တဲ့မိန္းမကြာ “ဟု တစ္ခါတြင္ ကိုသိန္းေဖ(သိန္းေဖျမင့္) က ကၽြန္ေတာ့ကို တစ္အံ့တစ္ၾသ ေျပာဖူးသည္။

၁၉၅၅ တစ္၀ုိက္မွ ၁၉၆၀ တစ္၀ိုက္သည္ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးစာအမ်ားဆံုး အထူးသျဖင့္ ရသစာေပကို အမ်ားဆံုး ေရးသည့္ကာလာမ်ားဟု ကၽြန္ေတာ္ထင္သည္။ သူ၏ ထင္ရွားေသာ၀တၱဳလတ္မ်ား (ဥပမာ-ေမတၱာ၊ေလာကီရတနာ၊ နတ္ေရးငယ္ေရႊစာ၊အျဖဴ၊သူမ ႏွင့္ ကမၻာေျမ၀ယ္ စသည့္ ၀တၱဳရွည္ၾကီးမ်ားသည္ ထိုကာလတစ္၀ိုက္အတြင္းတြင္ ေ၇းခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ ၁၉၆၀ ျပည့္ႏွစ္ေနာက္ပိုင္းတြင္မူ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးသည္ ၀တၱဳရွည္ၾကီးေတြေရာ၊၀တၱဳတိုေရာ အေရးက်ဲလာသည္။ ေနာက္ပိုင္းတြင္ ရင္နင့္ေအာင္ေမႊး ႏွင့္ ေသြး ၀တၱဳရွည္ၾကီး ႏွစ္ပုဒ္သာ ေရးႏိုင္ျပီး ေနာက္ထပ္ေရးႏုိင္ျခင္း မရွိေတာ့။ ၀တၱဳတိုလည္း ေတာ္ေတာ္က်ဲသြားသည္။

ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးသည္ ကၽြန္ေတာ့္အဖို႕ အစ္မၾကီးတစ္ဦး၊မိတ္ေဆြတစ္ဦးမွ်သာမက ရဲေဘာ္ရဲဘက္တစ္ဦး လည္းျဖစ္ပါသည္။ ၁၉၅၃ ခုႏွစ္ေလာက္မွစ၍ ၁၉၆၂ ခုႏွစ္ေလာက္ထိ ကၽြန္ေတာ္တို႕သည္ ဂ်ာနယ္ထုတ္ေ၀ေရးလုပ္ငန္း၊ စာအုပ္ထုတ္ေ၀ေရးလုပ္ငန္းတို႕တြင္ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္၊ေရးေဖာ္ေရးဖက္မ်ားျဖစ္ခဲ့ၾကသည္။လူထူလႈပ္ရွားမႈမ်ား၊အသင္းအဖြဲ႕ မ်ားတြင္ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ ေရးေဖာ္ေရးဖက္မ်ားျဖစ္ခဲ့ၾကသည္။ လူထုလႈပ္ရွားမႈမ်ား၊အသင္းအဖြဲ႕ မ်ားတြင္ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္မ်ားျဖစ္ခဲ့ၾကသည္။ ကမၻာ့ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကြန္ဂ႕ရက္ ျမန္မာႏိုင္ငံ၊ျမန္မာႏိုင္ငံစာေရးဆရာစာေပကလပ္၊ ျမန္မာႏို္င္ငံစာေရးဆ၇ာမ်ား သမဂၢ။

၁၉၅၇-၁၉၅၈ ခုႏွစ္တစ္၀ိုက္က ျမန္မာႏိုင္ငံစာေရးဆရာအသင္းတြင္ ကၽြန္ေတာ့္အားဆန္႕က်င္သူမ်ားက ကၽြန္ေတာ့ ကို၀ိုင္းတိုက္ခိုက္ၾကသည့္အခါ တြင္ သူသည္ ကၽြန္ေတာ့္ဘက္မွ ၀င္ရပ္ေပးခဲ့သည္။ ၁၉၆၀ျပည့္ႏွစ္ႏွင့္ ၁၉၆၂ ကာလမ်ားကလည္း ကမၻာ့ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကြန္ဂရက္ (ျမန္မာႏိုင္ငံ) တြင္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ၀ိုင္းတိုက္ၾကသည့္အခါ သူသည္ ကၽြန္ေတာ့္ဘက္မွရပ္ေပးခဲ့သည္။

၁၉၆၂ ခုႏွစ္ေလာက္က ကၽြန္ေတာ္သည္ အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ ကိုယ့္အိမ္တြင္ မေနႏိုင္သည့္အခါတြင္ သူ႕အိမ္မွာ တစ္လေလာက္သြားၿပီးေနထို္င္စားေသာက္ခဲ့သည္။ ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀တြင္ မုန္တိုင္းတိုက္ေသာကာလမ်ားတြင္ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး၏ အိမ္ေဂဟာသည္ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ နားေနခိုလႈံရာျဖစ္ခဲ့သည္။

၁၉၆၀-၆၂ ခုနႏွစ္ကာလမ်ားအတြင္းတြင္ ကၽြန္ေတာ္တို႕သည္ ကမၻာ့ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကြန္ဂရက္လုပ္ငန္း၊ ျမန္မာႏုိင္ငံစာေရးဆရာစာေပကလပ္ လုပ္ငန္းတိ႕ု႕ကို သူ႕ရံုးမွ အလုပ္ခန္းမွာပင္ရံုးဖြင့္၍ အလုပ္လုပ္ခဲ့ၿပီး အစည္းအေ၀း မ်ားကို သူ႕အိမ္တြင္ပင္ က်င္းပေလ့ရွိသည္။ သူ႕အိမ္တြင္ အစည္းအေ၀းလုပ္တိုင္း ကၽြန္ေတာ္တို႕ကို အစားအေသာက္ျဖင့္ ဧည့္ခံကာ အခ်ိန္ေနာက္က်လွ်င္လည္း အိမ္တိုင္ရာေရာက္ေမာ္ေတာ္ကားျဖင့္ လိုက္ပို႕ေပးသည္။

ကိုေအာင္ေဇယ်ကား ကၽြန္ေတာ္တို႕ အထဲတြင္ ဘာမွ် ၀င္ေရာက္စြက္ဖက္ျခင္းမရွိ၊သူ႕ စာပံုႏွိပ္တိုက္လုပ္ငန္းမွ သယ္လာသည့္ ပရုမ်ား၊စာရင္းဇယားမ်ားႏွင့္သာ အခ်ိန္ကုန္ေနသည္။ မၾကာခဏဆိုသလို ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ကို ေမာ္ေတာ္ကားျဖင့္ အိမ္တုိင္ရာေရာက္လုိက္ပို႕ရသည့္ အလုပ္ကိုလည္း လုပ္လိုက္ရေသးသည္။

ကိုေအာင္ေဇယ်သည္ စကားနည္းေသာ တိတ္ဆိတ္သည့္ အလုပ္သမားတစ္ေယာက္ျဖစ္ပါသည္။

ကၽြန္ေတာ္သည္ စေနေန႕ညမ်ားတြင္ သူတို႕ အိမ္၌ ညစာစားေလ့ရွိရာ ထိုအခါက်မွပင္ ကိုေအာင္ေဇယ်သည္ သူ႕ထင္ျမင္ခ်က္တို႕ကို ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေျပာတတ္သည္။ တခါတရံတြင္ ကၽြန္ေတာ္၊ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးႏွင့္ ကိုေအာင္ေဇယ်တို႕သည္ ထမင္းစားေသာက္ၿပီးသည့္တိုင္ စကားအမွ်င္ မျပတ္ၾက။

တစ္ခါတရံတြင္လည္း ကၽြန္ေတာ္တို႕သည္ ထမင္းစားေသာက္ၿပီး စာေပအယူအဆႏွင့္ပတ္သက္ၿပီး ျငင္းၾကခံုၾကသည္။ စာေပအယူအဆႏွင့္ ပတ္သက္၍ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးတို႔႕ ႏွစ္ၾကိမ္ေလာက္ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ုုျငင္း ခံုဖူးၾကသည္။

တစ္ေန႕ တြင္ ဘယ္လိုကဘယ္လို စကားစပ္မိၾကသည္ မသိ။ “သူလိုလူ “အေၾကာင္းကိုေရာက္သြားၾကသည္။ သူလိလူသည္ ဖတ္၍ မၿငီးႏိုင္ေအာင္ေကာင္းသည့္ ၀တၱဳဟန္ အတၱဳပၸတိၱစာအုပ္ၾကီးတစ္အုပ္ျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္သည္ သူလိုလူကို ေလးငါးေျခာက္ၾကိမ္ထက္မနည္း ဖတ္ခဲ့ဖူးပါသည္။ ဖတ္သည့္အခါတိုင္း “သူလိုလူ”သည္ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ စာအုပ္ေဟာင္းတစ္အုပ္ဖတ္ရသည္ႏွင့္မတူ၊စာအုပ္သစ္တစ္အုပ္၏ အရသာကို အၿမဲခံစားေနရသည္။ သူလိုလူသည္ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္ဦးခ်စ္ေမာင္ႏွင့္ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးတို႕၏ ကိုယ္ေရးကိုယ္တာမွတ္တမ္း၀တၱဳ တစ္ပုဒ္ျဖစ္သည္သာမက သူတို႕ ႏွစ္ဦးက်င္လည္ျဖတ္သန္းခဲ့ရေသာ ျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရးေနာက္ခံႏွင့္ သတင္းစာေလာက၏ ပန္းခ်ီကားတစ္ခ်ပ္ဟုလည္း ဆိုႏိုင္သည္။ ထုိေခတ္ႏိုင္ငံေရးေနာက္ခံတြင္ သူတို႕ ႏွစ္ဦး က်င္လည္ခဲ့ၾကပံုကိုျပရာတြင္ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးသည္ အႏုပညာသေဘာကို နားလည္ေသာ ဆလိုက္မီးဆရာတစ္ဦးကဲ့သို႕ လွပစြာ မီးေမာင္းထိုးျပသြားသည္။ ထုိ႕ ေၾကာင့္ သူလိုလူ သည္ ကၽြန္ေတာ့္အဖို႕ ဘယ္ႏွစ္ၾကိမ္ဖတ္ေစကာမူ ရုိးသည္ဟု မရွိပါ။ ေနာင္တြင္လည္း ရိုးမည္ မထင္ပါ။

ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး (ပါရဂူ ပရကထာ စာအုပ္ကေန ဓာတ္ပံုရိုက္ထားတဲ့ပံုပါ)


သို႕ ရာတြင္ သူလုိလူ တြင္ ကၽြန္ေတာ္ ဘ၀င္မက်သည့္ အခ်က္ တစ္ခ်က္ရွိသည္။ ယင္းမွာ ၁၃၀၀ ျပည့္ အေရးေတာ္ပံုကာလတုန္းက ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသား မ်ား စကၠေတးရီးရပ္ ေခၚ အတြင္း၀န္ၾကီးမ်ားရံုးကို ၀ုိင္း၍ ဆႏၵျပခဲ့သည့္ကိစၥျဖစ္သည္။

“ေက်ာင္းသားေတြက အတြင္း၀န္ရံုးကို၀ိုင္းၿပီးဆႏၵျပတဲ့ ကိစၥကို ေဒၚမမေလးက ဦးခ်စ္ေမာင္ အၾကံေပးလို႕ ေပၚေပါက္လာရတယ္လို႕ေရးထားတယ္။ ဒီအခ်က္ကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္သိပ္ဘ၀င္မက်ဘူး။ ”

ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးက မ်က္လံုးအ၀ိုင္းသားျဖင့္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ၾကည့္ေနသည္။

“ရွင္က ဘာျဖစ္လို႕ ဘ၀င္မက်တာလဲ။”

“အဲဒီေခတ္ကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ေကာင္းေကာင္းမမွီလိုက္ဖူးေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္တို႕က အလယ္တန္းေက်ာင္းသားေလး ေတြပဲရွိေသးတာကိုး။ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္ဦးခ်စ္ေမာင္က အၾကံေပးလိုက္လို႕ ဒီအေရးေတာ္ပံုၾကီးေပၚေပါက္လာရတယ္၊ တစ္နည္းေျပာရရင္ အတြင္း၀န္ရံုးကို ၀ိုင္းရတယ္ ဆိုတာကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ လက္မခံခ်င္ဘူး။ ၁၉၃၈ မွာ ေရနံေျမသပိတ္ၾကီးကို ေထာက္ခံတဲ့အေနနဲ႕ ေက်ာင္းသားေတြ သပိတ္ေမွာက္ၾကတယ္။ ေရနံေျမသပိတ္ကို ေထာက္ခံဖို႕ သြားတဲ့ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ကိုဗေဆြနဲ႕ ကိုဗဟိန္းတို႕ မေကြးမွာ အဖမ္းခံရတယ္။ သူတို႕ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ ႏွစ္ဦးကိုလြတ္ေပးဖို႕ ေက်ာင္းသားေတြ ဆႏၵျပၾကတယ္။ ဒီလို ဆႏၵျပတဲ့နည္းလမ္းေတြမွာ အတြင္း၀န္ရံုးကို ၀ိုင္းဖို႕ နညမးလမ္းတစ္ခုလည္း ပါတယ္။ ဒီေတာ့ ဒီနည္းလမ္းကိုလုပ္ဖို႕ စိတ္ကူးဟာ လူတိုင္းရဲ႕ ေခါင္းထဲမွာရွိႏိုင္တယ္။ ”

“သမိုင္းတြင္တဲ့ အေရးေတာ္ပံုတစ္ခုေပၚေပါက္လာရတာဟာ လူတစ္ေယာက္ေၾကာင့္၊လူတစ္ဦးတည္းရဲ႕ စိတ္ကူးေၾကာင့္ ေပၚေပါက္လာရတယ္ဆိုတဲ့အယူအဆကို ကၽြန္ေတာ္ လက္မခံဘူး။ သမိုင္းျဖစ္ရပ္တစ္ခုဟာ အေၾကာင္းတရားေတြဆံုစည္း လို႕ ေပၚေပါက္လာရတာျဖစ္တယ္။ သမိုင္းရဲ႕ ခ်ဲ႕ ထြင္မႈဟာ အေၾကာင္းတရားမ်ားစြာတို႕ ရဲ႕ ေစ့ေဆာ္မႈေၾကာင့္ ေပၚေပါက္ လာရတာျဖစ္တယ္လို႕ ကၽြန္ေတာ္ယူဆတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေက်ာင္းသားေတြ အတြင္း၀န္ရံုးကို ၀ိုင္းၿပီး ဆႏၵျပတဲ့ကိစၥ စိတ္ကူးရတဲ့ သူေတြထဲမွာ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္ဦးခ်စ္ေမာင္ ပါေကာင္းပါႏိုင္တယ္။ ပါမယ္လို႕လည္း ကၽြန္ေတာ္ယံုၾကည္တယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ႕ တစ္ေယာက္ထဲရ႕ဲ စိတ္ကူးေၾကာင့္ ေပၚေပါက္လာတယ္လို႕ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ မထင္ဘူး။ ”

ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးသည္ ကၽြန္ေတာ့္ကို တစ္အံ့တစ္ၾသၾကည့္ေနသည္။

“ဒါျဖင့္ ရွင္က ကိုသိန္းေဖရဲ႕ ေရးသားခ်က္ကိုေထာက္ခံတယ္ေပါ့။ ”

“ကိုသိန္းေဖရဲ႕ ေရးသားခ်က္ကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္မဖတ္ရေသးဘူး။ ”

Entry filed under: ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး, ျမသန္းတင့္-ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး. Tags: .

Happy Birthday …Daw Kyi Aye လမ္းသူရဲမုန္႕ …မင္းလမ္းမုန္႕ တီ..နဲ႕ Chinese Food

1 Comment Add your own

  • 1. Rita  |  December 13, 2010 at 11:10 am

    (“သမိုင္းတြင္တဲ့ အေရးေတာ္ပံုတစ္ခုေပၚေပါက္လာရတာဟာ လူတစ္ေယာက္ေၾကာင့္၊လူတစ္ဦးတည္းရဲ႕ စိတ္ကူးေၾကာင့္ ေပၚေပါက္လာရတယ္ဆိုတဲ့အယူအဆကို ကၽြန္ေတာ္ လက္မခံဘူး။ သမိုင္းျဖစ္ရပ္တစ္ခုဟာ အေၾကာင္းတရားေတြဆံုစည္း လို႕ ေပၚေပါက္လာရတာျဖစ္တယ္။”)

    အမွန္ ဝန္ခံရရင္ သူလိုလူကို တခါတည္းပဲ ဖတ္ခဲ့လို႔လားမသိ။ အဲဒီထဲက အခ်က္အလက္ေတြ ဘာမွ မမွတ္မိေတာ့သေလာက္ပါပဲ။ ခု ျပန္ဖတ္မိေတာ့ေတာင္ မွတ္ဉာဏ္ထဲမွာ ေပၚမလာဘူး။

    ဒီေဆာင္းပါးစုေတြကိုေတာ့ သိပ္ကို စိတ္ဝင္စားမိတယ္။

    Reply

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Trackback this post  |  Subscribe to the comments via RSS Feed


Favorite piece of quotes

Voici mon secret. Il est très simple: On ne voit bien qu'avec le cœur. L'essentiel est invisible pour les yeux.

Here is my secret. It is very simple: It is only with the heart that one can see truly; what is essential is invisible to the eyes.

Le Petit Prince (1943) by Antoine de Saint Exupéry

လတ္တေလာေရးထားတာေလးေတြ

ပထမဆံုးျမင္ဖူးတဲ့ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးပံု

ရႈမ၀မဂၢဇင္း

  • 34,436 hits

%d bloggers like this: