ျမသန္းတင့္ -ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး (၁၄)

July 3, 2010 at 4:06 pm Leave a comment

“လူဖတ္ေအာင္ မေရးႏိုင္ဘူးဆိုရင္ ရွင္ဟာ ပို႕စ္အတြက္ ဘာမွအသံုးမက်ေတာ့ဘူး။ ရွင့္ကိုယ္ရွင္ ထင္တလံုးလုပ္ေနတာ ေတြကို ပစ္ပယ္လိုက္စမ္းပါရွင္။ ရွင္ ေခါင္းၾကီးကို ဒီလိုေရးေနရင္ ဘာလုပ္ဦးမွာလဲ။ ၿဗိတိသွ်စြယ္စံုက်မ္းၾကီးထဲက စာပိုဒ္ေတြကို မနက္တိုင္းေကာ္လံ၀က္ေလာက္ ပံုႏွိပ္ေဖာ္ျပေပးေနေတာ့မွာေပါ့။ ရွင့္ကိုဘာလို႕ အယ္ဒီတာခန္႕ၿပီး အေရးခိုင္းေတာ့မွာလဲ။ “

“တျခားလူေတြကေတာ့ ဒီစကားေတြကို ရွင့္ကြယ္ရာမွာေျပာၾကမွာပဲ။ ကၽြန္မကေတာ့ ေရွ႕မ်က္ႏွာေနာက္ထားၿပီး ရွင့္ေရွ႕မွာတင္ေျပာတာပဲ။ ဘာျဖစ္လို႕လဲဆိုေတာ့ ရွင္ဟာရိုးသားတဲ့သူ၊ကိုယ့္ခၽြတ္ယြင္းခ်က္ကို ျပင္ခ်င္တဲ့သူလို႕ ကၽြန္မယံုလို႕။ ေခါင္းၾကီးေရးဆရာဟာ သာမန္လူေတြကို စည္းရံုးသိမ္းသြင္း ေရွ႕ ေဆာင္ႏိုင္ဖို႕ ဆိုရင္ ပထမဆံုး အခ်က္အေနနဲ႕ သာမန္လူေတြကိုစိတ္၀င္စားရမယ္။ လူသားခ်င္းဆိုတဲ့စိတ္ကုိေမြးႏိုင္ရမယ္။ သူတို႕ကို ခ်စ္ျမတ္ႏိုးရမယ္။ ဒါဟာ အယ္ဒီတာအျဖစ္ေအာင္ျမင္တဲ့ မစၥတာေကာင္းရဲ႕ မဟာ့မဟာ လွ်ိဳ႕၀ွက္ခ်က္ပဲ။ သူကအၿမဲတမ္းလူေတြၾကားထဲကလူပဲ။ သူ႕ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္လံုး လူေတြနဲ႕လက္တြဲၿပီး လူေတြအတြက္လုပ္ခဲ့တာခ်ည္းပဲ။ ျပည္တြင္းစစ္မွာ သူပါခဲ့တယ္။ “

“စစ္ၿပီးေတာ့ ေကာ္ေဇာအိတ္သမားေတြကို ဆန္႕က်င္ခဲ့တယ္။ ဒီေန႕ ကၽြန္မတို႕ ျပည္နယ္ၾကီးပြားေနတာဟာ သူတို႕လိုလူေတြ ၊ကၽြန္မအေဖလိုလူမ်ိဳးေတြ ေဆာင္ရြက္ခဲ့ၾကလိုပ႕႔ဲ။ လူေတြနဲ႕ အတူလုပ္ကိုင္တယ္၊တိုက္ပြဲ၀င္တယ္၊လူေတြနဲ႕ အတူေတြး တတ္ေခၚတတ္တယ္။ သူလုပ္သမွ်ဟာ ျပည္သူေတြကို အလုပ္အေကၽြးျပဳဖို႕ ခ်ည္းပဲ။ ဒါေၾကာင့္ သူ႕ေခါင္းၾကီး တေန႕မဖတ္ရ ရင္ မျပည့္စံုဘူးလို႕ ထင္တဲ့သူေတြ ေထာင္ေသာင္းခ်ီၿပီးရွိေနတာ။

ရွင္က မစၥတာေကာင္းကို ရႈတ္ခ်တယ္။ ဘာျဖစ္လို႕လဲ။ သူကရွင့္ေလာက္ ႏိုင္ငံေရးသိပၸံ ၊လူမ႕ႈေရးသိပၸံေတြ မတတ္ဘူး ထင္လို႕။ ရွင္ဘာလို႕ ဒီေက်ာင္းသံုးစာအုပ္ထဲက သိပၸံပညာေတြကို ဘုရားတစ္ဆူ ဂူတစ္လံုးလုပ္ေနရတယ္ဆိုတာ ကၽြန္မ နားမလည္ႏိုင္ဘူး။

ေခါင္းၾကီးေရးတဲ့ လူက ေရွ႕ေဆာင္လႈ႔႔႕ံေဆာ္မယ္လို႕ မွန္းထားတဲ့ ျပည္သူေတြက အဲဒီပညာေတြကို အေရးလုပ္မေနႏိုင္ဘူး ရွင့္။ ရွင္အထင္ေသးတ့ဲ ေျခကုန္လက္ပန္းက်ေနတဲ့ ပန္းရံသမားကလည္း ဒီပညာေတြကို အေရးမလုပ္ႏိုင္ဘူးရွင့္။

အဲဒီလူေတြကဟာ မစၥတာေကာင္း ထိေတြ႕ ေနတဲ့ လူေတြ၊သူတို႕ တစ္ေတြ အိမ္ေကာင္းေကာင္းေနႏိုင္ဖို႕၊ သူတို႕ရဲ႕ ကေလးေတြ ပညာေကာင္းေကာင္းသင္ႏိုင္ဖို႕ သူတို႕ တစ္ေတြသြားလာလႈပ္ရွားႏိုင္ဖို႕ ၊ မစၥတာေကာင္း ဆင္း ကူညီေန တဲ့သူေတြ၊ မစၥတာေကာင္းက ဘ၀ဆိုတာ သာမန္ျပည္သူေတြ၊လမ္းေပၚမွာေန႕တိုင္းေတြ႕ ေနတဲ့ ျပည္သူေတြနဲ႕ အတူေနၿပီး သူတို႕ရဲ႕ ေကာင္းက်ိဳးကို အလုပ္အေကၽြးျပဳဖို႕ အခြင့္အေရးတစ္ခုလို႕ ျမင္တယ္။

ရွင္က လူ႕ဘ၀ဆိုတာ အထီးတည္းေနၿပီး ရွင့္မဟာ အၾကံအစည္ၾကီးကို အေကာင္အထည္ေဖာ္ဖို႕ အခြင့္အေရးလို႕ ျမင္တယ္။ သူက လူေတြရဲ႕ ႏွလံုးသားအတြက္ေရးတယ္၊ရွင္က သိပၸံပညာရွင္ေတြရဲ႕ ဦးေႏွာက္အတြက္ ေရးတယ္။

သူက ႏွလံုးၾကီးတဲ့သူတစ္ေယာက္၊ ရွင္က သိပၸံပညာေဖာ္ျမဴလာတစ္ခု၊အဲဒါကို ရွင္ကဘ၀င္ျမင့္ေနတယ္။ ပိုၿပီးစိတ္ပ်က္စရာ ေကာင္းတာက ေက်ာက္ျဖစ္ရုပ္ၾကြင္းတစ္ခု၊ႏွစ္ခုကုိ ရွင့္ပတ္၀န္းက်င္မွာ အသက္ရွင္ေနတဲ့ သူေတြထက္ပိုၿပီးၾကီး က်ယ္တယ္လို႕ ရွင္ထင္ေနတယ္။

ရွင္ လူတစ္ေယာက္အေနနဲ႕ မေအာင္ျမင္တဲ့ အေၾကာင္းအရင္းက ရွင့္မွာ လူ႕ ဘ၀နဲ႕ ဘာအဆက္အသြယ္မွမရွိလို႕ပဲ။ ရွင္က လူသားေတြကို သင္ၾကားမယ္၊ေရွ႕ေဆာင္မယ္လို႕ မွန္းတယ္၊ဒါေပမယ့္ လူသားဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာရွင္မသိဘူး။ သိေအာင္လုပ္ဖို႕လည္း နည္းနည္းေလးမွ စိတ္မကူးဘူး။

ရွင့္ပတ္၀န္းက်င္မွာ ေသြးနဲ႕ ကိုယ္ သားနဲ႕ကိုယ္ လူေတြဟာ ကမၻာၾကီးကိုေျပာင္းပစ္ေနတယ္။ ရွင္ကေတာ့ ဒီလူေတြကို ေက်ာင္းသံုးစာအုပ္၊သိပၸံပညာေတြမတတ္ရေကာင္းလားဆိုၿပီး သိပၸံပညာ ေပတံေလးတ၀င့္၀င့္နဲ႕ ကမၻာၾကီးကိုေျပာင္း ပစ္ေနတယ္။ ရွင္က လူေသေကာင္အေျခာက္ လက္တစ္ဆုပ္စာကို စၾကာ၀႒ာၾကီးလို႕ ထင္ေနတယ္။ “

အလိုေလး…အာဂ ရွာလီေ၀လင္ ပါကလား။

အပိုင္း (ရွစ္)

ကၽြန္ေတာ္သည္ ၄၈ လမ္းႏွင့္ အေနာ္ရထာလမ္းေထာင့္ရွိ သီဟရတနာ ပံုႏွိပ္တိုက္မွ အေနာ္ရထာလမ္းမၾကီးကိုျဖတ္ကူး ကာ ခ်စ္တီးေကာ္ဖီဆိုင္အေပၚထပ္ရွိ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး ၏ အခန္းသို႕တက္လာသည္။ အေပၚထပ္ေလွကားေလးက ခပ္ေမွာင္ေမွာင္က်ဥ္းက်ဥ္း၊ခ်စ္တီးေကာ္ဖီနံ႕ ႏွင့္ ပူရီေၾကာ္သည့္ အနံ႕က တစ္တိုက္လံုးကိုလႊမ္းေနသည္။ အေပၚထပ္က ဧည့္ခန္းမွာ အေနာ္ရထာလမ္းမၾကီးကို မ်က္ႏွာမူထားသည္။ ၀ရန္တာ ျပတင္းေပါက္ေတြ အျပာႏုေရာင္ ခန္းဆီးမ်ားတတ္ထားသည္။ ဇာခန္းဆီးမ်ားသည္ တသုန္သုန္တိုက္လာေသာ ေလျပည္တြင္ ဒန္းစီးေနၾက၏။

ေဘာက္ေထာ္အိမ္မွာတုန္းက ျပတင္းေပါက္ျမင့္ျမင့္ၾကီးေတြ ႏွင့္လိုက္ေအာင္ ခန္းဆီးၾကီးၾကီးေတြကို တပ္ထားရသည္။ ခန္းဆီးတြင္တပ္ထားသည့္ ဘီးကေလးေတြကိုမျမင္ရ။

ခ်စ္တီးေကာ္ဖီဆိုင္အေပၚထပ္က အခန္းက်ဥ္းေလးမွာေတာ့ ခန္းဆီးၾကီးၾကီးေတြမရွိ။ ျပတင္းေပါက္ကလည္း အျမင့္ၾကီးမဟုတ္။ ခပ္နိမ့္နိမ့္ ျပတင္းေပါက္မ်ားသာျဖစ္သည္။ ေဘာာက္ေထာ္အိမ္မွာတုန္းကလို ထည္၀ါခမ္းနား ျခင္းမရွိေတာ့ ။ သို႕႕ ရာတြင္ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးသည္ ေနရာေဒသႏွင့္္လိုက္ေအာင္ သူ႕အိမ္ကုိ မြမ္းမံထားပါသည္။ ခန္းဆီးေတြ ပရိေဘာဂေတြက ခမ္းနားျခင္းမရွိေတာ့သည့္တိုင္ေအာင္ အေကာင္းစားဆက္တီမ်ားျဖင့္ ဆင္ယင္ထားသည္။ ၾကမ္းျပင္ကို ပန္းႏုေရာင္ေပၚ ေရႊေရာင္အခက္ေလးေတြ ေရးျခယ္ထားသည့္ ဖေယာင္းပဆိုးကို ခန္းလံုးျပည့္ခင္းထားသည္။ စားပြဲေပၚက ပန္းစိုက္အိုးထဲတြင္ႏွင္းဆီပန္းနီနီမ်ားကို စိုက္ထားေလသည္။

ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး သည္ ဘယ္ေနရာေရာက္ေရာက္သူ႔ပတ္၀န္းက်င္ကို လွပသန္႔ွရွင္းေအာင္ မြမ္းမံေနတတ္သူျဖစ္သည္။ ခ်စ္တီးေကာ္ဖီဆိုင္ အေပၚထပ္အခန္းက်ဥ္းေလးမို႕ မသပ္မယပ္မသန္႕မရွင္း မဟုတ္၊ပန္းခ်ီကားထဲက အိမ္ခန္းေလးတစ္ခုလို လွပသန္႔႕ွရွင္းေနေလသည္။ သူ၏ ေစ့စပ္ေသခ်ာမႈသည္ သူ႕ စာ၊၀တၳဳမ်ား ထဲတြင္ေပၚေနေလသည္။

ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးသည္ အခန္းထဲမွ ထြက္လာေလသည္။ သူ႕ကို ၾကည့္ရသည္မွာ ႏြမ္းနယ္ေနဟန္ရွိသည္။ ေခ်ာင္းကလည္း တဟြတ္ဟြတ္ဆိုးေနသည္။

“ေဒၚမမေလး ေနမေကာင္းဘူးလား။ ေမေမေနမေကာင္းဘူးလို႕ ေမာင္သိန္းတန္ကေျပာလိုက္လို႕ “

“လူကေတာ့ ေနေကာင္းပါတယ္ ။ ဒါေပမယ့္ စိတ္ကေနမေကာင္းဘူးရွင့္။ ေမာင္သိန္းတန္ကိစၥဆိုပါေတာ့“

Entry filed under: ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး, ျမသန္းတင့္-ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး. Tags: .

ျမသန္းတင့္ -ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး (၁၃) ျမသန္းတင့္ -ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး (၁၅)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Trackback this post  |  Subscribe to the comments via RSS Feed


Favorite piece of quotes

Voici mon secret. Il est très simple: On ne voit bien qu'avec le cœur. L'essentiel est invisible pour les yeux.

Here is my secret. It is very simple: It is only with the heart that one can see truly; what is essential is invisible to the eyes.

Le Petit Prince (1943) by Antoine de Saint Exupéry

လတ္တေလာေရးထားတာေလးေတြ

ပထမဆံုးျမင္ဖူးတဲ့ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးပံု

ရႈမ၀မဂၢဇင္း

  • 34,436 hits

%d bloggers like this: