ျမသန္းတင့္ -ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး ( ၂၀)

July 25, 2010 at 5:35 pm Leave a comment

အပိုင္း တစ္ဆယ္

ကၽြန္ေတာ္သည္ ဦးခ်စ္ေမာင္ကြယ္လြန္ေသာ ဆယ္ႏွစ္ပတ္လည္ အခမ္းအနားကို သတိရေနပါသည္။

တစ္ၿခံလံုး ေရာင္စံုလွ်ပ္စစ္မီးေတြ သြယ္တန္းထြန္းညွိထားၿပီး အလယ္ျမက္ခင္းျပင္တြင္ ျဖဴေဖြးေနေသာ စားပြဲခင္းမ်ားကို ခင္းထားသည့္ စားပြဲ၀ိုင္းၾကီးမ်ားခ်ထားေလသည္။ အစားအေသာက္မွာ စထရင္းဟိုတယ္မွ မွာသည့္ ထမင္းဟင္းျဖစ္ၿပီး စားပြဲထိုးမ်ားမွာလည္း စထရင္းဟိုတယ္မွ လာသည့္ ယူနီေဖာင္း၀တ္စားပြဲထိုးမ်ားျဖစ္သည္။

ဦးခ်စ္ေမာင္ဆယ္ႏွစ္ေျမာက္ ကြယ္လြန္သည့္ အထိမ္းအမွတ္ပြဲသည္ ဥယ်ာဥ္ဧည့္ခံပြဲၾကီးတစ္ခုနွင့္ တူေနသည္။ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးသည္ မနက္ပိုင္းတြင္သံဃာေတာ္မ်ားကို ဆြမ္းကပ္ခဲ့ေသးသည္။ ႏွစ္တိုင္းဆိုလွ်င္ ဦးခ်စ္ေမာင္ ကြယ္လြန္သည့္အထိမ္းအမွတ္ပြဲကို ေရႊတိဂံုဘရား ေတာင္ဘက္ေစာင္းတန္းအဆင္းရွိ ဦးဘရီ ဇရပ္တြင္ က်င္းပတတ္သည္။

မနက္ပိုင္းဘုန္းေတာ္ၾကီးမ်ားကို ဆြမ္းကပ္ေရစက္ခ်လႈၿပီးေနာက္ ရင္းႏွီးသည့္မိတ္ေဆြမ်ားကို မနက္စာျဖင့္ဧည့္ခံသည္။ ထုိႏွစ္စဥ္ဆြမ္းေကၽြးပြဲမ်ားသည္ပင္ စရိတ္မနည္းလွ။ ရင္းႏွီးသည့္ မိတ္ေဆြမ်ားကလည္း မ်ားသည္။ ဦးခ်စ္ေမာင္ရွိစဥ္က ဦးခ်စ္ေမာင္ ႏွင့္ရင္းႏွီးသည့္ မိတ္ေဆြမ်ား၊သတင္းစာဆရာမ်ား၊ဖဆပလေခါင္းေဆာင္အျဖစ္ အတူလုပ္ခဲ့သည့္ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္မ်ား လာၾကသည္။

ဗိုလ္လက်္ာ၊ျမန္မာ့အလင္းဦးတင္၊သခင္၀တင္၊ဦးေစာဦး၊ဦးအုန္းျမင့္ေလး၊ဂ်ာနယ္ေက်ာ္ဦးခ်စ္ေမာင္၏ ညီ ေရွ႕ေဆာင္ဦးသန္းထြန္း၊ သမာဓိသတင္းစာအယ္ဒီတာခ်ဳပ္ အမ္ဖိုးခ်ိန္ စသည့္ လူၾကီးမ်ားလာၾကသည္။ ထိုစဥ္က ဖဆပလ အစိုးရအဖြဲ႕႕ ၀င္မ်ားမွာမူ တစ္ေယာက္မွ် မလာၾက။ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး၏ မိတ္ေဆြမ်ားထဲမွ မူ ကၽြန္ေတာ္တို႕ စာေရးဆရာ တစ္သိုက္ေလာက္ကိုသာ ဖိတ္မည္ထင္သည္။ သို႕႕တိုင္ေအာင္ အသိုင္းအ၀ိုင္းမ်ားသျဖင့္ ႏွစ္စဥ္ဆြမ္းေကၽြးပြံဲ မ်ားကို ခပ္က်ဥ္းက်ဥ္းသူ႕အခန္းေလးထဲမွာမလုပ္ႏိုင္။ ေနရာမဆံ့။ က်ယ္၀န္း၍ သြားလာရလြယ္ကူေသာ ေရႊတိဂံု ေတာင္ဘက္မုခ္က ဦးဘရီဇရပ္မွာ လုပ္ရသည္။ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးသည္ ထိုသို႕ ဇရပ္မွာ ဆြမ္းေကၽြးလုပ္ရသည္ကို စိတ္ေကာင္းဟန္မတူ။

“မုဆိုးမဆိုေတာ့လည္း မုဆိုးမလိုပဲလုပ္ရတာေပါ့၇ွင္“ ဟု ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးက ညိႈးငယ္ေသာမ်က္ႏွာျဖင့္ ညည္းတတ္သည္။

သို႕ ရာတြင္ မုဆိုးမဆြမ္းေကၽြးပြဲသည္ပင္ ကၽြန္ေတာ့္အျမင္တြင္ ခမ္းနားၾကီးက်ယ္လြန္းေနပါၿပီ။

ယခုမူ ေဘာက္ေထာ္ျပည္သာယာလမ္းတြင္ ေျမကေလးတစ္ကြက္ ကို၀ယ္ကာ အိမ္ကေလးတစ္ေဆာင္ကိုေဆာက္ၿပီးၿပီ။

၁၉၄၆ ခုႏွစ္မွ ၁၉၅၆ ခုႏွစ္အတြင္းထိဆယ္ႏွစ္ကာလတြင္ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးသည္ မုဆိုးမဘ၀ျဖင့္ရုန္းကန္ခဲ့ရသည္။ ကေလးေတြကိုေက်ာင္းထားရသည္။ တစ္ဘက္က ပံုႏွိပ္လုပ္ငန္း၊တစ္ဘက္က သြင္းကုန္လိုင္စင္လုပ္ငန္း စသည္တို႕ကို လုပ္သည္။ ထိုအေတာအတြင္း၌ ပံုႏွိပ္စက္ေၾကြးမ်ားကိုလည္းဆပ္သည္။ ေျမကေလးတစ္ကြက္၀ယ္ကာ အိမ္ကေလး တစ္ေဆာင္ ေဆာက္ႏိုင္ခဲ့သည္။ မုဆိုးမတစ္ေယာက္အေနျဖင့္ ၾကည့္လွ်င္ မေသးငယ္လွေသာ ေအာင္ျမင္မႈတစ္ခုဟု ဆိုႏိုင္ပါသည္။

ယခုဆယ္ႏွစ္ၾကာသည့္အခါတြင္ အေဆာင္အေယာင္အခမ္းအနားကို ႏွစ္သက္ေသာ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးသည္ ဦးခ်စ္ေမာင္ကြယ္လြန္သည့္ ဆယ္ႏွစ္ေျမာက္အခမ္းအနားကို ထည္၀ါစြာ က်င္းပႏိုင္ေလၿပီ။ ဇရပ္ေပၚ၌ ဆြမ္းေကၽြးပြဲမဟုတ္ေတာ့ပဲ ဥယ်ာဥ္ျမက္ခင္းျပင္မွ ဧည့္ခံပြဲျဖစ္လာေလၿပီ။

ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးသည္ သူ႕မုဆိုးမ ဘ၀ ဆယ္ႏွစ္ခရီးကို “ဆယ္ႏွစ္“အမည္ျဖင့္ ရႈမ၀တြင္ ေဆာင္းပါးတစ္ေစာင္ ေရးခဲ့သည္။ ညည္းတြားသံ၊သက္ျပင္းခ်သံ၊အားမာန္တင္းသံတို႕ သည္ ေၾကာ္ျငာဆိုင္းဘုတ္တစ္ခုေပၚမွ မီးပြင့္မ်ားလို သူ႕စာမ်ားထဲတြင္ တစ္လွည့္စီေပၚေနၾကသည္။

ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးသည္ ျပည္သာယာလမ္းအိမ္သို႕ ေရာက္သည့္အခါတြင္လည္း လုပ္ငန္းကိုတိုးျပန္သည္။

“ကၽြန္မလုပ္ငန္းတစ္ခုလုပ္မလို႕ “ ဟု တစ္ေန႕ ၌ ကၽြန္ေတာ့္ကိုေျပာသည္။

ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးသည္ အၿမဲတမ္းအလုပ္တစ္ခုခုကို လုပ္ေနေၾကာင္းသိသျဖင့္ ဘာမွ် အံ့အားသင့္ျခင္းမျဖစ္မိ။

“ဟုတ္လား။ ဘာအလုပ္လုပ္ဦးမလို႕လဲ။ ပံုႏွိပ္စက္လဲေထာင္ၿပီးၿပီ။ သြင္းကုန္လိုင္စင္လုပ္ငန္းလဲလုပ္ေနၿပီ။ ေဒၚမမေလးမွာ အခ်ိန္အားေကာရွိေသးလို႕လာ။ ဒီအထဲမွာစာေရးရဦးမယ္။ စာေရးဆရာဆိုေတာ့ စာေတြလဲ ဖတ္ရဦးမယ္“

Entry filed under: ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး, ျမသန္းတင့္-ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး. Tags: .

ျမသန္းတင့္ -ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး ( ၁၉) လြမ္းၿမိဳင္ေက်းရဲ႕ အေ၀းတစ္ေနရာစီမွာ

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Trackback this post  |  Subscribe to the comments via RSS Feed


Favorite piece of quotes

Voici mon secret. Il est très simple: On ne voit bien qu'avec le cœur. L'essentiel est invisible pour les yeux.

Here is my secret. It is very simple: It is only with the heart that one can see truly; what is essential is invisible to the eyes.

Le Petit Prince (1943) by Antoine de Saint Exupéry

လတ္တေလာေရးထားတာေလးေတြ

ပထမဆံုးျမင္ဖူးတဲ့ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးပံု

ရႈမ၀မဂၢဇင္း

  • 34,436 hits

%d bloggers like this: