ျမသန္းတင့္ -ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး (၁၃)

June 22, 2010 at 3:19 pm 1 comment

အပိုင္း ခုနစ္

ဂ်ာနယ္ေက်ာ္ဦးခ်စ္ေမာင္ကို ကၽြန္ေတာ္မမီလိုက္ပါ။ သို႕ရာတြင္ သူ၏ေဆာင္းပါးမ်ားႏွင့္ အထူးသျဖင့္ ေရႊလင္းယုန္္ အမည္ျဖင့္ေရးေသာ “သူ“၀တၳဳၾကီးမွ တစ္ဆင့္ ဦးခ်စ္ေမာင္၏ စရုိက္ကို ကၽြန္ေတာ္အကဲခတ္မိသည္။ သူ႕စိတ္ေနစိတ္ထား၊သူ႕ စာေပအယူအဆ၊သတင္းစာအျမင္ စသည္တို႕ကို လူေျပာသူေျပာျဖင့္သိခဲ့ရသည္။

ယခု ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးထံမွ ကြိဒ္ ကို ဖတ္လိုက္ရသည့္အခါအတြင္ ကၽြန္ေတာ္သည္ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္ဦးခ်စ္ေမာင္ အေပၚတြင္ အရိပ္ထိုးေနေသာ ကြိဒ္ ကို ေတြ႕ေနရေလသည္။ ကြိဒ္ ၀တၳဳမွာ အေမရိကန္စာေရးဆရာ ဟင္နရီဆစ္ဒနာဟယ္ရီဆန္ (Henery Sydnor Harrison) ၏ နာမည္ေက်ာ္ ၀တၳဳျဖစ္ၿပီး လူထူးလူဆန္း သတင္းစာဆရာတစ္ဦးႏွင့္ ရွာလီေ၀လင္ ဆိုသည့္ မိန္းမပ်ိဳေလးတစ္ေယာက္တို႕၏ အခ်စ္ဇာတ္လမ္းျဖစ္သည္။ ကြိဒ္ သည္ စာအလြန္ဖတ္သူျဖစ္သည္။ စာၾကည့္ခန္းတစ္ခုထဲသို႕ သူ၀င္သြားသည့္အခါတြင္ ပါေမာကၡအိုၾကီး တစ္ေယာက္ႏွင့္ ေတြ႕သည္။ ပါေမာကၡအိုၾကီး က စာအုပ္ေတြကိုလက္ညိဳးထိုးျပၿပီး ဖတ္ဖူးသလားဟု ေမးသည္။ စပင္ဆာ၊ဟတ္ဇေလ၊ ဟြမ္း၊ဒါ၀င္၊မီးလ္၊ဂၽြန္ဖစ္၊အဒမ္စမစ္၊ဟင္နရီမိန္း စသည့္ ဒႆနပညာရွင္၊ႏိုင္ငံေရး သိပၸံပညာရွင္မ်ား၏ က်မ္းၾကီးေတြျဖစ္ သည္။ တစ္နည္းေျပာရလွ်င္ လူမ်ိဳးႏြယ္ၾကီးတစ္ခုလံုး၏ ဥာဏ္အေျမာ္အျမင္တုိ႕ကို အႏွစ္ထုတ္ယူထားသည့္ က်မ္းအေစာင္ ေစာင္တို႕ ျဖစ္သည္။

“အကုန္ဖတ္ဖူးတယ္။“ ဟုကြိဒ္ ကေျဖသည္။ “ကၽြန္ေတာ္ဖတ္ဖူးတာေတြမ်ားလြန္းလို႕ စဥ္းစားရင္ အ့ံအားေတာင္သင့္တယ္။ ေဟာဒီမွာ ဘင္ဂ်မင္ကစ္ပါလား။ ကၽြန္ေတာ္သူ႕ကို ဖတ္ဖူးတဲ့အခ်ိန္တုန္းက စာၾကည့္တိုက္တိုင္းမွာ သူ႕စာအုပ္ေတြမရွိေသး ဘူး။ အင္း ခင္ဗ်ားစာအုပ္စင္က စာအုပ္ေတြ အေတာ္စံုတာပဲ။ အဲဖရက္မာရွယ္အေတာ္ေကာင္းတယ္။ ဒႆနိကပညာေတာ့ ဘာမွမပါဘူး ။ ကြန္ထရတ္ဆိုရွယ္က်မ္းကေတာ့ အလကားဟာပဲ။“

သည္မွ်ေလာက္ႏွင့္ပင္ ကြိဒ္ စာဖတ္ပံုကို ကၽြန္ေတာ္တို႕ သိႏိုင္ပါသည္။ ထုိအရိပ္သည္ဦးခ်စ္ေမာင္ အေပၚတြင္ ထိုးက်ေန သည္ဟု ကၽြန္ေတာ္ခံစားမိသည္။ ထိုမွ်မကပါ။ သတင္းစာအျမင္ႏွင့္ပတ္သက္၍လည္း ကိြဒ္ အရိပ္သည္ ဦးခ်စ္ေမာင္ အေပၚတြင္ ထုိးက်ေနေလသည္။

ကြိဒ္ကို သတင္းစာတိုက္မွ အလုပ္ျဖဳတ္ပစ္ေတာ့မည္ အျပဳတြင္ ရွာလီေ၀လင္က ကြိဒ္ကို ေျပာသြားခဲ့သည့္ စကားမ်ားမွာ မွတ္သားေလာက္သည္။

“ပထမအခ်က္ ..ရွင္ဘာေၾကာင့္ ေခါင္းၾကီးေရးဆရာအျဖစ္မေအာင္ျမင္ရသလဲ။ ရွင္က ေရးဟန္ျပႆနာလို႕ ထင္ေနတယ္။ ရွင့္ေရးဟန္ ျပႆနာလို႕ ထင္ေနတယ္။ ရွင္႕ေရးဟန္မွာ အၾကီးဆံုး ခၽြတ္ယြင္းခ်က္ေတြရွိေနေပမယ့္ ဒါက အဓိကအေၾကာင္း မဟုတ္ဘူးရွင့္။ တကယ့္အေၾကာင္းအရင္းခံက ရွင့္သေဘာထား ျပႆနာ။ ရွင္ကေခါင္းၾကီးေရးတာကို လက္တို လက္ေတာင္း အလုပ္လို႕ ထင္ေနတယ္။ လူမဖတ္တဲ့ ေက်ာက္ေခတ္ကမဂၢဇင္းၾကီးေတြမွာ ေဆာင္းပါးကေလးတစ္ပုဒ္ ပါယံုနဲ႕ ဒီေခါင္းၾကီးေရးတဲ့အလုပ္ကို နိမ့္က်တဲ့ အလုပ္လို႕ ရွင္ထင္တယ္။ တကယ္ဆိုေတာ့ ေခါင္းၾကီးေရးတဲ့ အလုပ္ဆိုတာ တကယ္ၾကီးျမတ္တဲ့အလုပ္၊အတတ္ပညာေတြထဲမွာ တကယ္အ့ံၾသကုန္ႏိုင္ဖြယ္အလုပ္၊အေက်ာ္အေမာ္ေတြနဲ႕ သာ ထိုက္တန္တဲ့အလုပ္။ ရွင္က အယ္ဒီတာ မစၥတာေကာင္းကို မထီမဲ့ျမင္လုပ္တယ္။ မခန္႕ တရန္႕လုပ္တယ္။ ေခါင္းၾကီးေရး တဲ့ေနရာမွ ရွင့္ကိုယ္ရွင္ သူ႕ထက္သာတယ္လို႕ ထင္တယ္။ သူကရွင့္ထက္သာတယ္။ သတင္းစာဖတ္ပရိသတ္ေတြထဲမွာ သူ႕ေခါင္းၾကီးထက္ ရွင့္ေခါင္းၾကီးကို ၾကိဳက္တဲ့သူ တစ္ေယာက္ေတာင္ရွိမယ္မထင္ဘူး။ သူ႕ထက္ရွင့္ကို အယ္ဒီတာ ခန္႕ခ်င္တဲ့ စာနယ္ဇင္းဆိုလို႕လည္း ကမၻာမွာ တစ္ေစာင္မွ ရွိမယ္မထင္္ဘူး။

“ရွင္ေခါင္းၾကီးေရးတဲ့အခါ ဘယ္လိုလူေတြအတြက္ ေရးတယ္လို႕ ထင္သလဲ။ သိပၸံပညာရွင္ေတြအတြက္လား၊ မုတ္ဆိတ္ျဖဴျဖဴနဲ႕ သုခမိန္ၾကီးေတြအတြက္လား၊ ေက်ာက္ျဖစ္ရုပ္ၾကြင္းျဖစ္ေနတဲ့ ဥပေဒပါရဂူအိုၾကီးေတြအတြက္လား၊ သတင္းစာကိုဖတ္တဲ့သူေတြထဲမွာ အဲလိုလူမ်ိဳးက လက္တစ္ဆုပ္စာပဲရွိတယ္။“

“ရွင္ တကယ္ေရးရမယ့္လူေတြကို အာရံုသြင္းၾကည့္လို႕ မျမင္ဘူးလား။ အဲဒီလူေတြကို ရွင္လမ္းေလွ်ာက္သြားရင္း ေန႕တိုင္းေတြ႕ ႏိုင္တယ္။ ညေန ၆ နာရီေလာက္ ၿမိဳ႕ ပတ္ရထားစီးၾကည့္၊အဲဒီလူေတြရဲ႕ မ်က္ႏွာကို ျမင္ႏိုင္တယ္။ အဲဒီလူေတြဟာ ပို႕႕စ္ သတင္းစာရဲ႕ ပရိသတ္၊ေစ်းသည္ေတြ၊အလုပ္သမားေတြ၊ စာေရးစာခ်ီေတြ၊ေရပိုက္ျပင္သူေတြ၊ ကားသမားေတြ၊အေရာင္းကိုယ္စားလွယ္ေတြ၊ မိန္းမသံုးပစၥည္းေရာင္းတဲ့သူေတြ၊”

“သူတို႕ကိုၾကည့္ ၊သူတို႕ကို ဘယ္လိုဆြဲေဆာင္စည္းရံုးရမလဲဆိုတာကိုစဥ္းစား၊ အမွန္က ဒီလိုျဖစ္လာရမယ္။ ၿပီးေတာ့ ရွင္က အဲဒီလူေတြတန္းစီၿပီးရွင့္ဆီကိုလာေမးဦးေတာ့၊ နည္းနည္းေလးမွ စိတ္၀င္စားတဲ့ပံုမရဘူး။“

“ရွင့္တာ၀န္က ရွင္ေရးတာကို လူဖတ္ဖို႕ ၊ကိုယ္ေရးတဲ့စာကို လူဖတ္ေအာင္မွ မေရးႏိုင္ရင္ ကိုယ္ေျပာခ်င္တဲ့အေၾကာင္းအရာ ဟာ ဘယ္ေတာ့မွ မေအာင္ျမင္ႏို္င္ေတာ့ဘူး။ သတင္းစာဆရာဆိုတာ လူေတြကို နံရံမွာ မွီခိုင္းၿပီး အခ်က္အလက္ေတြကို ေလမႈတ္စက္နဲ႕ သူတို႕ ေခါင္းထဲကိုမႈတ္သြင္း ရမယ္လို႕ ရွင္ထင္ေနသလား။

“ဒီလိုဆိုရင္ေတာ့ ရွင္သြက္သြက္လည္ေအာင္မွားၿပီ။ ရွင့္္စိတ္ကူးထဲက ထုတ္ခ်င္တဲ့သတင္းစာမ်ိဳးဖတ္မယ့္သူဆိုလို႕ ဒီၿမိဳ႕မွ တစ္က်ိတ္ျပည့္ေအာင္ေတာင္ ရွိမွာမဟုတ္ဘူး။ အဲလိုသတင္းစာမ်ိဳးကိုသာထုတ္ရင္ ေမာ္ဂန္လိုသန္းၾကြယ္သူေေဌးေတာင္ တစ္ႏွစ္ မျပည့္ခင္မွာ ကုန္းေကာက္စရာမရွိေအာင္မြဲသြားလိမ့္မယ္။“

“ေသေနတဲ့သတင္းစာဟာ တစ္ကမၻာလံုးမွာ ဘယ္မွာျဖစ္ျဖစ္ အသံုးမက်ဘူး။ အသက္၀င္လႈပ္ရွားေနတဲ့ သတင္းစာေကာင္းကိုသာ ပရိသတ္က ဖတ္ခ်င္တာ။ အားလံုးက လက္ခံထားတာထက္ပိုၿပီး နည္းနည္းေကာင္းရတယ္။ ပိုၿပီးေပါ့ပါးရတယ္။ အဖိုးတန္အခ်က္အလက္ေတြနဲ႕ ရင့္က်က္တဲ့အဆံုးအျဖတ္ကို ေပးႏိုင္ရတယ္။“

“ပို႕စ္ က အဲလိုသတင္းစာမ်ိဳးရွင့္။ ပရိသတ္အမ်ားစုတက္လွမ္းေနတာထက္ပိုၿပီး ျမင့္ျမင့္ေရာက္ေအာင္ အၿမဲဆြဲတင္ေပးရ တယ္။ သတင္းစာရဲ႕ ပထမဆံုးတာ၀န္ဟာ လူဖတ္ဖို႕ပဲဆုိတာ အၿမဲတမ္းသတိရရမယ္။“

Entry filed under: ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး, ျမသန္းတင့္-ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး. Tags: .

Carla Bruni – Quelqu’un ma dit ျမသန္းတင့္ -ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး (၁၄)

1 Comment Add your own

  • 1. ကိုထုိက္  |  June 25, 2010 at 12:43 am

    အစ္မေရ ဂ်ီက်တယ္လုိ႔ေတာ့ မထင္ပါနဲ႔။ ဆက္လက္ေစာင့္ေမွ်ာ္လွ်က္
    ကိုထုိက္

    Reply

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Trackback this post  |  Subscribe to the comments via RSS Feed


Favorite piece of quotes

Voici mon secret. Il est très simple: On ne voit bien qu'avec le cœur. L'essentiel est invisible pour les yeux.

Here is my secret. It is very simple: It is only with the heart that one can see truly; what is essential is invisible to the eyes.

Le Petit Prince (1943) by Antoine de Saint Exupéry

လတ္တေလာေရးထားတာေလးေတြ

ပထမဆံုးျမင္ဖူးတဲ့ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးပံု

ရႈမ၀မဂၢဇင္း

  • 34,436 hits

%d bloggers like this: