ျမသန္းတင့္ -ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး ( ၁၈)

July 16, 2010 at 2:26 pm Leave a comment

သည္ေတာ့မွ ကိုစံလြင္ကို ကၽြန္ေတာ္သတိရေတာ့သည္။ အမွန္အားျဖင့္ ကိုစံလြင္သည္ ကၽြန္ေတာ့္ထက္ တကၠသိုလ္သို႕ ေစာေစာေရာက္သူ။

ကၽြန္ေတာ္ ေရာက္သည့္ ႏွစ္တြင္ သူႏွင့္ ေခတၱမွ် ေတြ႕လိုက္ၿပီးေနာက္ သူေတာထဲသို႕ ေရာက္သြားသည္။ သူက ေန႕ေက်ာင္းသာ။ ကၽြန္ေတာ္ က အေဆာင္မွာေနသူျဖစ္၍ သိပ္မေတြ႕ ျဖစ္ၾက။ အစည္းအေ၀းေတြမွာသာ တစ္ခါတစ္ရံေတြ႕ဖူးသည္။ အသားျဖဴျဖဴ စကားေျပာလွ်င္ တိုးတိုးညွင္းညွင္း၊သူ႕အမူအယာသည္ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္တစ္ေယာက္ထက္ ေက်ာင္းဆရာတစ္ေယာက္ႏွင့္ပိုတူေနသည္။

‘ေၾသာ္ ကိုစံလြင္လား”

ကၽြန္ေတာ္သည္ ကိုစံလြင္၏ ရုပ္ပံုလႊာကို ျပန္၍ စဥ္းစားေနသည္။

“ဟုတ္တယ္ ၾကည့္ျမင္တိုင္ဇာတိတဲ့။”

” ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ သိပ္မေတြ႕ျဖစ္လိုက္ၾကဘူး။ ခဏပဲ။ သူက ေရႊဘိုေထာင္ထဲေရာက္ေနတာကိုး။”

ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးသည္ ကၽြန္ေတာ္တို႕သိေသာႏိုင္ငံေ၇းေခါင္းေဆာင္မ်ားအေၾကာင္း၊ စာေရးဆရာတို႕အေၾကာင္း၊ သတင္းစာဆရာတို႕ အေၾကာင္းေျပာေနၾကသည္။

ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးသည္ ႏိုင္ငံေရးကို ၀ါသနာပါသူမဟုတ္။ သို႕ရာတြင္ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္ဦးခ်စ္ေမာင္ႏွင့္ ပတ္သက္၍ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ ႏိုင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားႏွင့္သိကၽြမ္းခဲ့ရသည္။ သူ႕ထံမွ ထို ႏိုင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္ မ်ားအေၾကာင္းကို မၾကာခဏၾကားရသည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၊ဗိုလ္လက်ၤာ၊သခင္သန္းထြန္း၊ဦးႏု၊ သခင္ဗဟိန္း၊ ဒီးဒုတ္ဦးဘခ်ိဳ၊ဗိုလ္ေအာင္ေက်ာ္။ ဦးခ်စ္ေမာင္သည္ စက္၀န္း၏ ဗဟိုခ်က္မျဖစ္ေနတတ္ပါသည္။

“ကိုေအာင္ေဇယ်ကို တေန႕ကမွ ကၽြန္မျပရဦးမယ္။ ခုေတာ့ ကၽြန္မအိမ္မွာမရွိဘူး။ ဘဏ္ထဲမွာ သိ္မ္းထားတယ္။”

ကၽြန္ေတာ္က သူ႕ကို ဖ်တ္ကနဲ လွည့္ၾကည့္သည္။ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးက ၿပံဳး၍

“ေၾသာ္ ရွင့္ကိုေျပာဖို႕ ေမ့ေနတယ္။ အေရးၾကီးတဲ့စာရြက္စာတမ္းေတြကို ကၽြန္မအိမ္မွာမထားဘူး။ ေပ်ာက္ပ်က္သြား မွာစိုးလို႕ ဘဏ္မွာသိမ္းထားတယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ တစ္ႏွစ္ေလာက္တုန္းက ကၽြန္မဆီကို ကြန္ျမဴနစ္ေခါင္းေဆာင္ သခင္သန္းထြန္းဆီက စာတစ္ေစာင္လာတယ္။”

“ကၽြန္မဆိီတြင္ မကပါဘူးေလ။ သခင္ကိုယ္ေတာ္မႈိင္းဆီေကာ၊ဗိုလ္လက်ၤာဆိေကာ တျခားႏိုင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္ေတြနဲ႕ စာေရးဆရာေတြဆီကိုေရာ လာတယ္လို႕ ၾကားတယ္။ အစိုးရအဖြဲ႕၀င္ေတြဆီလည္း လာတယ္လို႕ ၾကားတယ္။သူတို႕ စာေတြထဲမွာေတာ့ ျပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္းေရးအတြက္ ေစ့စပ္ေဆြးေႏြးလိုတဲ့အေၾကာင္း ပါတယ္ေျပာတာပဲ။ ကၽြန္မစာထဲမွာေတာ့ အဲဒါေတြသိပ္မပါဘူး။ ျပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္းေရးအတြက္ တတ္ႏိုင္သေလာက္လုပ္ေပးဖို႕ပဲပါတယ္။ က်န္တာေတြကေတာ့ ေရွးေဟာင္းေႏွာင္းျဖစ္ ကိုယ္ေရးကိုယ္တာေတြပါ။ သူက ကၽြန္မကို ညိဳညိဳလို႕ ေပးထားတယ္။”

“ေၾသာ္ ညိဳညိဳ တဲ့လား။”

ကၽြန္ေတာ္ကေမးသည့္ အခါတြင္ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးက ႏွစ္ၿခိဳက္စြာၿပံဳးေနေလသည္။

“ကၽြန္မက ဒီဟာေတြကို သက္ဆိုင္ရာေတြကိုျပၿပီးသိမ္းဆည္းခြင့္ ေတာင္းၿပီးသားပါ။ ေနာက္တစ္ေန႕မွာ လုိလိုမည္မည္ဆိုၿပီး လံုၿခံဳေအာင္ ဘဏ္တိုက္မွာ သြားသိမ္းထားလိုက္တယ္။”

ထုိ႕ေနာက္တြင္ ကိုေအာင္ေဇယ်ေခၚ ကိုစံလြင္အေၾကာင္းကို စကားမစပ္မိၾကေတာ့.။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္းမေမး။ သူကလည္းမေျပာ။

ထိုအေတာအတြင္း ဂဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးသည္ ေဘာက္ေထာ္အိမ္မွေန ၍ ျပည္လမ္း ဆန္းသီရိ ရံုေဘး ကိုယ္ပိုင္ေျမနီလမ္းေလးတစ္ခုရွိ တစ္ထပ္တိုက္ကေလးကိုငွားေနသည္. သူ႕တစ္ထပ္တိုက္ကေလးမွာ ေခတ္မွီ တစ္ထပ္တိုက္ကေလးျဖစ္သည္။ အျပင္က ပလတ္စတစ္ေဆး၀ါေရာင္ျခယ္ လ်က္ အထဲတြင္ ၾကက္ဥႏွစ္ ေရာင္ေဆးမ်ားသုတ္ထားသည္။ ထမင္းစားခန္း၊အိပ္ခန္း၊မီးဖုိ၊ေရခ်ိဳးခန္း စသည္တို႕ျဖင့္ အေနာက္တိုင္း ဆန္ဆန္ တိုက္ကေလးျဖစ္သည္။ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးသည္ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ဒဂုန္တာရာကို မၾကာခဏ ထမင္းဖိတ္ေကၽြး တတ္သည္။ စကားေျပာျဖစ္ၾကသည္။

ထိုတစ္ထပ္တိုက္ကေလး ကပရိေဘာဂေတြကို ဒဂုန္တာရာက ေနရာခ်ျပင္ဆင္ေပးသည္။ ဧည့္ခန္းက ဆိုဖာေရာင္၊ မီးတိုင္အုပ္ေဆာင္းအေရာင္တို႕ကို ေရြးေပးသည္။ ဒဂုန္တာရာက ရိုးရိုးအုပ္ေဆာင္းကို မၾကိဳက္ဟု ဆိုကာ မီးအုပ္ေဆာင္းေနရာတြင္ ပုသိမ္ထီးလွလွေလးကို ၀ယ္အတပ္ခိုင္းသည္။ သူ႕အိမ္မွာ ယခင္က သံအရာရွိ တစ္ေယာက္ေနသြားေသာအိမ္ျဖစ္၍ လခက ၃၀၀ က်ပ္လား ၄၀၀ က်ပ္လားေပးရသည္။ ထိုစဥ္က ရပ္ကြက္ထဲက အိမ္တစ္လံုးငွားခမွာ စေဘာ္ေငြတစ္ေထာင္ႏွင့္ အိမ္လခ ၅၀ က်ပ္မွ်ေလာက္သာ ရွိရာ ကၽြန္ေတာ္သည္ သူ႕အိမ္လခကို ၾကည့္ ၍ ႏွေျမာမိေနသည္။

“ရွင္တို႕ကေတာ့ ကၽြန္မကို ဘူဇြာလို႕ ေျပာမလားမသိဘူး။ ကၽြန္မက အိမ္ေကာင္းေကာင္းေနခ်င္တယ္။ ကားေကာင္းေကာင္းစီးခ်င္တယ္။ “ဟုေျပာတတ္သည္။


ကၽြန္ေတာ္သည္ ကိုယ္ပိုင္ေမာ္ေတာ္ဘုတ္ႏွင့္ မ်က္ႏွာျဖဴေတြ ႏွင့္ေနလာခဲ့ေသာ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးကိုၾကည့္၍ အံ့ၾကျခင္းမျဖစ္ေတာ့ပါ။

“ျမန္မာျပည္က စာေရးဆရာ တစ္ေယာက္အေနနဲ႕ေတာ့ ခမ္းနားလြန္းေနတယ္ “ဟုသာေျပာပါသည္။

“ကၽြန္မက စာေရးဆရာစစ္စစ္မဟုတ္ေသးဘူးရွင့္။ စီးပြားေရးလည္းလုပ္တယ္။ ကိုယ္ပိုင္ပံုႏွိပ္တိုက္ နဲ႕ ကိုယ္ပိုင္စီးပြားေရးလုပ္ငန္းနဲ႕ ။”

ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးသည္ စားေသာက္ရာတြင္လည္း အေကာင္းကိုမွစားတတ္သည္။ သူ႕အိမ္တြင္ ပုသိမ္စပါးနက္ဆန္ကိုမွ စားတတ္သည္။ ဟင္းလ်ာေတြကလည္း တစ္ေယာက္တစ္မ်ိဳး။ ႏိုင္ငံျခားျဖစ္အေဖ်ာ္ယမကာေတြကလည္း အမ်ိဳးမ်ိဳး။ ဆန္တစ္တင္း ဆယ့္ႏွစ္က်ပ္၊ဆီတစ္ပိသာ သံုးက်ပ္အခ်ိန္တုန္းကပင္ သူ႕ အိမ္မီးဖိုေခ်ာင္ေစ်းဖိုးသည္ တစ္ေန႕လွ်င္ တစ္ရာထက္ေလ်ာ့မည္ မထင္။ ကၽြန္ေတာ္သည္ သူ႕အိမ္တြင္ ထမင္းစားလ်င္ ဆန္ေတြက အီလြန္းေမႊးလြန္းသျဖင့္ စား၍ မရ။ထိုအခါတြင္ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးက ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ငစိန္ဆန္ကို ခ်က္ခိုင္းတတ္သည္။ ေတာ္ေတာ္ဆင္းရဲဇာတာပါတဲ့ လူ ဟုလည္း ေျပာတတ္သည္။

Entry filed under: ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး, ျမသန္းတင့္-ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး. Tags: .

ုုျမသန္းတင့္ -ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး (၁၇) Favorite Kyi Aye’s words

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Trackback this post  |  Subscribe to the comments via RSS Feed


Favorite piece of quotes

Voici mon secret. Il est très simple: On ne voit bien qu'avec le cœur. L'essentiel est invisible pour les yeux.

Here is my secret. It is very simple: It is only with the heart that one can see truly; what is essential is invisible to the eyes.

Le Petit Prince (1943) by Antoine de Saint Exupéry

လတ္တေလာေရးထားတာေလးေတြ

ပထမဆံုးျမင္ဖူးတဲ့ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးပံု

ရႈမ၀မဂၢဇင္း

  • 34,436 hits

%d bloggers like this: