ျမသန္းတင့္ -ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး ( ၂၄)

October 5, 2010 at 2:24 pm Leave a comment

ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးသည္ သြင္းကုန္ထုတ္ကုန္လုပ္ငန္းကိုေရာ၊ ပံုႏွိပ္လုပ္ငန္းကိုပါဦးစီးေနရသျဖင့္ သူ႕မွာ အားရသည္မရွိ။

“ဂႏၱ၀င္”ဂ်ာနယ္ရပ္သြားၿပီးသည့္ေနာက္ “သေျပ “အမည္ျဖင့္ မဂၢဇင္းတစ္ေစာင္ ထုတ္ေ၀ရန္ သေျပဦးအမည္ျဖင့္ ထုတ္ေ၀ေရးလုပ္ငန္းတစ္ခု လုပ္ရန္စီစဥ္ေသာ္လည္း မထုတ္ျဖစ္ခဲ့ပါ။ မဂၢဇင္းလုပ္ငန္းမွာ တာ၀န္ၾကီးသျဖင့္ ထုတ္ေ၀ေရးလုပ္ငန္းကိုေတာ့ လုပ္ျဖစ္ခဲ့ပါသည္။

ထုတ္ေ၀ေရးလုပ္ငန္းမွာ သေျပဦး နာမည္ျဖင့္ မဟုတ္ေတာ့ပဲ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး စာအုပ္တိုင္အမည္ျဖင့္ ပင္ “သူလိုလူ” ကို ေနာက္တစ္ၾကိမ္ထပ္ထုတ္သည္။ သူလိုလူ မွာ သူ႕တိုက္မွခ်ည္းပင္ ၇ၾကိမ္ေျမာက္အထိထုတ္ေ၀ခဲ့ရပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္က ကြိဒ္ ဘာသာျပန္ရန္ႏွင့္ အျခားစာအုပ္တစ္အုပ္ထုတ္ေ၀ရန္ ေၾကျငာခဲ့ေသးေသာ္လည္း မေရးျဖစ္သျဖင့္ မထုတ္ေ၀ျဖစ္ေတာ့။

ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးသည္ အေနာ္ရထာလမ္းႏွင့္ ဗိုလ္ျမတ္ထြန္း လမ္းေထာင့္က ခ်စ္တီးေကာ္ဖီဆိုင္ေလး အေပၚထပ္မွာပင္ေနေနဆဲျဖစ္သည္။ ေနာက္ေတာ့ ေညွာ္န႕ံ ေတြ ၊မီးခိုးနံ႔႕ ေတြေၾကာင့္ သူၾကာၾကာမေနႏိုင္ေတာ့ပဲ သူ႕အမအိမ္သို႕ ေျပာင္းသြားေလသည္။

ကၽြန္ေတာ္တို႕ ႏွင့္ကားအဆက္မျပတ္ပါ။ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးသည္ထုိေနရာသစ္သို႕ ေရာက္လွ်င္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ကို ထမင္းဖိတ္ေကၽြးသည္။

ကၽြန္ေတာ္သည္ သူ႕ အိမ္ကေလးကိုၾကည့္လိုက္၏။ သူ႕အိမ္ကေလးမွာ သူ႕အစ္မ ၏ တစ္ထပ္တိုက္၏ ေဘးေျမကြက္လပ္တြင္ ကန္႕လန္႕ ျဖတ္ေဆာက္ထားသည့္ သစ္သားတဲတန္းရွည္ကေလးျဖစ္သည္။ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးသည္သူမ်ားေတြႏွင့္ ေဒြးေရာယွက္တင္ မေန။ ညီအစ္မရင္း ပင္ျဖစ္သည့္တိုင္ သီးသီးသန္႕ သန္႕ ေနခ်င္သူျဖစ္သည္။ အိမ္ကေလးက သစ္သားခင္းကာ ေတာသစ္မ်ား ကာထားၿပီး အေပၚတြင္ ဓနိေတြမိုးထားသည္။ ဓနိမိုးေတြေပၚမွ ပိုးေကာင္ကေလး ေတြက်သည္။ မိုးတြင္းဆိုလွ်င္ အိမ္ကိုမိုးေနသည့္ သစ္ပင္အိုၾကီးေပၚမွ ပုရြက္ဆိတ္ေကာင္ၾကီးေတြ က်တတ္သည္။

“ေနရတာေတာ့ ေလေကာင္းေလသန္႕ ရပါရဲ႕ ရွင္။ ေအးေအးေဆးေဆးလည္းရွိပါရဲ႕ ။ ဒါေပမယ့္ ဓနိမိုးေတြနဲ႕ ပုရြက္ဆိတ္ၾကီးေတြလာတာက သိ္ပ္စိတ္ညစ္စရာေကာင္းတယ္။ ၾကာၾကာေနလို႕ မျဖစ္ပါဘူး။ ေျမေလးတစ္ကြက္ ေလာက္ေတာ့၀ယ္မွပါ။”

ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး၏ ေခါင္းထဲတြင္ စီမံကိန္းေတြ၊ဇယားေတြ ၊တြက္ကိန္းေတြ အၿမဲရွိေနေလသည္။ သူ႕ ဦးေႏွာက္ကို ဓာတ္မွန္ရိုက္ၾကည့္လွ်င္ ဇယားကြက္ေတြပံုေပၚလာမည္ထင္သည္။

၁၉၅၆ ခုႏွစ္ခန္႕ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးသည္ေဘာက္ေထာ္ျပည္သာယာတြင္ အေတာ္အတန္က်ယ္သည့္ ေျမကြက္ တစ္ကြက္ကို၀ယ္လိုက္သည္။ ထုိစဥ္ကေဘာက္ေထာ္မွာ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ ႏွင့္ အလွမ္းကြာၿပီး မဲဇာျဖစ္ေနသည္။ ည ၆ နာရီေက်ာ္သည္ႏွင့္ ဘတ္စ္ကားမ်ားမရွိေတာ့။ ကိုယ္ပိုင္ကားႏွင့္သြားလွ်င္ သြား၊မဟုတ္လွ်င္ အခ်ိန္ႏွင့္ထြက္သည့္ မီးရထားကိုေစာင့္စီးရံုသာရွိေတာ့သည္။

ကၽြန္ေတာ္တို႕က ေ၀းလြန္းသည္ ၊မသင့္ေလွ်ာ္သည့္အတြက္ မသင့္ေလွ်ာ္ ဟုေျပာေသာ္လည္း ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးက အနားယူလို႕ေကာင္းတယ္ဆိုကာ ထိုေနရာကို၀ယ္ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ သူမသည္ က်ယ္၀န္းသည့္ေျမကြက္ေပၚတြင္ သစ္သားတစ္ထပ္အိမ္ကေလးတစ္ေဆာင္ေဆာက္သည္။ အိမ္ေလးက အဖိုးနည္းေသာ္လည္း ေခတ္ဆန္သည္။ ေရွ႕ ပိုင္းတြင္ သံုးထပ္သားမ်ားကိုကာထားၿပီး သေဘၤာေဆးအစိမ္းနုေရာင္သုတ္ထားကာ ျပတင္းေပါက္က်ယ္ၾကီးမ်ားတြင္ လူဗာမွန္တံခါးေတြအျပည့္တပ္ထားသျဖင့္ အလင္းေရာင္ေကာင္းေကာင္းရသည္။ ကၽြန္းသားလွ်ာထိုးၾကမ္းခင္းသည္ ေျပာင္လက္ေနသည္။ ဧည့္ခန္းတြင္ အျပာေရာင္သားေရဆိုဖာေတြ ခ်ထားၿပီး နံရံကပ္မီးလံုးေတြတပ္ထားသည္။ အတြင္းကနံရံေတြကို ေဆးျဖဴသုတ္ထား၏။

သူ႕တစ္ထပ္အိမ္ကေလးသည္ ပန္းခ်ီကားထဲက အိမ္ကေလးလို လွေနသည္။

“မုဆိုးမ ဘ၀နဲ႕ ဆယ္ႏွစ္ျပည့္ၿပီေလ။ ေဘာက္ေထာ္အိမ္ကိုေရာင္းေတာ့ ဦးခ်စ္ေမာင္ဆံုးၿပီး ဆယ္ႏွစ္ျပည့္တဲ့ႏွစ္မွာ အိမ္ကေလးတစ္ေဆာင္ေဆာက္ၿပီး ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ သီးျခားေနႏိုင္ေအာင္လုပ္မယ္ဆိုၿပီးၾကိဳးစားခဲ့တာ၊အခုေတာ့ ကၽြန္မရဲ႕ စိတ္ကူးေတြအေကာင္အထည္ေပၚပါၿပီ”ဟု ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးကေျပာသည္။

ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးက ဆယ္ႏွစ္ဆိုသည့္ေဆာင္းပါးတစ္ေစာင္ကို ရႈမ၀မဂၢဇင္းတြင္ေရးသည္။ မုဆိုးမ ဘ၀ျဖင့္ ဆယ္ႏွစ္အတြင္း သူျဖတ္သန္းရုန္းကန္ခဲ့ရသည္အေၾကာင္းမ်ားကိုေရးထားျခင္းျဖစ္သည္။

ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးသည္ သူ႕ ၿခံထဲတြင္ ဦးခ်စ္ေမာင္ ဆယ္ႏွစ္ျပည့္ အထိမ္းအမွတ္အျဖစ္ ကဗ်ာၿပိဳင္ပြဲတစ္ခုလုပ္ၿပီး ဦးခ်စ္ေမာင္ကြယ္လြန္သည့္အထိမ္းအမွတ္ပြဲကို သူ႔ ၿခံတြင္းမွာလုပ္သည္။

တစ္ၿခံလံုး လွ်ပ္စစ္မီးေရာင္ေတြ ၿပိဳးျပက္လွ်က္၊ စားပြဲေတြ ၊ကုလားထိုင္ေတြ ခ်ထားၿပီးတက္ေရာက္လာသည့္ ပရိသတ္ကို ကြန္တီနင္တယ္ မွ မွာသည့္ ညစာျဖင့္ဧည့္ခံသည္။

ထိုအခမ္းအနားမွာပင္ ဆယ္ႏွစ္အထိမ္းအမွတ္ကဗ်ာၿပိဳင္ပြဲတြင္ ပထမရသည့္ ကဗ်ာဆရာေမာင္သင္းမြန္ (သံတြဲ) ကို ဆုခ်ီးျမွင့္သည့္ အခမ္းအနားလည္းက်င္းပသည္။ စည္ကားသိုက္ၿမိဳက္ေသာ ဆယ္ႏွစ္ေျမာက္အထိမ္းအမွတ္ကိုလည္း ခမ္းနားစြာက်င္းပေလသည္။

အပိုင္း တစ္ဆယ့္ႏွစ္

၁၉၅၉ ဇန္န၀ါရီလ ကုန္ကာနီး တစ္ခုေသာ စေနေန႕ ညေနခင္းျဖစ္သည္။

အိမ္တြင္ထုိင္၍ စာဖတ္ေနစဥ္ အိမ္ေရွ႕ သို႕ေမာ္ေတာ္ကားတစ္စီးထုိးဆိုက္သျဖင့္ လွမ္းၾကည့္လိုက္ရာ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး၏ အစိမ္းႏုေရာက္ ဟန္ဘားေဟာက္စ္ ကားကို ေတြ႕ ရသည္။

ထုိစဥ္က ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးသည္ ဆန္းသီရိရံုႏွင့္ ကပ္လ်က္ လမ္းနီေလးထဲက တစ္ထပ္တိုက္ကေလးကိုငွားေနသျဖင့္ စမ္းေခ်ာင္းတြင္ေနသည့္ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ အိမ္နီးခ်င္းဟုေျပာႏိုင္သည္။ တစ္ခါတစ္ရံ တြင္ ညစာထမင္းစားၿပီး ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ့္ဇနီးတို႕ သူ႕ ထံလမ္းေလွ်ာက္သြားတတ္ၾကသည္။ တစ္ခါတစ္ရံတြင္လည္း ေမာ္ေတာ္ကားျဖင့္ သူေရာက္လာၿပီး ကၽြန္ေတာ့္အိမ္တြင္ စကားစျမည္ေျပာတတ္ၾကသည္။

ကၽြန္ေတာ့္ဇနီးမွာ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး၏ အိမ္ကိုေရာက္တြင္း သူ႕အိမ္အျပင္အဆင္ကို အကဲခတ္ေလ့ရွိသည္။ ၾကမ္းျပင္ကေကာ္ေဇာေရာင္၊ခန္းဆီးေရာင္၊မီးအုပ္ေဆာင္းေရာင္၊နံရံတြင္ပန္းခ်ီကားခ်ိတ္ပံု၊ ထုိမွ်မက ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး၏ လႈပ္ရွားေျပာဆိုဟန္။

“ေဒၚမမေလး ေနပံုထိုင္ပံုက fashionable ျဖစ္တယ္ေနာ္။ ၀တ္ပံုစားပံုကလည္းေခတ္ဆန္ေပမယ့္ ဣေျႏရတယ္။ ဂရီယာဂါလင္တို႕ ရီတာေဟး၀ပ္တို႕လိုေရွးကရုပ္ရွင္မင္းသမီးၾကီးေတြလိုပဲ။ သူစီးကရက္ေသာက္တာၾကည့္ပါလား။” ဟု ကၽြန္ေတာ့္ ဇနီးသည္က မွတ္ခ်က္ခ်တတ္သည္။

သူအလည္ေရာက္လာသည္ ထင္သျဖင့္ ကၽြန္ေတာ့္ဇနီးက တံခါး၀ဆီသို႕သြားသည္။

သို႕ ရာတြင္ ေမာ္ေတာ္ကားေပၚတြင္ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးမပါ။ သူ႕ ဒရိုင္ဘာကိုထြန္းလင္းတစ္ေယာက္ထည္း။

“မမက အေခၚခိုင္းလိုက္လို႕ ။ အားရင္ ခဏလိုက္ခဲ့ပါတဲ့။”

ကၽြန္ေတာ္က ကိုထြန္းလင္းကိုအက်ိဳးအေၾကာင္းေမးၿပီးအ၀တ္အစားလဲ၍ လိုက္လာခ့ဲသည္။

ကၽြန္ေတာ္ေရာက္သြားသည့္ အခါ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးသည္အျပင္ထြက္ေတာ့မည့္ဟန္ ၀တ္စားထားသည္ကိုေတြ႕ ရသည္။

“ရွင္ အားတယ္မဟုတ္လား။”

“အားပါတယ္။ ဘာကိစၥ ရွိလို႕ လဲ။”

“တိုင္ပင္စရာေလးတစ္ခု ရွိလို႕ ရွင့္.။ အားရင္ သာေကတ ကမ္းေျခ ဘက္ကို ကားေလွ်ာက္စီးရေအာင္။ စကားလည္းေျပာရင္းေပါ့။”

Entry filed under: ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး, ျမသန္းတင့္-ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး. Tags: .

အေဖာ္၊အထီးက်န္တိတ္ဆိတ္မႈနွင့္ အႏုပညာ(၃)- ဂ်ဴး ျမသန္းတင့္ -ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး ( ၂၅)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Trackback this post  |  Subscribe to the comments via RSS Feed


Favorite piece of quotes

Voici mon secret. Il est très simple: On ne voit bien qu'avec le cœur. L'essentiel est invisible pour les yeux.

Here is my secret. It is very simple: It is only with the heart that one can see truly; what is essential is invisible to the eyes.

Le Petit Prince (1943) by Antoine de Saint Exupéry

လတ္တေလာေရးထားတာေလးေတြ

ပထမဆံုးျမင္ဖူးတဲ့ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးပံု

ရႈမ၀မဂၢဇင္း

  • 34,436 hits

%d bloggers like this: