အေဖာ္၊အထီးက်န္တိတ္ဆိတ္မႈနွင့္ အႏုပညာ(၁)- ဂ်ဴး

August 10, 2010 at 11:35 pm Leave a comment

စာေရးဆရာေတြႏွင့္ပသတ္သက္ၿပီး စိတ္၀င္စားစရာအေကာင္းဆံုးအခ်ိန္သည္ သူတို႕ ေအာင္ျမင္ေက်ာ္ၾကားခ်ိန္မဟုတ္။ သူတို႕ က်ဆံုးခါနီးၿပီ ..ဟုေ၀ဖန္ခံေနရခ်ိန္၊သူတို႕ ဖန္တီးသမွ် အႏုပညာေတြကို လူေတြက မၾကိဳက္ႏိုင္သည့္ အခ်ိန္ပဲျဖစ္ သည္။ အနည္းဆံုး ကၽြန္မတစ္ဦးတည္းအျမင္မွာေပါ့ေလ။ အဲသည့္ အခ်ိန္မ်ိဳးမွာရွိသည့္ စာေရးဆရာ၊အႏုပညာရွင္ေတြ၏ စိတ္ကုိ ကၽြန္မ စိတ္၀င္စားပါသည္။

ဗာဂ်ီးနီးယား၀ုလ္ဖ္ (Virginia Woolf ) ဆိုပါေတာ့။ ဗာဂ်ီးနီးယား၀ုလ္ဖ္ ကိုကၽြန္မၾကိဳက္သည္။ To The Light House မွစၿပီး သူ႕ ၀တၳဳေတြ ဖတ္ဖူးသည္။ The Waves အထိဆိုပါေတာ့။ ၾကိဳက္တာေတြလည္းပါ၊မၾကိဳက္တာေတြလည္းပါသည္။ ဗာဂ်ီးနီးယား၀ုလ္ဖ္ ကို ကၽြန္မ စိတ္၀င္စားသည္။ သို႕ ေသာ္ ကၽြန္မစိတ္အ၀င္စားဆံုး သူ႕ အခ်ိန္မွာ ထိုကၽြန္မၾကိဳက္ေသာ စာေတြကို သူေရးေနခ်ိန္မဟုတ္။ ျမစ္ဆီသို႕ သြားေနခ်ိန္ျဖစ္သည္။ အဲသည္ အခ်ိန္မွာ သူဘာေတြ ေတြးေနခဲ့ပါသလဲ။ ဘယ္လုိအေတြးမ်ိဳးက ဆြဲေခၚလို႕ အဲသည္ကိုသူသြားေနခဲ့တာလဲ။ အဲသည္ အခ်ိန္မွာ ဘ၀ကို သူဘယ္လုိသံုးသပ္လုိက္ပါ သလဲ။ လူေတြကို ဘယ္လိုသံုးသပ္လုိက္ပါသလဲ။

သူ႕႕ စိတ္ကုိ ကၽြန္မ စိတ္၀င္စားသည့္အတြက္ သူ႕ေန႕ စဥ္မွတ္တမ္းစာအုပ္ကို ကၽြန္မ၀ယ္ခဲ့သည္။ သူ႕အေတြးေတြကို သိခ်င္လို႕ ျဖစ္သည္။ ယခုထိေတာ့ စာအုပ္ကိုလည္း ဖတ္ရႈဆဲမို႕ ကၽြန္မသိ္ခ်င္ေသာ အေၾကာင္းအရာမ်ားဆီသို႕ ထိုစာအုပ္က ညႊန္ျပေခၚေဆာင္မသြားႏိုင္ခဲ့ပါ။ သို႕ ေသာ္ ကၽြန္မ သိသလိုလိုရွိတာက ဗာဂ်ီးနီးယား၀ုလ္ဖ္ (Virginia Woolf ) ကိုျမစ္ထဲဆီသို႕ ေခၚေဆာင္သြားေသာ အရာမ်ားအနက္ solitude ( တစ္ကိုယ္ထည္းေနထိုင္မႈ) ကို ႏွစ္သက္သည့္ စိတ္အေျခအေနပါ၀င္ေနပါလိမ့္မည္။

ဟင္နရီေသာ္ရိုးကို ေ၀ၚလ္ဒင္ ေရကန္ဆီမွာ ေနထိုင္ျဖစ္ေအာင္ ဆြဲေဆာင္ခဲ့ေသာအရာမွာ solitude ကုိျမတ္ႏိုးစိတ္လည္း ပါ၀င္ေနခဲ့သည္။ တစ္ခုပဲကြာ၏။ ဟင္နရီေသာ္ရိုးသည္ ေ၀ၚလ္ဒင္ေရကန္မွာ ႏွစ္ႏွစ္ခန္႕ သာေနထိုင္ခဲ့ၿပီး လူမႈ၀န္းက်င္ဆီ သို႕ ျပန္လာခဲ့၏။ ဗာဂ်ီးနီးယား၀ုလ္ဖ္ ကေတာ့ ျမစ္ထဲမွ လံုး၀ျပန္မလာခဲ့ေတာ့ေပ။

အမွန္တရားကိုရွာေဖြဖို႕ သြားခဲ့သည္ ဆိုလွ်င္ ထုိျမစ္ထဲတြင္ သူရွာေနေသာအရာကို ေတြ႕သြားလို႕ ပဲျဖစ္ရမည္။ (ဒါမွ မဟုတ္ မေတြ႕ ႏိုင္ေတာ့ပါဘူးဟု ေသခ်ာသြားလို႕လည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါသည္။)

ဟင္နရီမီးလား (Henry Miller) ကေတာ့ သူစာဖတ္လွ်င္ ေတာအုပ္ထဲသြားၿပီး တစ္ေမ့တစ္ေမာထိုင္ဖတ္ေနရသည့္ အရသာကို စြဲလမ္းခဲ့သည္ဟုဆိုပါသည္။ ကံေကာင္းလွ်င္ အဲဒီေတာအုပ္ထဲမွာ စမ္းေခ်ာင္းေလးရွိခ်င္ရွိမွာေပါ့…တဲ့။ အဲဒါ တစ္ကိုယ္တည္းတိတ္ဆိတ္စြာေနလိုမႈ ေၾကာင့္ပဲ ျဖစ္ႏိုင္ပါသည္။ ကၽြန္မတို႕ ဘ၀ကေတာ့ ဟင္နရီမီလားလိုကံမေကာင္းခဲ့ပါ။ ကၽြန္မတို႕ သည္ အခန္းက်ဥ္းက်ဥ္းေလးမွာပဲ စာဖတ္ခဲ့ၾကရ၏။ (ဟင္နရီမီးလားႏွင့္တူသည့္ စိတ္တစ္ခု ကၽြန္မမွာရွိသည္။ အိမ္သာထဲမွာ စာဖတ္လို႕ မရသည့္ စိတ္ျဖစ္သည္။ ရယ္စရာေကာင္းေအာင္ အိမ္သာအမ်ိဳးမ်ိဳးကို ကၽြန္မ ၾကံဳခဲ့ဖူးသည္။ ဘယ္အိမ္သာမွာမွ စာဖတ္လို႕ မရခဲ့ပါ။ ေမႊးပ်ံ႕ သန္႕ရွင္းၿပီး ပန္းစိုက္အိုးကေလးေတြ၊ပန္းခ်ီကားေလးေတြ ၊စာအုပ္စင္ပုပုေလးေတြ ထားသည့္ အိမ္သာမ်ိဳးမွာပင္ ကၽြန္မ စာဖတ္လို႕ မရခဲ့ပါ။)

သည္ေတာ့ ကၽြန္မတို႕သည္ လူေတြႏွင့္ ေရာရင္း ေနရင္း ထိုင္ရင္းပဲ စာေတြဖတ္ခဲ့ၾက။ အေတြးေတြေတြးခဲ့ၾက။ စာေတြေရးခဲ့ၾကရသည္။

စာေရးဆရာေတြႏွင့္ အႏုပညာသမားေတြသည္ ပတ္၀န္းက်င္ႏွင့္ကင္းကြာစြာ တစ္ကိုယ္တည္းေနထိုင္ျဖစ္တည္လိုမႈ (solitude ) ကို တစ္ခ်ိန္မဟုတ္ တစ္ခ်ိန္လိုအပ္ၾကသည္။ ဒါကို အႏုပညာသမားတိုင္း ရင္ဆိုင္ျဖတ္သန္းဖူးၾကသည္။ ကၽြန္မလည္း ျဖတ္သန္းဖူးသည္။ သို႕ေသာ္ ထို တစ္ကိုယ္တည္းျဖစ္တည္ေနထိုင္မႈ( solitude) ကို ကၽြန္မတို႕ ဘယ္အတိုင္းအတာအထိ လိုအပ္ၾကသလဲ။ အဲဒါက နည္းနည္းဦးေႏွာက္ေျခာက္စရာ ေမးခြန္းတစ္ခုျဖစ္သည္။

PS-ကလ်ာမဂၢဇင္း ၾသဂုတ္လ ၂၀၀၇ မွာပါတဲ့ေဆာင္းပါး။ ဒါေပမယ့္ ေဆာင္းပါးအဆံုးမွာေတာ့ ၂၀၀၀ ခုႏွစ္လို႕ ေရးထားတယ္။ ၂၀၀၀ ခုႏွစ္မွာေရးခဲ့တဲ့ေဆာင္းပါးထင္တာပဲ။ ပံုကို ေတာ့ google ကေနရွာၿပီးယူထားပါတယ္။

Entry filed under: ဂ်ဴး, Sharing. Tags: .

ျမသန္းတင့္ -ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး ( ၂၃) အေဖာ္၊အထီးက်န္တိတ္ဆိတ္မႈနွင့္ အႏုပညာ(၂)- ဂ်ဴး

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Trackback this post  |  Subscribe to the comments via RSS Feed


Favorite piece of quotes

Voici mon secret. Il est très simple: On ne voit bien qu'avec le cœur. L'essentiel est invisible pour les yeux.

Here is my secret. It is very simple: It is only with the heart that one can see truly; what is essential is invisible to the eyes.

Le Petit Prince (1943) by Antoine de Saint Exupéry

လတ္တေလာေရးထားတာေလးေတြ

ပထမဆံုးျမင္ဖူးတဲ့ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးပံု

ရႈမ၀မဂၢဇင္း

  • 34,436 hits

%d bloggers like this: