ျမသန္းတင့္ -ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး (၁၅)

July 4, 2010 at 5:11 pm 4 comments

ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးသည္ သူ ႕ သားၾကီးေမာင္သိန္းတန္အေၾကာင္းကို ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ကို တိုင္တန္းေနသည္။

ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးသည္ ဆိုဗီယက္-ျမန္မာ ယဥ္ေက်းမႈအဖြဲ႕ ကိုယ္စားလွယ္တစ္ဦးအျဖစ္ ေမာ္စကိုသို႕ ပါသြားခဲ့သည္။ သူတို႕ ၏ ခရီးက ခက္ခဲၾကမ္းတမ္းသည့္ ခရီး။ ရန္ကုန္မွ ေဒလီသို႕ ေလယဥ္ျဖင့္၊ ေဒလီမွ အစၥလာမ္မာဗတ္သို႕ ေလယာဥ္ျဖင့္၊ ထို႕မွ ကိုင္ဗာေတာင္ၾကားကိုျဖတ္ၿပီး အာဖဂန္နစၥတန္ျပည္နယ္ ကာဘူးလ္ၿမိဳ႕သို႕ ၊ထိုမွ ေမာ္ေတာ္ကားျဖင့္ ကာဘူးလ္မွဆိုဗီယက္ ဥဇဘက္ဇ္တန္ျပည္နယ္ထဲသို႕ေမာ္ေတာ္ကားျဖင့္။

ထုိစဥ္က ေလယာဥ္အဆက္အသြယ္ေတြ ေကာင္းေကာင္းမရွိေသး။ ေအရိုဖလုပ္ေလေၾကာင္းသည္ အိႏိၵယျပည္သို႕လည္း မပ်ံသန္းေသး။ ျမန္မာႏုိင္ငံသို႕လည္း မေရာက္ေသး။ ဆိုဗီယက္ယူနီယံသို႕သြားလိုလွ်င္ အေနာက္ဥေရာပ၊ အဂၤလန္ စသည္တုိ႕ မွလည့္သြားရသည္။ သို႕မဟုတ္လွ်င္လည္း တရုတ္ျပည္မွ လွည့္သြားရသည္။ သို႕ရာတြင္ တရုတ္ျပည္ ကိုသြားလိုလွ်င္ပင္ တိုက္ရိုက္မသြားႏိုင္ေသး။ ယိုးဒယား၊ေဟာင္ေကာင္ စသည္တို႕ကို ပတ္၍ တစ္ပတ္ၾကီး ေကြ႕သြား႕ရသည္။

ျမန္မာျပည္မွ ဆိုဗီယက္ယူနီယံသို႕ သြားခ်င္လွ်င္ အိႏိၵယကိုျဖတ္၊ အာဖဂန္နစၥတန္ကိုျဖတ္ၿပီး ကုန္းေၾကာင္းျဖင့္သြားရသည္။

“ကာဘူးလ္ေရာက္ေတာ့ ေၾကာက္လုိက္တာရွင္။ ဟိုမွာက ပထန္လူမ်ိဳးေတြမဟုတ္လား။ လူၾကီးေတြကလည္း အရပ္ေထာင္ေထာင္ေမာင္းေမာင္း၊ မ်က္ႏွာထားၾကီးေတြကလည္းေၾကာက္စရာ၊ၿမိဳ႕ကလည္း ေတာင္ကုန္းေတြေပၚမွာ တည္ထားေတာ့ လမ္းၾကဳိလမ္းၾကား၊ေခ်ာင္ၾကိဳေခ်ာင္ၾကားကိုေလွ်ာက္သြားရတာ။ ကာဘူးလ္ေရာက္ေတာ့ တကၠသိုလ္ေက်ာ့ရွင္းက ေစ်း၀ယ္ခ်င္တယ္ဆိုလို႕ ကၽြန္မတို႕ ႏွစ္ေယာက္ ကာဘူးလ္ ေစ်းထဲကို အဖြဲ႕ ၀င္တစ္ေယာက္၊ ႏွစ္ေယာက္ ေခၚၿပီး ေလွ်ာက္ၾကည့္တာ၊ေၾကာက္တာနဲ႕ ေစ်းေတာင္မ၀ယ္ခဲ့ေတာ့ဘူး။ ဟိုတယ္ကုိျပန္ေျပးလာခဲ့ရတယ္။

ခရီးပန္းသျဖင့္တေၾကာင္း၊ေမာ္စကိုေဆာင္းေၾကာင့္တေၾကာင္း ၊ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးကို ၾကည့္ရသည္မွာ ေတာ္ေတာ္ ေနထိုင္မေကာင္း ျဖစ္ေနပံုရသည္။ လူမွာလည္း ေတာ္ေတာ္ခ်ံဳးက်သြားသည္။ ကၽြန္ေတာ္က ဆရာ၀န္ကုိ ျပၾကည့္ဖို႕ တိုက္တြန္းသည့္အခါတြင္ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးက

“ကၽြန္မဦးခ်စ္ေမာင္ဆံုးၿပီးကတည္းက အဂၤလိပ္ေဆးကို မယံုေတာ့ဘူးရွင့္။ ျမန္မာေဆးကိုပဲသံုးေတာ့တယ္။ ခုလဲ ကိုေစာဦးတို႕ ကၽြန္မတို႕ ဆရာၾကီးရွိပါတယ္။ ေနလ၀ိဇၹာဆရာခိုင္တဲ့။ သဘာ၀ဓမၼကုထံုး၊ဓာတ္စာနဲ႕ ကုတာ၊ ဒီကုထံုးကိုပဲ ကၽြန္မယံုေတာ့တယ္။ ဓာတ္စာနဲ႕ကုတာ ၊အစာလဲေဆး၊ေဆးလည္းအစာေပါ့။ ေဆးရယ္လို႕ အထူးစားမေနရေတာ့ဘူး။ ဓာတ္စာစားရင္းေဆးစားၿပီးသားျဖစ္သြားတယ္။ လူမွာအပူနဲ႕ အေအးပဲရွိတယ္။ အပူဆိုရင္ ေနဓာတ္ေပါ့၊အေအးဆိုရင္ လဓာတ္ေပါ့။ ဒါေၾကာင့္ ေနေဆးနဲ႕ လေဆးဆိုၿပီး ႏွစ္မ်ိဳးရွိတယ္။ အခု ကၽြန္မ ပုဂၢလပညတ္က်မ္းကို ဖတ္ေနတယ္။ ရွင့္ကိုလည္း ေပးဖတ္ဦးမယ္။ ရွင္တို႕ တစ္ေတြက အဂၤလိပ္ေဆးကိုမွအေကာင္းထင္ၿပီး ျမန္မာေဆးကိုအထင္ေသးၾကတာ။ ဖတ္ၾကည့္စမ္းပါ။“

ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးသည္ ကၽြန္ေတာ့္ အားျမန္မာ့ေဆးမ်ား၏ အစြမ္းအာနိသင္ထက္ျမက္ပံုကို အက်ယ္တ၀င့္ ေျပာျပေနသည္။ ဓာတ္စာ၏ အက်ိဳးတရားမ်ားကိုလည္း ရွင္းလင္းေျပာျပသည္။ အမည္ပညတ္ကို ၾကည့္၍ ဓာတ္စာကိုခြဲရေၾကာင္း၊မည္သည့္ေန႕ဖြားမ်ားသည္ ေနဓာတ္ျဖစ္၍ မည္သည့္ေန႕ဖြားမ်ားသည္ လဓာတ္ျဖစ္ ေၾကာင္း၊မည္သည့္ အစားအစာမ်ားသည္ ေနသမား၏ ဓာတ္စာျဖစ္ၿပီးမည္သည့္ အစားအစာမ်ားသည္ လသမား၏ ဓာတ္စာျဖစ္ေၾကာင္း၊ကိုယ့္ေန႕ကိုယ့္နံႏွင့္ ကိုက္ညီသည့္ ဓာတ္စာမ်ားကို စားရမည္ျဖစ္ေၾကာင္း၊ မမေလး ဟူ ေသာ အမည္သည္ လဓာတ္ျဖစ္၍ လဓာတ္ႏွင့္ကိုက္သည့္ အစားအေသာက္မ်ားကိုသာစားရေၾကာင္း၊သူ႕အိမ္တြင္ ထမင္းဟင္း ခ်က္လွ်င္ အိမ္တြင္ လသမား အတြက္ တစ္မ်ိဳး၊ ေနသမားအတြက္တစ္မ်ိဳး ခ်က္ရေၾကာင္း စသည္ျဖင့္ ေျပာျပသည္။

တစ္ခါတြင္ သူ႕အိမ္၌ ကၽြန္ေတာ္ ထမင္းစားသည္။ ကၽြန္ေတာ္က အမဲသားဟင္းခြက္ကို ႏႈိက္မည္အျပဳတြင္ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးက “မစားနဲ႕ မစားနဲ႕ ရွင္နဲ႕ မတည့္ဘူး။ ဒါ ရွင့္ဟင္းမဟုတ္ဘူး။ ရွင့္ဟင္းက ဟိုမွာ ၀က္သားခ်က္ထားတယ္။“ ဟု ဟင္းပန္းကန္ကို ထုိးေပးသည္။ သူ႕အိမ္တြင္ ထမင္းဖိတ္ေကၽြးလွ်င္ ေနသမားဖို႕ ဟင္းသပ္သပ္၊လသမားအဖို႕ ဟင္းသပ္သပ္ ႏွစ္မ်ိဳးခ်က္ေကၽြးတတ္သျဖင့္ ဟင္းပန္းကန္ေတြ စံုေနေတာ့သည္။

ကၽြန္ေတာ္က စကားေဖာေရာျဖင့္ “အမဲသားအျဖစ္စားရင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ မတည့္ဘူးေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ဘိ္ဖ္ အမွတ္နဲ႕ စားရင္ေတာ့ လဓာတ္ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္စားႏိုင္တာေပါ့ ဟု ဆိုကာ အမဲသားကိုစားေနသည္။ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးသည္ ဘာမွ်မေျပာေတာ့။ မ်က္ေစာင္းတခ်က္ထုိးၿပီး ႏႈတ္ခမ္းစူေနေလသည္။

ေမာ္စကိုမွျပန္လာၿပီးေနာက္ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးသည္ အေတာ္မက်န္းမမာျဖစ္လိုက္ေသးသည္။ သူ႕ေရာဂါမွ ေခ်ာင္းဆိုးေသြးပါေရာဂါ ( တီဘီ) ဟုေျပာသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕က အထူးကုဆရာ၀န္ၾကီးမ်ားႏွင့္ျပၾကည့္ရန္ တိုက္တြန္းသည့္အခါတြင္ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးသည္ အတင္းျငင္းဆန္ရံုတင္မက တစ္ခါတစ္ရံတြင္ အဂၤလိပ္ေဆးကို အထင္ၾကီးရေကာင္းလားဟု ဆိုကာ ကၽြန္ေတာ္တို႕ကို စိတ္ဆိုးတတ္ေလသည္။

ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးသည္ သူ႕ေရာဂါကို သူ႕ေဆး၊သူ႕ဓာတ္စာျဖင့္ ကုေလသည္။ အားရွိေအာင္ဆိုကာ ႏြားႏို႕ မေသာက္၊ သူႏွင့္မတည့္ဟု ဆိုၿပီး ကၽြဲ႕ႏို႕ေသာက္သည္။ ၿမိဳ႕ထဲတြင္ ကၽြဲႏို႕ ရွာမရသည့္အခါတြင္ သူ႕ဒရိုင္ဘာ ကိုထြန္းလင္းသည္ ကၽြဲနို႕ကို ေဘာက္ေထာက္ဘက္သို႕ သြားယူရေလသည္။ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးသည္ သူ႕ဓာတ္စာႏွင့္သူ႕ေဆးကို တိတိက်က်မွီ၀ဲ သည့္အတြက္ေၾကာင့္ မၾကာမီျပန္၍ က်န္းမာလာေလသည္။

ကၽြန္ေတာ္သည္ သူ႕ကိုၾကည့္ ၍ အံ့ၾသေနေလသည္။ ျပန္လည္က်န္းမာလာသည့္အခါတြင္ အရင္တုန္းကလို ပိန္ပိန္ပါးပါး သြယ္သြယ္လ်လ် မဟုတ္ေတာ့။ စိုျပည္၀ၿဖိဳးလာေလသည္။ အရပ္သာမျမင့္ခဲ့လွ်င္ မိန္းမၾကီး၀၀ တစ္ေယာက္ျဖစ္ေနေပ လိမ့္မည္။ ယခုမူ အရပ္ျမင့္သျဖင့္ သူ၀ပံုသည္ ၾကည့္ေကာင္းရံုမွ်သာရွိေလသည္။

ေနေကာင္းသည္ႏွင့္ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးသည္ အတိုးခ်၍ လုပ္သည့္ႏွယ္ အလုပ္ကိုဖိ၍ လုပ္သည္။ ေဘာက္ေထာ္မွာေနတုန္းက တင္လႈိင္ကုမၸဏီဟု အမည္တပ္ကာ ကုန္သည္လမ္း ၅၅၅ တြင္ အလုပ္တိုက္ဖြင့္ထားၿပီး သြင္းကုန္လုပ္ငန္းကိုလုပ္သည္။ ယခုတစ္ဖန္ ပန္းဆိုးတန္းတြင္ မမေလးကုမၸဏီ ဟု ဆိုင္းဘုတ္တပ္ကာ ဂ်ပန္အလွကုန္လုပ္ငန္း ကိုယ္စားလွယ္ လုပ္ေနေလသည္။ သူ႕အမည္ကိုလည္း ေဒၚတင္လႈိင္ဟူေသာ အမည္မွ ေဒၚမမေလး အမည္သို႕ေျပာင္းလိုက္သည္။

တစ္ခါတြင္ သံအမတ္ေဟာင္း ဦးအုန္း(ကြယ္လြန္သူ) က သူ႕ ကို ေဒၚတင္လႈိင္ဟု ေခၚမိရာ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးသည္ မ်က္ႏွာအပ်က္ပ်က္ျဖင့္ “ေဒၚတင္လႈိင္လို႕ မေခၚပါနဲ႕။ ဦးအုန္းက ကၽြန္မကိုေသေစခ်င္လို႕ ဒီနာမည္ကိုေခၚတာလား“ ဟုေျပာေလသည္။

ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးသည္ တစ္ဖက္တြင္ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းကိုလုပ္ေနေသာ္လည္း တစ္ဘက္က ပံုႏွိပ္တိုက္ ေထာင္ကာ ဂ်ာနယ္တစ္ေစာင္ကို ထုတ္ရန္ၾကိဳးပမ္းေနသည္။ သူ႕မွာ အားခ်ိန္၊နားခ်ိန္ဟူ၍ မရွိ။ မနက္လင္းသည္ႏွင့္ ေရမိုးခ်ိဳးၿပီး ပန္းဆိုးတန္းအလုပ္တိုက္သို႕ေျပးရသည္။ ေန႕လည္ နာရီျပန္တစ္ခ်က္ေလာက္တြင္ အေနာ္ရထာလမ္းမေပၚရွိ ပံုႏွိပ္တိုက္သို႕လာရသည္။ ပံုႏွိပ္တိုက္တြင္ သူ႕သားၾကီးေမာင္သိန္းတန္ႏွင့္ သူ႕ေမာင္ငယ္ ကို္တင္၀င္းတို႕ ရွိသည္။ သို႕ရာတြင္ သူတိ႕ု႕ႏွစ္ေယာက္လံုးက စိတ္ခ်၍ မျဖစ္။ ေမာင္သိန္းတန္ကလည္း ခပ္ေပေပ။ ကိုတင္၀င္းကလည္း ခပ္ေပေပ။ ပံုႏွိပ္တိုက္ကိုလက္ထဲမွာ အပ္ထား၍ မရ။ ထို႕ေၾကာင့္ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးသည္ ပန္းဆိုးတန္းအလုပ္တိုက္မွ ျပန္လာၿပီး ပံုႏွိပ္တိုက္ကို ဦးစီးရေသးသည္။

ျမဴေငြ႕ ေတြေ၀ေနသည့္ ေႏြရက္တစ္ရက္တြင္ သူ႕တိုက္သို႕ ေရာက္အသြား တြင္ မေမွ်ာ္လင့္ေသာ စကားတစ္ခြန္းကို ကၽြန္ေတာ္ၾကားလိုက္ရသျဖင့္ အံ့အားသင့္ေနသည္။

Entry filed under: ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး, ျမသန္းတင့္-ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး. Tags: .

ျမသန္းတင့္ -ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး (၁၄) ုုျမသန္းတင့္ -ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး (၁၆)

4 Comments Add your own

  • 1. Rita  |  July 5, 2010 at 11:01 pm

    ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးကို သူ႕စာေတြထက္ သူ႕ဘဝအေၾကာင္းကို ပို စိတ္ဝင္စားမိပါတယ္။ သားသမီးေတြနဲ႔ သူ႕ၾကားမွာ ဘာေတြမ်ား gap ေတြ ႐ွိသလဲ မသိဘူးေနာ္။

    Reply
    • 2. mashwemi  |  July 6, 2010 at 12:29 am

      ေနာက္ပိုင္းေတြမွာ မိသားစုအေၾကာင္းပိုမ်ားလာလိမ့္မယ္။ ေနာက္အိမ္ေထာင္ျပဳတဲ့အ ေၾကာင္း၊သားသမီးေတြအေၾကာင္း …ပိုစိတ္၀င္စား စရာေကာင္းလာမယ္ မရီတာ😛

      Reply
  • 3. စုခ်စ္  |  July 5, 2010 at 4:58 pm

    ေစာင့္ေမွ်ာ္ဖတ္လ်က္ပါ… ေက်းဇူးအထူး တင္စြာျဖင့္….
    စုခ်စ္

    Reply
    • 4. mashwemi  |  July 6, 2010 at 12:27 am

      ေစာင့္ဖတ္ေနတာကိုေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ၾကီးစုေရ🙂

      Reply

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Trackback this post  |  Subscribe to the comments via RSS Feed


Favorite piece of quotes

Voici mon secret. Il est très simple: On ne voit bien qu'avec le cœur. L'essentiel est invisible pour les yeux.

Here is my secret. It is very simple: It is only with the heart that one can see truly; what is essential is invisible to the eyes.

Le Petit Prince (1943) by Antoine de Saint Exupéry

လတ္တေလာေရးထားတာေလးေတြ

ပထမဆံုးျမင္ဖူးတဲ့ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးပံု

ရႈမ၀မဂၢဇင္း

  • 34,436 hits

%d bloggers like this: