ျမသန္းတင့္ -ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး (၁၂)

June 18, 2010 at 9:28 pm 1 comment

အပိုင္းေျခာက္

ရွာလီေ၀လင္ေျပာသြားေသာ စကားမ်ားသည္ သတင္းစာအတတ္ပညာ၏ ဒႆနျဖစ္သည္။ ေလာကအျမင္လည္းျဖစ္သည္။ ကြိဒ္ ၀တၳဳသည္ လြန္ခဲ့ေသာ အႏွစ္ရွစ္ဆယ္ ခန္႕က ေပၚခဲ့ေသာ ၀တၳဳျဖစ္ရာ ရွာလီေ၀လင္၏ ေလာကအျမင္၊သတင္းစာပညာဆိုင္ရာ ဒႆနတို႕သည္ အလြန္ေခတ္မီဆန္းသစ္ေနသည္။

ဂ်ာနယ္ေက်ာ္ဦးခ်စ္ေမာင္သည္ ထုိအထဲက ရွာလီေ၀လင္ ၏ သတင္းစာပညာဆိုင္ရာ ဒႆန ကို သေဘာက်ဟန္တူသည္။ သူမွမဟုတ္ပါ။ ကြိဒ္ ႏွင့္ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္ဦးခ်စ္ေမာင္ကို အားက်ခဲ့သည့္ ဗန္းေမာ္တင္ေအာင္ကလည္း ထိုအျမင္ကို သေဘာက်သည္ဟု ကၽြန္ေတာ္ထင္သည္။ ဗန္းေမာ္တင္ေအာင္၏ ေဒါက္တာေရခ်မ္း သည္ ကြိဒ္ လို ေလာကၾကီးႏွင့္ ကင္းကင္းေနသူတစ္ေယာက္၊လူေတြႏွင့္ကင္းေနသူ တစ္ေယာက္၊ ထိုအျမင္ကို ခင္မမ(ဟုထင္သည္) [ခင္ခင္ၾကီးျဖစ္ပါတယ္]ကကၽြတ္ေအာင္ ခၽြတ္သြားခဲ့သည္။

ကြိဒ္ ကို ဖတ္ၿပီးေတာ့ စာအုပ္ကို ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး အားျပန္ေပးလိုက္သည္။ “ရွင္ ဘာသာျပန္ေပးမလား“ ဟု သူကေမး၍ ကၽြန္ေတာ္က လည္း ျပန္ေပးမည္ ဟု ဂတိေပးလိုက္သည္။

၁၉၅၃-၅၄ တစ္၀ိုက္ေလာက္ကလားမသိ။ ကိြဒ္ ကို ကၽြန္ေတာ္သာဘသာျပန္မည္ဟု ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး စာအုပ္တိုက္မွေၾကာ္ျငာခဲ့ဖူးသည္။ သို႕႕ရာတြင္ မျပန္ျဖစ္ခဲ့ပါ။

********************

ကၽြန္ေတာ္သည္ ျမဴေငြ႔ ျပာျပာတို႕ ေ၀့ေနေသာ ၁၉၅၃ ခုႏွစ္ ေႏြဦးေပါက္ကို ျပန္၍သတိရေနမိသည္။

ုထိုစဥ္က ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး ၏ ပံုႏွိပ္တိုက္သည္ အေနာ္ရထာလမ္းႏွင့္ ကရစ္လမ္းေထာင့္ ရွိခ်စ္တီးေကာ္ဖီဆိုင္မ်က္ေစာင္းထိုး ၄၈ လမ္းထိပ္က ေအာက္ထပ္တြင္ရွိသည္။ ပုဇြန္ေတာင္ ၾကည့္ၿမင္တိုင္သို႕ ေျပးသည့္ ဘတ္စ္ကားမ်ားသည္ တိုက္ေရွ႕မွ တေ၀ါေ၀ါျဖတ္ေနၾကသည္။ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးသည္ သီးသီးသန္႕သန္႕ ခမ္းခမ္းနားနား လွလွပပကိုၾကိဳက္တတ္သူျဖစ္သည္။

သုိ႕ ရာတြင္ ၄၈ လမ္းေထာင့္ႏွင့္ အေနာ္ရထာလမ္းေထာင့္က သူ၏ရံုးခန္းသည္ လွပျခင္းမရွိ။ သီးသန္႕ျဖစ္ျခင္းလည္းမရွိ။ ခမ္းနားျခင္းလည္းမရွိ။

တိုက္ထဲမွာလူထိုင္ေနလွ်င္ လမ္းမေပၚကေန လွမ္းျမင္ေနရသည္။ တိုက္ထဲမွာစကားေျပာေနလွ်င္ တေ၀ါေ၀ါျမည္ေသာ ကားသံ၊ ေစ်းသည္မ်ား၏ေအာ္သံကိုၾကားေနရသည္။ လမ္းမပလက္ေဖာင္းမွ တက္လာလိုက္လွ်င္ တိုက္ထဲသို႕ ဒုတ္ဒုတ္ထိေရာက္လာေတာ့သည္။
ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး သည္ သူ႕အခန္းကို ပလတ္စတစ္ေဆးေရာင္အစိမ္းႏုေရာင္သုတ္သည္။ ထပ္ခိုးတင္သည္။ တိုက္အေပါက္၀တြင္ မရမ္းေရာင္ႏုႏု အ၀တ္လိုက္ကာေလးတစ္ခုေထာင္ထားသည္။ သူ႕စားပြဲမွာ ထုိစဥ္က နာမည္ၾကီးေသာ ယူဟာဂ်ီအာမက္ မွမွာေသာ ဖိတ္ဖိတ္ေတာက္ေနသည့္ ကၽြန္းသားဗီရိုစားပြဲၾကီးျဖစ္သည္။

စားပြဲေပၚတြင္ ႏွင္းဆီပန္းေတြစိုက္ထားသည့္ တရုတ္ပန္းအိုးတစ္လံုးတင္ထားၿပီး စားပြဲေနာက္ အထက္နံရ႕ံတြင္ သူ႕အသက္ ၃၀ ခန္႕က ရိုက္ထားေသာပံုကို ၁၂ လက္မေဆးေရာင္စံုပံုၾကီးခ်ဲ႕ ၍ ခ်ိတ္ထားသည္။ သံုးဆယ္ေက်ာ္ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး သည္ ႏုပ်ဳိရႊန္းသစ္လ်က္၊ တၿပိဳင္နက္ တည္ၾကည္ခန္႕ ျငားလ်က္။

ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ဒဂုန္တာရာသည္ ဂႏၳ၀င္ဂ်ာနယ္အတြက္ တာ၀န္ခြဲၾကသည္။ သူကေခါင္းၾကီးေရးမည္။ အလယ္ေဖာင္က ႏိုင္ငံေရးေဆာင္းပါးမ်ား ကို ေမာင္သစၥာအမည္ျဖင့္ေရးမည္။ ၿမိဳ႕ေတာ္ရန္ကုန္ဆိုသည့္ အခန္းဆက္၀တၳဳတစ္ပုဒ္ေရးမည္။ ကၽြန္ေတာ္ က ဘာသာျပန္၊ ကမၻာ့ၿငိမ္းခ်မ္းေရးလႈပ္ရွားမႈကို ေထာက္ခံေရး၊ျပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္းေရးကိုအေထာက္အကူျပဳေရး၊တိုးတက္ေသာ စာေပပ်ံ႕ ႏွံ႕ လာေရးတို႕ျဖစ္သည္ဟု ကၽြန္ေတာ္မွတ္မိသည္။

ကၽြန္ေတာ္တို႕သည္ ဂ်ာနယ္မ်က္ႏွာဖံုးရိုက္လွ်င္ အေရာင္ကအစ ဂ်ီး(ေၾကး)မ်ားၾကသည္။ ပန္းနေရာင္ဆိုလ်ုင္ ကိုယ္လိုခ်င္ေသာ ပန္းႏုေရာင္ ကိုရမွ၊ အစိမ္းေရာင္ဆိုလွ်င္လည္း ကိုယ္လိုခ်င္ေသာအစိမ္းေရာင္မ်ိဳးကိုရမွ၊၊အျပာေရာင္ဆိုလွ်င္လည္း ကိုယ္လိုခ်င္ေသာ အျပာေရာင္မ်ိဳးကိုရမွ။

သည္တုန္းက မင္ကလည္း အေရာင္မ်ိဳးစံု၀ယ္၍ရသည္။ အျပာဆိုလွ်င္လည္း ကိုယ္ၾကိဳက္သည့္အေရာင္ကို ကတ္တေလာက္ထဲမွာရွာၾကည့္ ။ ေတြ႕လွ်င္ ထိုအေရာင္ကိုမွာလိုက္ရံုပင္။ ဆိုင္ကပို႕သည္။ ဒဂုန္တာရာကား ထိုမွ်ႏွင့္ပင္မေက်နပ္ႏိုင္ေသး။ အေသြးေတြ သည္မွ်စံုလင္ေနသည့္တိုင္ ထိုအေသြးမ်ားသည္ အဆင္သင့္လုပ္ၿပီးသားအေရာင္အေသြးမ်ားျဖစ္သည္။ ကိုယ္တိုင္စပ္သည့္ အေ၇ာင္အေသြးကိုမွ လိုခ်င္သည္ ဆိုကာ စက္သမားကို အေရာင္စပ္ခိုင္းၾကည့္ေသးသည္။ သူ ဂ်ီး(ေၾကး)မ်ားသျဖင့္ ေတာ္ေတာ္တန္တန္စက္သမား ဒဏ္မခံႏိုင္။ မၾကာခဏထြက္သြား တတ္သည္။

ထိုစဥ္က သူကလည္း သည္ေလာက္မ်က္စိမမြဲေသး။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း သည္ေလာက္မ်က္စိမမြဲေသး။ တခါတရံတြင္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ႏွစ္ေယာက္ ဘတ္စ္ကားစီးၿပီး တရုတ္တန္းသြား၍ ထမင္းစားၾကသည္။ အမ်ားအားျဖင့္မူ ခ်စ္တီးေကာ္ဖီဆိုင္အေပၚထပ္ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး အိမ္မွာ ညစာ စားျဖစ္ၾကသည္။

ဟင္းေတြက စံုလို႕ ။ ေနသမားအတြက္ဟင္းက သတ္သတ္၊ လသမားအတြက္ဟင္းက သတ္သတ္၊ ကိုေဌးၿမိဳင္က စေနသားျဖစ္သျဖင့္ ေနသမား ဓာတ္စာကိုစားရသည္။ ကၽြန္ေတာ္က ၾကာသပေတးသားျဖစ္သျဖင့္ လသမား ဓာတ္စာကို စားရသည္။

ကၽြန္ေတာ္ကား စကားေရာေဖာျဖင့္ ႏွစ္မ်ိဳးလံုးကို ႏွိက္စားတတ္ေလသည္။

ကၽြန္ေတာ္တို႕ တေတြရွိသည္ဟု ၾကားလွ်င္ စာေရးဆရာ၊ကဗ်ာဆရာေတြလည္း ေပါက္လာတတ္ၾကသည္။ ဗန္းေမာ္တင္ေအာင္၊လင္းယုန္သစ္လြင္၊ နတ္ႏြယ္၊တင္စိုး၊ေနေသြးနီ၊ ဘာရယ္လု႕ိ မဟုတ္။ စာေရးဆရာ ၊ကဗ်ာဆရာ ဆိုသည္ မွာ စာအေၾကာင္း၊ကဗ်ာအေၾကာင္းေျပာေနရလွ်င္ ေရကိုေသာက္ၿပီးေျပာႏိုင္သူေတြ။ ထို႕ ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ရွိေသာ ေနရာသို႕ လာစုၾကျခင္းျဖစ္သည္။

သို႕ ရာတြင္ ဂႏၳ၀င္ဂ်ာနယ္သည္ သက္တမ္းမရွည္လိုက္ပါ။ဆယ့္ငါးရက္တစ္ၾကိမ္သံုးပတ္ထုတ္ၿပီးသည္ ႏွင့္ ရပ္ဆုိင္းသြားခဲ့သည္။ နယ္ကိုယ္စားလွယ္ေတြဆီက ေငြမွန္မွန္မပို႕ ။ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး ကဆက္ထုတ္ေစခ်င္သည္။ သူ႕မွာ စက္ရွိသည္။ စာခံုရွိသည္။ ေငြကို တျခားက သူရွာစိုက္မည္။ ဆြဲမည္။ သို႕ရာတြင္ ကၽြန္ေတာ္တို႕သည္ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး ကိုအားနာေနေလၿပီ။

Entry filed under: ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး, ျမသန္းတင့္-ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး. Tags: .

အေတြ႕ထူးသူ Carla Bruni – Quelqu’un ma dit

1 Comment Add your own

  • 1. ကိုထုိက္  |  June 18, 2010 at 11:02 pm

    အခုလုိ ႀကိဳးစားၿပီး က်ေနာ္တုိ႔ အတြက္ တင္ေပးတဲ့ မေရႊမိကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။
    လည္တဆန္႔ဆန္႔ျဖင့္ ဆက္လက္ ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနလွ်က္…….
    ကိုထုိက္

    Reply

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Trackback this post  |  Subscribe to the comments via RSS Feed


Favorite piece of quotes

Voici mon secret. Il est très simple: On ne voit bien qu'avec le cœur. L'essentiel est invisible pour les yeux.

Here is my secret. It is very simple: It is only with the heart that one can see truly; what is essential is invisible to the eyes.

Le Petit Prince (1943) by Antoine de Saint Exupéry

လတ္တေလာေရးထားတာေလးေတြ

ပထမဆံုးျမင္ဖူးတဲ့ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးပံု

ရႈမ၀မဂၢဇင္း

  • 34,436 hits

%d bloggers like this: