ျမသန္းတင့္ -ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး ( ၂၂ )

August 6, 2010 at 3:07 pm Leave a comment

ကၽြန္ေတာ္သည္ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးကို ၾကည့္၍ အံ့အားသင့္ေနသည္။ သူသည္ အလုပ္တစ္ခုကိုလုပ္လွ်င္ စိတ္ေရာ ကိုယ္ပါ လုပ္တတ္သည္။ ထုိကာလအတြင္း၌ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးသည္ အဘအိုင္ကေလာင္ဆရာၾကီးထံတြင္ ေဆးပညာဆည္းပူးသည္။ သူ႕အိမ္မွာပင္ ေဆးခ်က္သည္။ တစ္ေန႕တြင္ သူေဆးခ်က္ရာသို႕ လုိက္ၾကည့္ပါဟု ေခၚသျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္လိုက္ၾကည့္သည္။ ေဆးျမစ္ေတြ၊ေဆးရြက္ေတြ၊ေဆးဖက္၀င္ပစၥည္းေတြကို အိုးၾကီးတစ္လံုးထဲ ထည့္ေပါင္းၿပီး ထိုအိုးမွ က်လာေသာ ေပါင္းရည္ကိုခံယူသည္။

သူ႕ေဆးထဲတြင္ ေရွာက္ဦးခြံေတြ၊ ေဆးျမစ္ေတြ၊အေခါက္ေတြ ေတြ ႕ ရသည္။ ထိုေနာက္ ဂ်ပ္စကၠဴဘူး လွလွကေလးထဲမွ ပန္းစကၠဴေလးေတြကို ေခ်မြကိုက္ညွပ္ထားသလို ေသးေသးမွ်င္မွ်င္ပစၥည္းေတြကို ထုတ္ယူသည္လည္း ျမင္ရသည္။ ကၽြန္ေတာ္က ေမးၾကည့္သည့္အခါတြင္

“ဒါက ကုကၠမံရွင့္။ ကုကၠမံမွာ ႏွစ္မ်ိဳး ရွိတယ္။ အီတလီကလာတဲ့ ကုကၠမံနဲ႕ တရုတ္ကလာတဲ့ ကုကၠမံ။ သိပ္ေစ်းၾကီးတယ္။ တစ္က်ပ္သားကို တစ္ရာေလာက္ေပးရတယ္။ တရုတ္ကလာတဲ့ ကုကၠမံကေတာ့ နဲနဲေစ်းေပါတယ္။ ရွင္လဲေသာက္ပါ။” ဟု ဆိုကာ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ တစ္လလွ်င္ လ ဓာတ္ေဆးရည္တစ္ပုလင္းေပးသည္။ ဓာတ္စာအတြက္ အသင့္ရိုက္ထားေသာ ဓာတ္စာစာရင္းကိုလည္း ေပးလိုက္သည္။

ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး၏ ဓာတ္စာမ်ားသည္ ေစ်းမၾကီးပါ။ ေစ်းလည္းေပါပါသည္။ အမ်ိဳးအမည္လည္း မ်ားပါသည္။ ထုိအထဲမွ ၾကိဳက္ရာကို စားႏိုင္ပါသည္။ သို႕ ရာတြင္ ကၽြန္ေတာ္သည္ သူ႕ စာရင္းအတိုင္း အတိအက် မလိုက္နာႏိုင္ပါ။ အိမ္မွာေနသည့္ အခါတြင္လည္း ၾကံဳသလိုစားလိုက္ပါသည္။ ခရီးသြားသည့္အခါတြင္ ပို၍ မေရွာင္နိုင္ေတာ့ပါ။

သို႕ရာတြင္ သူေပးလုိက္သည့္ ဓာတ္ေဆးရည္ကိုမူ ကၽြန္ေတာ္အၿမဲေသာက္ပါသည္။ သူေပးလိုက္သည့္ ဓာတ္ေဆးရည္မွာ ၀ိုင္အရက္လို ခ်ိဳျမပူေႏြး ရွတေနေသာ ေဆးရည္ျဖစ္သျဖင့္ ထမင္းမစားမီေသာက္လုိက္ပါက ထမင္းစားပိုေကာင္း သည္မွာလည္း အမွန္ပင္ျဖစ္ပါသည္။

ေနာက္ပိုင္းတြင္ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးသည္ ပံုႏွိပ္လုပ္ငန္းကို သူ႕သားေမာင္သိန္းတန္ႏွင့္သာလြဲထားလိုက္ကာ ဘားလမ္းတြင္ ရံုးခန္းတစ္ခန္းဖြင့္ၿပီး ေဆးဘက္ကုိလွည့္သြားပါသည္။ ဘားလမ္းသို႕ သူေရာက္လာသည့္ အခါတြင္ ကၽြန္ေတာ္တို ႕ အတြက္ ပို၍ပင္ အဆင္ေျပသြားေသးသည္။ ၿမိဳ႕ ထဲေရာက္လွ်င္ သူ႕ ရံုးခန္းမွာစတည္းခ်သည္။ ေတြ႕ စရာရွိသူမ်ားကို သူ႕ ရံုးခန္းမွာခ်ိန္းသည္။

၁၉၅၈ ေနာက္ပိုင္းတြင္ ကမၻာ့ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ကြန္ဂရက္ (ျမန္မာႏိုင္ငံ) တြင္ ကၽြန္ေတာ္ အေထြေထြအတြင္းေရးမႈးျဖစ္လာ သည့္အခါတြင္ ကၽြန္ေတာ္သည္ ကမၻာ့ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ကြန္ဂရက္ ရံုးခန္းကို သူ႕တိုက္မွာပင္ ဖြင့္ခဲ့ေလသည္။ သူသည္ ထုိစဥ္က ျမန္မာႏိုင္ငံစာေပကလပ္ အတြင္းေရးမႈးျဖစ္သျဖင့္ ပို၍ အဆင္ေျပေနသည္။ အစည္းအေ၀းမ်ားကို သူ႕ရံုးခန္းမွာပင္လုပ္ၾက သည္။ အစည္းအေ၀းတိုင္းမွာပင္ သူက ဒိုင္ခံေကၽြးေမြးခဲ့ေလသည္။

၁၉၅၈ တစ္ပိုက္ေလာက္တြင္ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးသည္ ေဘာက္ေထာ္အိမ္ကေလးကို ျပင္ေဆာင္မည္ ဆိုကာ ေျမနီကုန္း ဆန္းသီရိရံုအနီးက လမ္းၾကားေလးထဲတြင္ ေခတ္မီတစ္ထပ္တိုက္ ကေလးကို ငွားလိုက္သည္။

သူေျပာင္းသည့္အခါတြင္ ကၽြန္ေတာ္ ႏွင့္ ဒဂုန္တာရာကို ထမင္းဖိတ္ေကၽြးသျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ေရာက္သြားၾကသည္။ ထုိစဥ္ကမူ ေခတ္မီေသာ တစ္ထပ္တိုက္အိမ္ကေလးျဖစ္ၿပီး တစ္လလွ်င္ အိမ္လခ သံုးရာက်ပ္ေပးရေလသည္။ ထိုလခသည္ ထိုအခ်ိန္က သံရံုးမ်ားမွေပးေသာ အိမ္လခ ျဖစ္ေလသည္။ သူႏွင့္ ကပ္လ်က္တြင သံရံုးတစ္ရံုးမွ အရာရွိတစ္ဦးလည္း သူ႕လို အိမ္မ်ိဳးေလးတစ္လံုးကို ငွားေနသည္။

အခန္း (၁၁)

ကြိဒ္ သည္ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္ဦးခ်စ္ေမာင္အေပၚတြင္သာ အရိပ္ထိုးေနသည္ မဟုတ္။ ကြိဒ္ထဲမွ ရွာလီေ၀လင္သည္လည္း ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးအေပၚတြင္ အရိပ္ထုိးေနေလသည္။

ကြိဒ္ထဲမွ ရွာလီေ၀လင္သည္ ထက္ျမက္ေသာ အမ်ိဳးသမီး၊အမ်ားအက်ိဳးကိုေဆာင္ရြက္လိုေသာ အမ်ိဳးသမီး၊ ေယာက်ာ္းမ်ား ႏွင့္ ရင္ေဘာင္တန္းႏုိင္ေသာ အစြမ္းသတၱိရွိေသာ အမ်ိဳးသမီးျဖစ္သည္။ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးသည္ ရွာလီေ၀လင္ ၏ ထိုအရည္အခ်င္းမ်ားကို သေဘာက်ဟန္တူသည္။ ထုိအရည္အခ်င္းမ်ားရွိေအာင္လည္း သူၾကိဳးစားသည္။

ကၽြန္ေတာ္သည္ ကုန္သည္လမ္း ၅၅၅ ရွိ တင္လႈိင္ကုမၸဏီဟု ဆိုင္းဘုတ္တပ္ထားသည့္ တိုက္၀ါ၀ါၾကီးေပၚသို႕ ေရာက္သြား တတ္သည္။ တိုက္ခန္းၾကီးမွာ အက်ယ္ၾကီးျဖစ္ၿပီး အခန္းက်ယ္ၾကီးတြင္သံုးထပ္သား လိုက္ကာေလးမ်ားႏွင့္ အခန္းေတြဖြဲ႕ ထားသည္။ အမ်ားအားျဖင့္ သြင္းကုန္ထုတ္ကုန္လိုင္စင္ရထားသည့္ ကုမၸဏီမ်ားျဖစ္သည္။ အခ်ိဳ႕ အမည္မ်ားမွာ အမ်ိဳးသားအမည္၊အခ်ိိဳ႕ မွာအမ်ိဳးသမီးအမည္။

အမ်ိဳးသားအမည္မ်ားတပ္ထားသည့္ ရံုးခန္းမ်ားထဲတြင္ ျမန္မာအမ်ိဳးသားမ်ားႏွင့္ တိုင္းျခားအမ်ိဳးသားမ်ား၊ ေျပာင္လက္သည့္စားပြဲၾကီးမ်ားႏွင့္ သူတို႕ အခန္း၀တြင္ စာေရးစာခ်ီတို႕ ၏ စားပြဲငယ္ကေလးမ်ားကတန္းစီလ်က္။

အမ်ိဳးသမီးဆိုင္းဘုတ္တပ္ထားသည့္ ရံုးခန္းမ်ားထဲတြင္လည္း တိုင္းျခားအမ်ိဳးသားမ်ားႏွင့္ ျမန္မာအမ်ိဳးသား အမ်ိဳးသမီး ရယ္လို႕ မရွိ။ အမ်ိဳးသားေတြသာျဖစ္သည္။ လက္ႏွိပ္စက္စာေရး၊စာေပးစာယူကိုင္သည့္ စာေရး၊ ရံုးေစတို႕ မွာအမ်ိဳးသား ေတြခ်ည္းသာျဖစ္သည္။

ထုိအထဲတြင္ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္္မမေလး တစ္ေယာက္ထည္း။

Entry filed under: ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး, ျမသန္းတင့္-ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး. Tags: .

ျမသန္းတင့္ -ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး ( ၂၁) The Hours … သီတို႕ ရႊာ

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Trackback this post  |  Subscribe to the comments via RSS Feed


Favorite piece of quotes

Voici mon secret. Il est très simple: On ne voit bien qu'avec le cœur. L'essentiel est invisible pour les yeux.

Here is my secret. It is very simple: It is only with the heart that one can see truly; what is essential is invisible to the eyes.

Le Petit Prince (1943) by Antoine de Saint Exupéry

လတ္တေလာေရးထားတာေလးေတြ

ပထမဆံုးျမင္ဖူးတဲ့ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးပံု

ရႈမ၀မဂၢဇင္း

  • 34,436 hits

%d bloggers like this: