လြမ္းၿမိဳင္ေက်းရဲ႕ အေ၀းတစ္ေနရာစီမွာ

July 30, 2010 at 1:06 am 6 comments

မမေရႊစင္ဦးရဲ႕ ဘေလာ့မွာ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးရဲ႕ ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ေတြကို ဦးမုိးဟိန္းေရးထားတာဖတ္ရေတာ့ ဖတ္ေနရင္းနဲ႕ တျဖည္းျဖည္း မ်က္ရည္ေတြ၀ဲ၀ဲလာရာကေန ေဆာင္းပါးလည္းဆံုးေရာ မ်က္ရည္ေပါက္ေပါက္က်လာေရာ။ မေရႊမိတို႕ အသဲႏုပံုကေတာ့အဲဒီလို။

မ်က္ရည္က်ၿပီးရင္ထဲဆို႕ေနတဲ့ၾကားက ေနာက္ ႏွစ္ခါထပ္ဖတ္လိုက္ေသးတယ္။ဖတ္ၿပီး မ်က္ရည္ျပန္၀ဲၿပီး စိတ္မေကာင္း ျဖစ္မိရျပန္ေရာ။ကိုယ္သိပ္သေဘာက်၊စိတ္၀င္တစားရွိတဲ့စာေရးဆရာမမို႕ ပုဂၢိဳလ္စြဲေၾကာင့္ပဲ မ်က္ရည္က် မိတယ္ဆိုႏိုင္ပါ တယ္။တကယ္လို႕သာ အဲဒီေနရာမွာတျခားစာေရးဆရာမတစ္ေယာက္ ရဲ႕ ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ကိုဖတ္ရတယ္ဆို မ်က္ရည္က် မိမယ္မထင္ဘူး။

အဲဒီေဆာင္းပါးဖတ္ရင္းကေန အေတြးေတြပြားလာလိုက္တာ ဖတ္ၿပီး ငိုရတဲ့စာအုပ္ေတြ အေၾကာင္း၊ၾကည့္ၿပီးမ်က္ရည္က်ရ တဲ့ ရုပ္ရွႈင္ေတြ အေၾကာင္းကို အရသာရွိရွိပဲေတြးေနမိေတာ့တယ္။

ရုပ္ရွင္ၾကည့္တာ ၀ါသနာမပါလွလို႕ ၾကည့္ၿပီး မ်က္ရည္က်ရတဲ့ ရုပ္ရွင္ကေတာ့ သိပ္မရွိလွပါဘူး။ ေလာေလာဆယ္ ေခါင္းထဲ ေရာက္လာတာကေတာ့ La Vie En Rose ဆိုတဲ့ ရုပ္ရွင္ေပါ့။ အဲဒီ မွာ အဆိုေတာ္ၾကီး ေသခါနီး အခန္းေတြ မွာ သနားလို႕ ဆိုၿပီး မ်က္ရည္က်မိတယ္။ The Kite Runner က်ျပန္ေတာ့ ဇာတ္သိမ္းခါနီး အခန္းေတြမွာ မ်က္ရည္၀ဲမိတယ္။ ဒီေလာက္ပါပဲ။

စာအုပ္ေတြက်ေတာ့ တကယ္ငိုရတာရွင့္။ မ်က္ရည္ေပါက္ေပါက္က်၊ရင္ထဲမွာဆို႕ တက္လာၿပီး ႏွွာေတြပိတ္၊ အဲဒီလိုကို ငိုမိတဲ့ စာအုပ္ေတြရွိတယ္။စာဖတ္ရင္းနဲ႕ ဇာတ္ေကာင္ေတြနဲ႕ ထပ္တူခံစားၿပီး ရင္ထဲမွာ ဆို႕လာၿပီး မ်က္ရည္၀ဲေနရတာကို မေရႊမိက အရသာရွိတယ္လို႕ ထင္တာကိုးရွင္။ အဲဒီထဲမွာ ခုခ်ိန္ထိ ျပန္ဖတ္တိုင္း မ်က္ရည္ က်ရတဲ့ စာအုပ္တစ္အုပ္ အေၾကာင္းေျပာခ်င္ပါေသးတယ္။

စာေရးဆရာ ေမာင္လြန္းၾကင္ ရဲ႕ ‘လြမ္းၿမိဳင္ေက်းရဲ႕ အေ၀းတစ္ေနရာစီမွာ” ဆိုတဲ့စာအုပ္။ အဲဒီစာအုပ္ကို စဖတ္ဖူးတုန္းက ေလးတန္းေလာက္ပဲရွိေသးတယ္။ ေျပာရရင္ အခ်စ္ဆိုတာေတာင္နားမလည္ေသးတဲ့အရြယ္ေပါ့။

ျပင္သစ္ကမၻာလွည့္ခရီးသည္ အမ်ိဳးသမီးေလး ျမန္မာျပည္ကို အလည္လာရာကေန ျမန္မာအမ်ိဳးသားတစ္ေယာက္နဲ႕ ခဏေတြ႕လိုက္ရၿပီး ခ်စ္ခင္စြဲလမ္းသြားတဲ့အေၾကာင္းေလးပါပဲ။ ခုေခတ္လိုဆို ခပ္ရိုးရိုးဇတ္လမ္းလို႕ ေတာင္ေျပာလို႕ ရေနၿပီ။ သူ႕ ျမန္မာျပည္ခရီးစဥ္မွာ ျမန္မာအမ်ိဳးသား(သမိုင္းသုေတသီ)တစ္ေယာက္နဲ႕ ခဏေတြ႕ လိုက္ၿပီး အဲဒီအမ်ိဳးသားကို (အညိဳႏုေရာင္္မ်က္၀န္းေလးေတြကို) စြဲလမ္းမိသြားတယ္။ ခရီးစဥ္တေလွ်ာက္မွာ စကားတစ္ခြန္းႏွစ္ခြန္း ေလာက္ပဲေျပာလိုက္ရ၊ရင္းႏွီးတယ္ဆိုရံုေလး ရင္းႏွီးလိုက္ရေပမယ့္ တသသနဲ႕ စြဲလမ္းမိသြားၿပီး ျပင္သစ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ျမန္မာအမ်ိဳးသားဆီကို အဲဒီအေ႕ၾကာင္းေတြ ရင္ဖြင့္စာပို႕ တယ္။ စာကိုေတာ့ ျပင္သစ္ေ၇ာက္ေနတဲ့ ျမန္မာပညာ ေတာ္သင္တစ္ေယာက္က ျမန္မာဘာသာျပန္ေပးတယ္ဆိုပါတယ္။

ျပင္သစ္အမ်ိဳးသမီးေလးဟာ ျမန္မာအမ်ိဳးသား (ထြန္းေ၀ေက်ာ္)ဆီက ျပန္စာကိုေစာင့္ေနေပမယ့္ စာကမေရာက္လာဘူး။ ဒီလိုနဲ႕ သူအိမ္ေထာင္ျပဳလိုက္တယ္။ ေနာက္မွ တဆင့္သိရတာက သူစိတ္၀င္စားေနတဲ့ ျမန္မာအမ်ိဳးသားဟာ ကားအက္ဆီဒင့္ျဖစ္ရာက မ်က္လံုးကြယ္သြားခဲ့တာ။ ဒီလိုသိလိုက္ရေတာ့ ယူက်ံုဳးမရျဖစ္ၿပီး ျမန္မာျပည္ကို ခင္ပြန္းသည္နဲ႕ ေနာက္တေခါက္ျပန္လာၿပီး ထြန္းေ၀ေက်ာ္နဲ႕ ဆံုဖို႕ ၾကဳိးစားတယ္။သူေနတဲ့ ငပလီသံတြဲထိကို လိုက္သြားၿပီးေတြ႕ တယ္။ ဒါေပမယ့္ ထြန္းေ၀ေက်ာ္က သူဘာကိုမွမမွတ္မိေတာ့ပါဘူးလို႕ ေျပာလိုက္ေတာ့ စိတ္ထိခိုက္ၿပီး ျပန္ခဲ့ရတယ္။

တကယ္မွာေတာ့ ထြန္းေ၀ေက်ာ္ကလည္း ခဏသာေတြ႕ လိုက္ရတဲ့ ျပင္သစ္အမ်ိဳးသမီးေလးကို စိတ္ထဲမွာ မွတ္မွတ္ရရနဲ႕ စြဲလမ္းေနမိတယ္ဆိုတယ္။ သူတို႕ ေတြ႕ တဲ့ အခါမွွာေတာ့ ျပင္သစ္အမ်ိဳးသမီးေလးကလည္း အိမ္ေထာင္က်ေနၿပီ၊ သူ႕ဘ၀ကလည္း အေမွာင္ထဲမွာပဲေနရေတာ့မွာ ဆိုေတာ့ သူ႕အေနနဲ႕ ေမ့သြားၿပီလို႕ ေျပာလိုက္တာကသာ အေကာင္းဆံုးဆိုၿပီး ရင္နာနာနဲ႕ ဘာကိုမွသတိမရေတာ့ဘူး လို႕ တမင္ေျပာလိုက္တာ။

ဇတ္လမ္းကေတာ့ ဒီေလာက္ပါပဲ။ ဒါကို စာေရးဆရာေမာင္လြန္းၾကင္က ဖြဲ႕သီလြမ္းစာမလွမ္းသာသည္။ ဖြဲ႕ သီလြမ္းစာ မတမ္းသာသည္။ တုန္႕ ျပန္လြမ္းစာ မကမ္းသာသည္ ဆိုၿပီး ျပင္သစ္အမ်ိဳးသမီးက ေရးတဲ့စာရွည္ႏွစ္ေစာင္၊ ထြန္းေ၀ေက်ာ္ရဲ႕ ခံစားခ်က္ကို ျပန္ေရးတဲ့ စာတစ္ေစာင္ နဲ႕ စာေရးတဲ့ ပံုစံအတိုင္းပဲ ေရးထားတာ ခပ္ရိုးရိုးေလးပဲ။ ဒါေပမယ့္ ခံစားခ်က္ေတြကို အေသးစိတ္ပီပီျပင္ျပင္ ေရးထားေတာ့ သူတို႕ ႏွစ္ေယာက္ တခါျပန္ေတြ႕ တဲ့အခန္းကေနစၿပီး မ်က္ရည္တ၀ဲ၀ဲနဲ႕ ဖတ္လိုက္ရတာ ..၀တၳဳလည္းဆံုးေရာ ငိုရလို႕ လူကိုေမာၿပီးက်န္ခဲ့တာပဲ။ အဖြဲ႕ အႏြဲ႕ကလည္း ရိုးမလိုလိုနဲ႕ ေတာ္ေတာ္အသက္၀င္ၿပီး ေကာင္းတယ္လို႕ ေျပာရမွာပါပဲ။ ဇာတ္ေကာင္ေတြက ကိုယ့္ေဘးနားမွာထိုင္ၿပီး ရင္ဖြင့္ေနသလိုကိုခံစားမိရတယ္။ေမတၱာရဲ႕ အတိမ္အနက္၊သံေယာဇဥ္၊ ေစာင့္ထိန္းမႈ..အခ်စ္.. အဲဒါေတြအကုန္ေပၚေအာင္ ေရးႏိုင္တယ္။ၿပီးေတာ့ တကယ့္အျဖစ္အပ်က္ရယ္ လို႕ ေသခ်ာေရးထားေလေတာ့ ခုေရးေနရင္းနဲ႕ေတာင္ ဒီစာအုပ္ထဲက ဇာတ္ေကာင္ေတြဟာ သက္ရွိထင္ရွားရွိၾကေသးသလား။ သူတို႔ ေနာက္ထပ္ ေတြ႕ ျဖစ္ၾကေသးလား မသိဘူး ဆိုတာေတြအမွ်င္တန္းၿပီးေတြးေနမိပါေသးတယ္။ အဲဒီ၀တၳဳကို အရင္ေခတ္က ရဲေအာင္ရယ္ ၊ဆူစီႏိုက္ဆိုတဲ့မင္းသမီး (ကျပားထင္တယ္) က ဗီြဒီယုိုျပန္ရိုက္ေသးတယ္။ video ကိုေတာ့မၾကည့္ဖူးပါဘူး။

စပ္မိလို႕ တဆက္ထည္းေျပာရရင္ ေမာင္လြန္းၾကင္ရဲ႕ စာအုပ္ သံုးအုပ္ဖတ္ဖူးတယ္။ သံုးအုပ္လံုး စိတ္ထဲစြဲက်န္ခဲ့တယ္လို႕ ေျပာရမွာပါပဲ။ က်န္တဲ့ ႏွစ္အုပ္ကိုေတာ့ မယူခဲ့မိဘူး။ လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၅ ႏွစ္ေက်ာ္ကထည္းက ဖတ္ဖူးထားတာကို မွတ္မိသေလာက္ေျပာရရင္ “သိဂါၤရရသ” ဆိုတဲ့ ေမာင္လြန္းၾကင္ ေမြးစားအေဖ ဦးခင္ေမာင္ၾကီးရဲ႕ မိဘ ႏွစ္ေယာက္ အေၾကာင္းကို ေရးထားတဲ့စာအုပ္။ အဲဒီမွာ စာေရးဆရာ အဖြဲ႕ ေကာင္းေတာ့ ဘိုးဘိုး ဘြားဘြား ေတြရဲ႕ ပံုရိပ္ေတြ က ဖတ္ေနရင္းနဲဲ႕ကို ခ်စ္ခင္စရာေကာင္းေအာင္ အသက္၀င္ပါတယ္။ အေသးစိတ္ေတာ့မမွတ္မိေတာ့ပါဘူး။ အဲဒါလည္း ဘာမွထူးျခားဆန္းျပား တဲ့ ဇာတ္လမ္းမရွိတဲ့ အဘိုး၊အဘြားတို႕ရဲ႕ ငယ္ဘ၀နဲ႕ ေန၀င္ခ်ိန္ဘ၀ကို ကေလာင္သြက္သြက္နဲ႕ ဖြဲ႕ထားတယ္လို႕ ေျပာႏိုင္ပါတယ္။ အိမ္မွာရွာရလြယ္ဦးမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ျပန္မွာၿပီးဖတ္ခ်င္ေသးတယ္။

ေနာက္တစ္အုပ္ကေတာ့ ၀တၳဳတိုေတြကို စုၿပီးထုတ္တဲ့ ေမတၱာျမႏွင္းရည္ ႏွင့္ အျခား၀တၳဳတိုမ်ား ဆိုတဲ့စာအုပ္။ အဲဒါကိုေတာ့ ဘာမွမမွတ္မိေတာ့ဘူး။ ဖတ္ေကာင္းတယ္ဆိုတာေလာက္ပဲမွတ္မိေတာ့တယ္။ စာအုပ္ေတြအမ်ားၾကီးထဲက ေခါင္းစဥ္ကိုမွတ္မိေနေသးတာကိုက ေတာ္ေတာ္စြဲခဲ့လို႕လို႕ ေျပာႏိုင္တာေပါ့ေနာ။ မွတ္မိသေလာက္ေလးကို ေရးခ်င္စိတ္ေပၚလာလို႕ ေရးမိတာပါပဲ။

တကယ္လို႕ ေမာင္လြန္းၾကင္သာ သက္ရွိထင္ရွားရွိေနဦးမယ္ဆုိရင္ေတာ့ ဒီဇာတ္လမ္းကို ထပ္ၿပီးမ်ား ဆက္ေရးျဖစ္မယ္လား မသိပါဘူး။ သူေရးတဲ့ ၀တၳဳမွာ ဇာတ္လိုက္က ကားအက္စီးဒင့္ျဖစ္ၿပီး မ်က္စိကြယ္သြားတယ္ ေရးခဲ့သလို စာေရးဆရာ ကေတာ့ အျပင္မွာ ကားေမွာက္ၿပီးဆံုးသြားတယ္လို႕ သိရတယ္။ ရခိုင္သံတြဲဇာတိျဖစ္ၿပီး ရခိုင္ဘက္ကို ခရီးသြားရင္း ကားေမွာက္ၿပီး ကြယ္လြန္သြားတာပါတဲ့။ ကြယ္လြန္တဲ့ခုႏွစ္ကို ေသခ်ာမသိေပမယ္ ့မေရႊမိ အသက္ ဆယ္ႏွစ္ ေလာက္ပဲရွိဦးမယ္။ ၁၉၉၀ မတိုင္ခင္ပဲ။ ေနာက္မ်ား အိမ္ကိုဖုန္းဆက္ျဖစ္မွ သတိရရင္ထပ္ေမးၿပီး ျပန္ update လုပ္ပါဦးမယ္။ ေမာင္လြန္းၾကင္ ေမြးစားအေဖနဲ႕ မေရႊမိ အဘိုးနဲ႕ က မိတ္ေဆြေတြမို႕ သိတာပါ။ ငယ္တုန္းက တခါ အိမ္လာလည္တာလည္းမွတ္မိေနေသးတယ္။ အရပ္ျမင့္ျမင့္၊အသားျဖဴျဖဴ၊ဆံပင္နဲနဲေကာက္သလားမသိဘူး။ ျမင္ဖူးေတာ့ ဒီလူၾကီးကမင္းသားက်ေနတာပဲ။အရမ္းေခ်ာတာပဲ လို႕ ကေလးဘ၀တည္းက မွတ္မွတ္သားသားရွိတာ သတိရေနမိေသး ။ ေတာ္ေတာ္ကိုေခ်ာ ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ၀င္းဦးရဲ႕ ဇတ္ေကာင္ေတြလိုပဲ သူ႕ဇာတ္ေကာင္ကိုလည္း အရပ္ရွည္ရွည္၊ရုပ္ေခ်ာ၊ မ်က္လံုးလွလွ၊ ပညာတတ္၊သူေဌးသား..ဘာမွကိုေျပာစရာမရွိတဲ့မင္းသားေလးတမွ် ဖန္တီးထား သလားထင္မိတယ္။ အျပင္မွာတကယ္ရွိတယ္ဆိုေတာ့လည္း ေျပာရခက္သား။ ဒဂုန္တာရာကေမာင္လြန္းၾကင္အေၾကာင္းေရးတဲ့ေဆာင္းပါး လည္းဖတ္ဖူးတယ္။ ဒါေပမယ့္ မမွတ္မိေတာ့ဘူးရယ္။ ေမာင္လြန္းၾကင္ ျမန္မာစာမဟာ၀ိဇၹာဘြဲ႕ ယူေတာ့ ဒဂုန္တာရာအေၾကာင္း စာတမ္းေရးတယ္လို႕ ဖတ္ဖူးမိတာပဲ။

ဘာမွမယ္မယ္ရရ မမွတ္မိပဲ ေလလည္းရွည္သြားၿပီမို႕ စာအုပ္အဆံုးသတ္ေလးကို စာျမည္းေပးရင္း ရပ္လိုက္ၿပီ ၊။ ။

တခါတခါ ျမင့္မားလွတဲ့ ေကာင္းကင္ယံက ကၽြန္ေတာ္တို႕ ရခိုင္ကမ္းေျခကို ျဖတ္ေက်ာ္ပ်ံသန္းသြားၾကတဲ့ ႏိုင္ငံျခားေလယာဥ္ပ်ံသံေတြကို ၾကားမိရင္ အာရံုစိုက္နားေထာင္ရင္းက မျဖစ္ႏုိင္မွန္းသိလ်က္နဲ႕ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ကေလး ထားမိျပန္တယ္။

ဒီေလယာဥ္သံဟာ ပါရီက ဘန္ေကာက္ကို ပ်ံသန္းသြားတဲ့ ေလယဥ္သံလား။ ..အဲဒီေလယာဥ္ပ်ံၾကီးထဲမွာ ျမန္မာႏိုင္ငံရခိုင္ကမ္းေျခ တေနရာက ထြန္းေ၀ေက်ာ္ဆိုတဲ့ မ်က္မျမင္ ဒုကၡိတသည္တစ္ဦးကို ေတြ႕ခ်င္လြန္းလွတဲ့ ပါရီက ရႊန္တားလ္အြန္ဒေရးဆိုသူ ျပင္သစ္ခရီးသည္ တစ္ဥိးလိုက္ပါလာေလသလားလို႕ ေတြးမိျပန္တယ္။

အဲဒီလိုေနာက္တစ္ၾကိမ္ ျမန္မာႏိုင္ငံကို ေရွရီ (ျပင္သစ္လို ဒါလင္ လို႕ သူကေခၚထားတယ္) တို႕ ျပန္လည္ေရာက္ရွိၿပီး ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ ေတြ႕ဆံုၾကတဲ့အခါမွာေတာ့ ေရွရီနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္တို႕ အတူတူသြားလာခဲ့ၾကတဲ့ မႏၱေလး ၊ပုဂံ၊ခရီးစဥ္ကို ကၽြန္ေတာ္သတိရမွတ္မိေၾကာင္းေတြနဲ႕ ေရွရီေရးလိုက္တဲ့ ခံစားခ်က္စာရွည္ၾကီးေတြကို ပါပါ၊ေမေမတို႕ ဖတ္ျပလို႕ ကၽြန္ေတာ္ေကာင္းစြာသိရွိခံစားနားလည္ေၾကာင္းေတြကို ကၽြန္ေတာ္ ေ၀ေ၀ဆာဆာေျပာျပရေတာ့မယ္။

အဲဒီလို ကၽြန္ေတာ္ ဖြင့္ဟေျပာျပလိုက္ရင္ ေရွရီ႕ အဖို႕ စိတ္ခ်မ္းသာမႈရႏိုင္မွာျဖစ္သလို ကၽြန္ေတာ့္အဖို႕ မွာလည္း ရင္ထဲပြင့္လင္းေျပစင္သြားၿပီး ေက်နပ္ႏွစ္သိမ့္မႈေလး ရႏိုင္ေတာ့မယ္။

အဲဒီေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ကေလးနဲ႕ ပဲ ကၽြန္ေတာ့္ အဖို႕ ဘ၀အေမွာင္ၾကီးထဲမွာ ဆက္လက္အသက္ရွင္ေနထိုင္ သြားရေတာ့မွာပါ ပဲေလ။…။

Entry filed under: စကားစျမည္, ဖတ္ျဖစ္တဲ့စာအုပ္ေတြအေၾကာင္း. Tags: .

ျမသန္းတင့္ -ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး ( ၂၀) ဖုန္းသက္တိုင္ (ၿပံဳးမ်က္ရည္ၿဖိဳင္ေအး)

6 Comments Add your own

  • 1. kok  |  August 3, 2011 at 1:28 pm

    video ရွိတယ္ဗ် ..ေက်ာ္သူနဲ႔ ဆူဇီႏိုက္နဲ႔ ”လက္ကမ္းလို႕မၾကိဳသာျပီ” တဲ႔ ျမန္မာကားေတြထဲ မင္းသမီးက မင္းသားကို နမ္းလိုက္တာျပတာ ဒီတကားပဲ ရွိတယ္ …ဇာတ္ကားေကာင္းေလးမို႕ မွတ္မိေနတယ္ ..အခုကားေတြလို အျဖစ္ရိုက္တာ မဟုတ္ဘူး …

    Reply
  • 2. ေအးလဲ့  |  July 30, 2010 at 7:35 pm

    မမေရ… ၀တၳဳဖတ္ရင္း ငိုရတဲ့အရသာေတာ့ ေအးလဲ့လည္း ၾကိဳက္တယ္။ ငယ္ငယ္က အခ်စ္၀တၳဳဖတ္ရင္ေတာင္ ကြဲမွ ၾကိဳက္တာ။ မမေျပာတဲ့ ၀တၳဳေတာ့သမီးမဖတ္ဖူးဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဇာတ္ကားေတာ့ၾကည့္ဖူးတယ္။ ျမန္မာ့အသံကလႊင့္လို႔။ သမီးထင္တာက ေက်ာ္သူလားလို႔။ အခုက်ေတာ့ ဘယ္သူေရးတဲ့ ဇာတ္လမ္းဆိုတာ သိရေတာ့ သမီးလည္း ရွာဖတ္ပါဦးမယ္။

    Reply
    • 3. mashwemi  |  July 30, 2010 at 7:50 pm

      ဟုတ္ကဲ့ပါ သမီးေအးလဲ့ရယ္ ..က်ဳပ္တို႕ ကအၾကိဳက္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားတူၿပီးသားပဲဟာေအ။ ေနာက္မ်ားမွ ငိုရတဲ့စာအုပ္ေတြအေၾကာင္းဆက္ၾကေသးတာေပါ့ :P:P

      Reply
  • 4. ရြာသားေလး၀ိုင္တီယူ  |  July 30, 2010 at 2:51 pm

    လက္ကမ္းလို႕ မၾကိဳသာသည္လား ရုပ္ရွင္နာမည္က အဆန္းဗ်

    Reply
  • 5. သဒၶါလိႈင္း  |  July 30, 2010 at 1:56 pm

    မေရႊမိေျပာတဲ့စာအုပ္မဖတ္ဖူးေသးဘူး။ဖတ္ခ်င္လိုက္တာ..။

    ခင္မင္စြာ
    သဒၶါ

    Reply
  • 6. ပူးေတ  |  July 30, 2010 at 11:26 am

    မမေရႊမိေျပာလို႔ ‘လြမ္းၿမိဳင္ေက်းရဲ႕ အေ၀းတစ္ေနရာစီမွာ” ကိုေတာင္ ဖတ္ခ်င္မိတယ္… ေရးထားတာ ေတာ္ေတာ္ေကာင္းမယ့္ပံုပဲေနာ္။

    Reply

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Trackback this post  |  Subscribe to the comments via RSS Feed


Favorite piece of quotes

Voici mon secret. Il est très simple: On ne voit bien qu'avec le cœur. L'essentiel est invisible pour les yeux.

Here is my secret. It is very simple: It is only with the heart that one can see truly; what is essential is invisible to the eyes.

Le Petit Prince (1943) by Antoine de Saint Exupéry

လတ္တေလာေရးထားတာေလးေတြ

ပထမဆံုးျမင္ဖူးတဲ့ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးပံု

ရႈမ၀မဂၢဇင္း

  • 34,436 hits

%d bloggers like this: