ျမသန္းတင့္ -ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး ( ၂၁)

August 1, 2010 at 11:41 pm 1 comment

ကၽြန္ေတာ္က ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးကို စာဖတ္ရန္ ၾကံဳတိုင္းေျပာတတ္သည္။ သည္တစ္ခ်က္တြင္မူ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးသည္ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္ဦးခ်စ္ေမာင္ႏွင့္ ေတာင္၀င္ရိုးစြန္းႏွင့္ ေျမာက္၀င္ရိုးစြန္းႏွစ္ခုလို ကြာျခားသည္ဟု ကၽြန္ေတာ္ထင္သည္။ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးက စာဖတ္နည္းသည္။ ကၽြန္ေတာ္ငယ္ငယ္က ဦးခ်စ္ေမာင္၏ေဆာင္းပါးတစ္ပုဒ္ထဲတြင္ စာဖတ္နည္းကိုပင္ေရးထားသည္ကိုေတာ့ ေတြ႕လိုက္ရေသးသည္။

ဂ်ာနယ္ေက်ာ္ဦးခ်စ္ေမာင္၏ စာအုပ္တစ္အုပ္ကို ဖတ္ရလွ်င္ လက္တြင္ နီျပာခဲတံတစ္ေခ်ာင္းကိုကိုင္ထားရမယ္။ မွတ္သားလိုေသာ အေၾကာင္းအရာကို ေတြ႕ လွ်င္ အျပာေရာင္ခဲတံျဖင့္ မွတ္သားရမည္။ အေရးၾကီးေသာ အေၾကာင္းအရာ ကို အနီေရာင္ျဖင့္ မွတ္သားရမည္။ စာတစ္ပုဒ္ကို ဖတ္ၿပီး ထိုစာပါအေၾကာင္းအရာတို႕ကို ျပန္စဥ္းစားရမည္။ တစ္ေန႕ လွ်င္ မွတ္သားစရာတစ္ခု စုေဆာင္းရမည္။ မွတ္စု စာအုပ္တစ္အုပ္ေဆာင္ထားၿပီး အခ်ိဳ႕ အခ်က္မ်ားကို ကိုယ္ပိုင္မွတ္စုထဲတြင္ ေရးမွတ္ထားရမယ္။ ေကာင္းသည့္စာအုပ္၊ မိမိႏွစ္သက္သည့္စာအုပ္ဆိုလွ်င္ တစ္ေခါက္ထက္ပို၍ ဖတ္ရမည္။ ပရိတ္သတ္ အလည္တြင္ စကားေျပာႏိုင္ရန္အတြက္ အခ်ိဳ႕ ေသာ စာပိုဒ္မ်ားကို အလြတ္က်က္ထားသင့္သည္။

မိမိႏွစ္သက္ရာ ၀ါသနာပါရာ စာအုပ္မ်ားကို လက္လွမ္းမီရာတြင္ထားသင့္သည္။ အဘိဓာန္ကို သံုးေလးအုပ္ ထားကာ တစ္အုပ္ကို ဧည့္ခန္း၊တစ္အုပ္ကို စာၾကည့္စားပြဲ၊ တစ္အုပ္ကို ထမင္းစားခန္း စသျဖင့္ ထားသင့္သည္..စသျဖင့္ စာဖတ္နည္းႏွင့္ပတ္သက္ေသာ ေသာ့ခ်က္မ်ားကိုေရးထားေလသည္။ သူ႕အဆိုသည္ ယခုေခတ္အျမင္ႏွင့္ၾကည့္လွ်င္ စည္းကမ္းၾကီးလြန္းသည္၊တရားေသႏိုင္လြန္းသည္၊စံနစ္က်လြန္းသည္၊တာ၀န္ပိလြန္းသည္ ဟုထင္စရာရွိေသာ္လည္း အေျခခံအားျဖင့္ မွန္ကန္သည္ဟု ကၽြန္ေတာ္ထင္ပါသည္။

တစ္ခါတြင္ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးက “ဦးခ်စ္ေမာင္ရဲ႕ စာအုပ္ေတြကို ရန္ကုန္တကၠသိုလ္စာၾကည့္တိုက္ကိုလႈမလို႕ ။ ဗီရိုေတြကိုေတာ့ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းလႈလိုက္ေတာ့မယ္။ စာအုပ္ကို ကၽြန္မ မသိမ္းႏိုင္ဖူးရွင့္။ ၾကာရင္ပ်က္စီးကုန္လိမ့္မယ္။ အဲဒါ အမွတ္တရအျဖစ္ ရွင္ၾကိဳက္တဲ့ စာအုပ္ေလးငါးအုပ္ကို လာယူပါ။ “ဟု ကၽြန္ေတာ့္ကို ေျပာသျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္သည္ ဦးခ်စ္ေမာင္၏ စာအုပ္မ်ားထဲမွ ေလးငါးအုပ္ကိုဆြဲယူခဲ့သည္။ စာအုပ္မွာ ထုိစဥ္က နာမည္ၾကီးေသာ အဂၤလိပ္စာေရးဆရာ ေဟာလ္ကိန္း၏ ၀တၳဳ တစ္ပုဒ္ျဖစ္ၿပီး က်န္ စာအုပ္မ်ားမွာ အေရွ႕ ဖ်ားရွိ ဂ်ပန္ျပည္အေၾကာင္းေရးသည့္ ႏိုင္ငံေရး စာအုပ္မ်ားျဖစ္သည္။ ထုိစာအုပ္မ်ားအားလံုးကို ကၽြန္ေတာ္လွန္ၾကည့္သည့္အခါ တြင္ မင္နီျပာေတြျဖင့္ မ်ဥ္းေတြတား ထားသည္မွာ တစ္အုပ္လံုး နီရဲျပာမည္းေနေတာ့သည္။

ဦးခ်စ္ေမာင္က စာဖတ္သေလာက္ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးစာဖတ္သည္ကို ကၽြန္ေတာ္ သိပ္မေတြ႕ရ ဖူးပါ။ အခ်ိဳ႕ သူမ်ားသည္ စာကိုအေတြ႕ အၾကံဳျဖင့္ေရးေသာ္လည္း ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးသည္ စာကို စိတ္ျဖင့္ ေရးျခင္းျဖစ္ပါသည္။ တခ်ိဳ႕က အသိ ဥာဏ္ျဖင့္ေရးေသာ္လည္း ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးသည္ စာကိုခံစားခ်က္ျဖင့္ေရးသူျဖစ္ပါသည္။

ကၽြန္ေတာ္ကစာဖတ္ရန္ေျပာသည့္ အခါတိုင္း ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးသည္ အင္းမလႈပ္အဲမလႈပ္ လုပ္ေနတတ္သည္။

ခု ေဒၚမမေလး ဘာလုပ္ငန္းလုပ္ဥိီးမလို႕လဲ။

ကၽြန္မေရာဂါကို ေနလ၀ိဇၹာနည္းနဲ႕ ကုသလို႕ေပ်ာက္ခဲ့တာ ရွင္သိသားပဲ။ ခု မိတ္ေဆြေတြက ကၽြန္မဆီကို ေဆးနည္း လာေတာင္းေနၾကတယ္။ ကၽြန္မက ဘာမွ ေဆး၀ါးအေၾကာင္းနားလည္တာမဟုတ္ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ အိုင္ကေလာင္ဆရာၾကီး ဆီကိုလြတ္တယ္။ အဘဆရာၾကီးကလည္း သူတတ္အားသမွ်ေတာ့ ကုသေပးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ႕မွာ အသက္လဲၾကီးၿပီတဲ့။ တရားဘာ၀နာအားထုတ္ခ်င္ေသးတယ္တဲ့။ ဒီေတာ့မမေလး နင္ပဲကုဆိုၿပီး အဘဆရာၾကီးက ကၽြန္မကို ခြင့္ျပဳလိုက္ၿပီ။ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္မ ေဆးကုေတာ့မယ္ စိတ္ကူးတယ္။ ေဆးကုတယ္ဆိုေပမယ့္ အခေၾကးေငြယူၿပီး ေဆးကုတာမ်ိဳးမဟုတ္ပါဘူး။ ကၽြန္မဆီမွာ အဘဆရာၾကီးရဲ႕ ခြင့္ျပဳခ်က္နဲ႕ ေဆးခ်က္မယ္။ အဲဒီေဆးဖိုးကိုပဲ ယူမွာပါ။ ေဆးကေတာ့ ဓမၼဒါနအျဖစ္လႈႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ကၽြန္မမွာ အင္အားမျပည့္စံုေသးဘူး။ ကၽြန္မ အင္အားျပည့္စံုလာ တဲ့တစ္ေန႕မွ ေဆးကိုပါ ဓမၼဒါနအျဖစ္လႈမွာပါ။ ခုေလာေလာဆယ္ေတာ့ ႏွစ္တိုင္း ေရႊေမာ္ေဓာဘုရားပြဲမွာ သြားၿပီးေဆး လႈမယ္။ ဘုရားပြဲေတာ္ရက္အတြင္းေရာက္လာတဲ့ လူနာေတြ၊ေရာဂါရွင္ေတြကို ကုသိုလ္ျဖစ္ေပါ့။ က်န္တဲ့အခ်ိန္ေတြမွာေတာ့ ေဆးဖိုးေတာ့ ယူမယ္။ ကုတာကိုေတာ့ ကုသိုလ္ျဖစ္ ကုေပးမွာပါ။

Entry filed under: ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး, ျမသန္းတင့္-ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး. Tags: .

ဖုန္းသက္တိုင္ (ၿပံဳးမ်က္ရည္ၿဖိဳင္ေအး) ျမသန္းတင့္ -ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး ( ၂၂ )

1 Comment Add your own

  • 1. RITA  |  August 2, 2010 at 9:28 am

    ဂ်ာနယ္ေက်ာ္ မမေလး စာေတြဖတ္တိုင္း ခံစားမႈမွာတခုခုလိုသလို ျဖစ္ေနတာ အဲဒါေၾကာင့္လားမသိဘူး။ တကယ္တမ္း သူေရးသမွ်ကို ေသခ်ာ ေစ့ေစ့ၾကည့္ေတာ့လည္း အျပစ္မေတြ႕ရဘူး။ ဒါေပမဲ့ ဖတ္ရသမွ်မွာ ခံစားဖို႔ တခုခု လိုေနေသးသလိုလုိ ဘာမွန္းေသခ်ာမေျပာႏိုင္တာ တစ္ခု ႐ွိေနခဲ့တယ္။

    ဘေလာ့ေရးကာစက ပို႔စ္တစ္ခုမွာ နည္းနည္း ထည့္ေရးဖူးတယ္။
    ႀကိဳက္ႏွစ္သက္တာနဲ႔ အထင္ႀကီးေလးစားတာ တျခားစီမို႔ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးစာေတြကို သိပ္မစြဲခဲ့ေပမယ့္ သူ႕ကို အရည္အခ်င္း႐ွိတဲ့အမ်ိဳးသမီးလို႔ေတာ့ အထင္တႀကီးျဖစ္မိတယ္။ ေနာက္ သူ႕ကို စိတ္ဝင္စားတယ္။

    သူေရးတဲ့ စာေတြထဲမွာ စြဲက်န္ခဲ့တာဆိုလို႔ “မုန္း၍ မဟူ” ပဲ ႐ွိတယ္။ အဲဒါေတာင္ ပထမ စြဲလို႔ စြဲေနမွန္း မသိဘူး။ အဲဒီဇာတ္လမ္းက လႊမ္းမိုးမႈနဲ႔ စာနည္းနည္း ေရးျဖစ္လိုက္ၿပီးမွ ေအာ္ ဒါ မုန္း၍ မဟူ က influence ေတြပါေနတယ္ဆိုတာ သတိထားမိသြားတာ။

    သူ႕ေရးဟန္ကိုေတာ့ အေျပာနဲ႔ အျပမွာ အေျပာက ဦးေဆာင္တဲ့ ေရးဟန္လို႔ ခံစားမိပါတယ္။

    Reply

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Trackback this post  |  Subscribe to the comments via RSS Feed


Favorite piece of quotes

Voici mon secret. Il est très simple: On ne voit bien qu'avec le cœur. L'essentiel est invisible pour les yeux.

Here is my secret. It is very simple: It is only with the heart that one can see truly; what is essential is invisible to the eyes.

Le Petit Prince (1943) by Antoine de Saint Exupéry

လတ္တေလာေရးထားတာေလးေတြ

ပထမဆံုးျမင္ဖူးတဲ့ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးပံု

ရႈမ၀မဂၢဇင္း

  • 34,436 hits

%d bloggers like this: