ျမသန္းတင့္ -ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး ( ၂၃)

August 10, 2010 at 2:00 pm Leave a comment

ကၽြန္ေတာ္သည္ အမ်ိဳးသားေတြၾကားထဲတြင္ တစ္ေယာ္ထည္း အလုပ္လုပ္ေနေသာ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး ကိုၾကည့္ ၍ အံ့ၾသေနသည္။

သူ႕ ေဘးက မွန္ဗီိရိုထဲတြင္ ဂ်ပန္ကုမၸဏီမ်ားမွ ေပးပို႔ ေသာအလွကုန္ပစၥည္းနမူနာေတြ အလွျပထားသည္။

လက္သည္းဆိုးေဆးမ်ား၊ႏႈတ္ခမ္းဆိုးေဆးမ်ား၊မ်က္ေတာင္ေကာ့သည့္ေဆးမ်ား၊မက္စကာရာပုလင္းမ်ား၊မ်က္ေတာင္ေကာ့သည့္စုတ္တံမ်ား။
ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး သည္ ဂ်ပန္အလွကုန္ ေၾကျငာကတ္တေလာက္ စာအုပ္တစ္အုပ္ကိုလွန္ျပရင္း ဂ်ပန္အလွကုန္မ်ားအေၾကာင္းကို ေျပာေနသည္။ သူသည္ သူလုပ္သည့္ လုပ္ငန္းတစ္ခုကို စိတ္ပါလက္ပါလုပ္တတ္သည္ဟု ကၽြန္ေတာ္မွတ္သားထားလိုက္သည္။

အသင္းအပင္းအေရး၊အဖြဲ႕ အစည္းအေရးတြင္လည္း ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးသည္ မေမာႏိုင္၊မပန္းႏိုင္၊မအိပ္မေန အလုပ္လုပ္တတ္သူျဖစ္သည္။

၁၉၅၁ မွ ၁၉၅၃ ခုႏွစ္ၾကားတြင္ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး သည္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ တေတြႏွင့္အတူ စာေရးဆရာအသင္းအမႈေဆာင္ျဖစ္လာသည္။ ထိုအထဲတြင္လည္း အမ်ိဳးသမီးဆို၍ သူတစ္ေယာကထည္း။

၁၉၅၀ ျပည့္ႏွစ္တြင္ စာေရးဆရာအသင္းမွ နတ္သွ်င္ေနာင္ ျပဇတ္ကသည္။ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး မွာ ထိုစဥ္က ေငြထိန္းျဖစ္ရာ အသင္းရန္ပံုေငြရေရး၊ျပဇတ္မွ အျမတ္ရေရးသည္ သူ႕ေခါင္းေပၚတြင္ ပံုက်ေနသည္။ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး သည္ ကားတစ္စီးျဖင့္ ရန္ကုန္တစ္ၿမိဳ႕လံုး လွည့္လည္၍ သီးသန္႕ လက္မွတ္ေတြကိုေရာင္းသည္။ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး သည္ ၀န္ၾကီးမ်ား၊ကုန္သည္ၾကီးမ်ား၊ အရာရွိၾကီးမ်ား၊လုပ္ငန္းရွင္ၾကီးမ်ား ထံေန႕တိုင္းသြား၍ တစ္အိမ္တက္ဆင္းလက္မွတ္ေရာင္းေနသည္။

မနက္စာကို ၾကံဳရာတြင္ စားသည္။ အစားအေသာက္တြင္ အလြန္ဇံေရြးသည့္သူ ၊အသန္႕အျပန္႕ ၾကိဳက္သူ၊ဓာတ္စာကိုစားသူသည္ ေရြးမေနေတာ့။ ၾကံဳရာမွျဖစ္သလိုစားသည္။ သူစား၍ မရလွ်င္ ဘာကိုမွ်မစားေတာ့ပဲအငတ္ခံသည္။ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး သည္ အျပင္မွာဆိုလွ်င္ ေရကိုပင္မေသာက္။ သြားေလရာရာတြင္ ဆိုဒါပုလင္း၊လင္မနစ္ပုလင္း အၿမဲပါတတ္သည္။

တစ္ခါတြင္ သူ၊ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ေမာင္ေန၀င္းသို႕ မအူပင္သုိ႕ စာေပေဟာေျပာပြဲခရီးသြားၾကရာ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ေမာင္ေန၀င္းမွာ တစ္လမ္းလံုး ေဆာ္ဒါပုလင္း တစ္ဒါဇင္၊ႏွစ္ဒါဇင္ ထည့္ထားသည့္သူ႕ ၾကိမ္ျခင္းၾကီးကို ဆြဲေနရသည္။

နတ္သွ်င္ေနာင္ ျပဇတ္တြင္ စာေရးဆရာအသင္းသည္ ရန္ပံုေငြ အျမတ္ေတြအမ်ားၾကီးရလိုက္သည္။ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး ေရာင္းေပးေသာ လက္မွတ္ကိုက မနည္း။ တစ္ေစာင္တစ္ရာျဖင့္ အေစာင္သံုးရာေလာက္ ေရာင္းရသည္ ထင္သည္။ က်န္သည့္ ၀င္ေငြမွာ ျပဇတ္စရိတ္ထဲ ပါသြားၿပီး သူေရာင္းေပးသည့္ ေငြသံုးေသာင္းေက်ာ္မွာ အသင္းရန္ပံုေငြျဖစ္လာသည္။

ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး သည္ လက္မွတ္ေတြကို အျပင္မွာသာ လိုက္ေရာင္းသည္ မဟုတ္။ ျပဇတ္ရံုတြင္လည္း စခန္းခ်ရံုးခန္းဖြင့္ထားၿပီး လက္မွတ္ေရာင္းျပန္လာလွ်င္လည္း ျပဇတ္ရံုလက္မွတ္ေရာင္းသည့္ အခန္းကေလးထဲသို႕ ၀င္၍ ကိုယ္တိုင္လက္မွတ္ေရာင္းလိုက္ေသးသည္။

ေနာင္ႏွစ္ ျမ၀တီျပဇတ္ႏွင့္ ေတာင္သမန္လယ္စားေမာင္ေဖငယ္ ျပဇတ္တို႕ တြင္လည္း ထုိ႕အတူပင္။ လက္မွတ္ေတြေရာင္းေနသည့္ၾကားထဲက လက္မွတ္မရ၍ ဆူပူၾကိမ္းေမာင္းသြားသူ၊ ေနရာေကာင္းမရ၍ ျငဴစူသူတို႕ကိုလည္း ေက်နပ္ေအာင္ သူရွင္းျပသည္။

ျမ၀တီျပဇတ္ႏွင့္ ေတာင္သမန္ လယ္စားေမာင္ေဖငယ္ ျပဇတ္တို႕တြင္ အျမတ္ထြက္ျခင္းမွာ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး ၏ ကူညီမႈ အမ်ားၾကီးပါသည္။

စာေရးဆရာအသင္းကို ကၽြန္ေတာ္တို႕ စြန္႕ ခြာခဲ့သည့္အခါ တြင္လည္း ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး သည္ ကၽြန္ေတာ္တို ႕ ႏွင့္ အတူပါလာခဲ့သည္။ စာေပကလပ္ကို တည္ေတာင္လိုက္သည့္ အခါတြင္ သူ႕ကိုပင္ အေထြေထြအတြင္းေရးမႈးတင္ေျမွာက္လိုက္ၾကၿပီး သူ႕ ရံုးခန္းမွာပင္ က်န္စာေပ ကလပ္ရံုးခန္းကို ဖြင့္လွစ္ခဲ့ၾကသည္။ အစည္းအေ၀းလုပ္လွ်င္လည္း သူ႕ ရံုးခန္း သို႕ မဟုတ္ သူ႕ အိမ္တြင္ပင္လုပ္ၾကသည္။ သူ႕ အိမ္တြင္လုပ္လွ်င္ စားေရးေသာက္ေရးကအစ ဘာမွ် မပူရ။ ကၽြန္ေတ္ာတို႕ အစည္းအေ၀းမ်ားမွာ တစ္ခါတစ္ရံတြင္ ညည့္နက္သန္းေခါင္မွ ၿပီးတတ္ရာ အျပန္ဘတ္စကားမရွိလွ်င္ သူ႕ ကားျဖင့္ လိုက္ပို႕ ေပးလိုက္ေသးသည္။

ေနာက္ပိုင္းတြင္ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး သည္ တင္လႈိင္ကုမၸဏီကို ဖ်က္သိမ္းလိုက္ၿပီး ပန္းဆိုးတန္းတြင္ မမေလးအင္ကုမၸဏီကို တည္ေထာင္ျပန္သည္။ တင္လႈိင္ ဆိုသည့္အမည္ကို သူမသံုးေတာ့။ ေဒၚတင္လႈိင္မွာ စေနဓာတ္ျဖစ္ ၍ သူ႕ ဓာတ္ႏွင့္ မကုိက္။ သူ႕ ဓာတ္မွ လဓာတ္ျဖစ္သည္။ မမေလး မွာ ၾ႕ကာသပေတးနံျဖစ္ၿပီး လဓာတ္ႏွင့္ကိုက္သည္။ ထုိ႕ ေၾကာင့္ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး သည္ တင္လႈိင္ဟူေသာ အမည္ကို လံုး၀ေဖ်ာက္ပစ္လိုက္ကာ ကေလာင္နာမည္ကိုေရာ၊အျပင္နာမည္ကိုပါ မမေလး ဟူေသာအမည္ကိုေျပာင္းလိုက္သည္။ တစ္ခါတြင္ သံအမတ္ေဟာင္း ဦးအုန္းက ေဒၚတင္လႈိင္ ဟုေခၚရာ ေဒၚမမေလးသည္ မ်က္ႏွာပ်က္လ်က္ “ဦးအုန္း ..ကၽြန္မကို ဒီနာမည္မေခၚပါနဲ႕။ ေသေစခ်င္လို႕ ဒီနာမည္ကိုေခၚတာလား။ ကၽြန္မနာမည္ မမေလးပါ ။ ေျပာင္းထားၿပီးၿပီပဲ “ဟု မ်က္ႏွာထားျဖင့္ေျပာသည္ကို ကၽြန္ေတာ္ေတြ႕ ဖူးေၾကာင္း ယခင္ေဆာင္းပါးမ်ားမွာ ေဖာ္ျပခဲ့ပါၿပီ။

ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး သည္ ပညတ္တြင္ ထိုမွ်အထိ ျပင္းျပင္းထန္ထန္စြဲသြားေလသည္။ သူမသည္ သူ႕တီဘီေရာဂါကို ျမန္မာ့တိုင္းရင္းေဆး တစ္နည္းျဖစ္ေသာ ေနလ၀ိဇၹာနည္းျဖင့္ ကုခဲ့ရာ ထုိကုထံုးမွအပ အျခားမည္သည့္ အဂၤလိပ္-ျမန္မာ ကုထံုးကိုမွ ယံုၾကည္ျခင္းမရွိေတာ့။

ကၽြန္ေတာ္ က ထိုမွ် အစြဲအလမ္းမၾကီးရန္ေျပာသည္။

“ရွင္တို႕လည္း ရွင္တို ႕အဂၤလိပ္ေဆးေတြ အစြဲၾကီးတယ္မလား။ ရွင္တို႕က အေနာက္တိုင္းေဆးနည္းကမွ သိပၸံနည္းက်တယ္ထင္ေနၾကတယ္။ အခု ကၽြန္မတို႕ ျမန္မာတိုင္းရင္းေဆးနည္းကလည္း သိပၸံနည္းက်တာပါပဲ။ဓာတ္စာစားၿပီးကုတဲ့နည္းက ပိုေတာင္သိပၸံနည္းက်ေသးတယ္။”

ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး သည္ သူ႕တိုင္းရင္းကုထံုးနည္းကို နည္းနည္းမွ် ေ၀ဖန္မခံပါ။ ေ၀ဖန္လုိက္သည္ႏွင့္ ဆူညံစြာ ကန္႕ ကြက္ေလ့ရွိပါသည္။

ေနာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ကလည္း ဘာမွ်မေျပာေတာ့ပါ။

သူ႔ တိုင္းရင္းကုထံုးကို သူသာမကာ သူ႕ေမာင္ ကိုတင္၀င္း၊သားကိုသိန္းတန္ႏွင့္ ေမာင္မိုးဟိန္း တို႕ကလည္း ေတာ္ေတာ္ယံုၾကည္ၾကပါသည္။

“ကၽြန္မေရာဂါကို ကၽြန္မေပ်ာက္ေအာင္ကုခဲ့ၿပီးၿပီရွင့္ ။ အဲဒါ သက္ေသမဟုတ္ဘူးလား။ “ဟု သူေျပာတတ္သည္။

Entry filed under: ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး, ျမသန္းတင့္-ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး. Tags: .

The Hours … သီတို႕ ရႊာ အေဖာ္၊အထီးက်န္တိတ္ဆိတ္မႈနွင့္ အႏုပညာ(၁)- ဂ်ဴး

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Trackback this post  |  Subscribe to the comments via RSS Feed


Favorite piece of quotes

Voici mon secret. Il est très simple: On ne voit bien qu'avec le cœur. L'essentiel est invisible pour les yeux.

Here is my secret. It is very simple: It is only with the heart that one can see truly; what is essential is invisible to the eyes.

Le Petit Prince (1943) by Antoine de Saint Exupéry

လတ္တေလာေရးထားတာေလးေတြ

ပထမဆံုးျမင္ဖူးတဲ့ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးပံု

ရႈမ၀မဂၢဇင္း

  • 34,436 hits

%d bloggers like this: