ျမသန္းတင့္ -ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး (၉)

June 13, 2010 at 3:28 pm 4 comments

အားလံုးက ရင္ခြင္ထဲမွာ အျမတ္တႏိုးထည့္မထားဘူး။ အားလံုးကလည္း ေျခေထာက္နဲ႕ ကန္မပစ္ဘူး။ ဒီေတာ့ ေျခေထာက္နဲ႕ ကန္ပစ္ခ်င္တဲ့လူမ်ိဳးကို ဒီစာအုပ္ေကာင္းလွပါတယ္ တိုက္တြန္းယံုနဲ႕ ဒီလူစိတ္ေျပာင္းသြားမွာလား။ ဒီစာအုပ္မ်ိဳးကိုမွ အျမတ္တႏိုးေစာင့္ေမွ်ာ္ေနတဲ့လူမ်ိဳးကိုေကာ ဒါေကာင္းတယ္လို႕ ေျပာစရာလိုေသးသလား။ ခင္ဗ်ားမေျပာေပမယ့္ သူကေတာ့ ေစာင့္ၿပီးၾကိဳဆိုေနမွာပဲ။

“လူေတြဟာ အေၾကာင္းရွာမရတဲ့ ေဒါသေတြ၊အက်ိတ္အခဲေတြရင္ထဲမွာ ကိန္းေအာင္ေနၾကတယ္။ ဘာျဖစ္လို႕ ေဒါသၾကီးေနရသလဲ ။ ဘယ္သူ႕ကိုစိတ္ဆိုးေနသလဲ။ ငါ့ဘ၀ဟာဘာျဖစ္လို႕ ဒီလိုေမွာင္ေနသလဲ၊ေမွာင္တာဟာဘာေၾကာင့္လဲ၊တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ ဘာအေၾကာင္းေၾကာင့္သတ္ျဖတ္ခ်င္ေနၾကသလဲ၊သူတို႕ကိုယ္တိုင္ကေကာ ဘာျဖစ္လို႕ မနာလို၀န္တိုျဖစ္ေနရသလဲ၊သူ႕အိတ္ထဲကပစၥည္းကို ငါ ဘာျဖစ္လို႕ ႏႈိက္ယူခ်င္ေနရတာလဲ။ “

“ဒါေတြကို ေဂၚကီရဲ႕ စာအုပ္ေတြက အေျဖေပးတယ္။ ဒါေၾကာင့္သူ႕စာအုပ္ေတြဟာအလင္းကိုရွာေနသူေတြရဲ႕ မိတ္ေဆြျဖစ္ေနတယ္။ ဒါေပမယ့္ အလင္းေရာင္ကို ေတြ႕မသြားေစခ်င္တဲ့လူတစ္စုက သူတို႕ရဲ႕ ေကာက္က်စ္စဥ္းလဲမႈေတြ မေပၚကုန္ေအာင္ ဒါမ်ိဳးေတြ ထြက္လာတာကို သေဘာမက်ဘူး၊မထြက္လာတာကိုပဲ ၾကိဳက္ၾကလိမ့္မယ္၊

ေဂၚကီဟာ သူပုန္ၾကီးလို႕ ေျပာၾကလိမ့္မယ္။ သူ႕စာေတြဖတ္ရင္ သူပုန္ျဖစ္ကုန္ၿပီလို႕ ေျပာၾကလိမ့္မယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေဂၚကီရဲ႕ စာေပေတြဟာ ကမၻာေပၚမွာ တိမ္ေကာမသြားတဲ့အျပင္ ခုမွ ပိုၿပီးပ်ံ႕ႏွံ႕လာတယ္။ အၾကိိမ္မ်ားစြာျပန္ၿပီးရိုက္ႏွိပ္ထုတ္ေ၀ေနရတာေတြကို ကၽြန္ေတာ္တို႕ ေတြ႕ ေနရတယ္။“

“အခု ခင္ဗ်ားက သူ႕၀တၳဳေတြကို ဘာသာျပန္တယ္။ ခု ခင္ဗ်ားဘာသာျပန္ေနတဲ့စာအုပ္ေတြကို အလင္းေရာင္ရွာေနတဲ့လူေတြက ရင္ခြင္မွာထည့္ၿပီး အပ္ထားၾကလိမ့္မယ္။ အလင္းေရာင္ကိုလိုက္ပိတ္ေနတဲ့သူေတြက ခင္ဗ်ား အခု ဘာသာျပန္ထားတဲ့စာအုပ္ကို ေျခေထာက္နဲ႕နင္းပစ္ၾကလိမ့္မယ္။ ကၽြန္ေတာ္က ၾကားထဲကေနပီးေတာ့ ဘာ၀င္ေရးေပးရဦးမလဲ။ တစ္ခုပဲေျပာခ်င္တယ္။ ခင္ဗ်ားလုပ္ေနတဲ့အလုပ္ကို ခင္ဗ်ား ယံုၾကည္သလား။ ယံုၾကည္ရင္ေနာက္မတြန္႕ပဲဆက္လုပ္။ ဒီစာအုပ္ၿပီးရင္ ေနာက္စာအုပ္တစ္အုပ္ျပန္ဦး။ ေဂၚကီရဲ႕ လက္ရာေတြကို ျမန္မာျပည္မွာျဖန္႕ျဖဴးဖို႕ အမ်ားၾကီးလိုေနေသးတယ္။ အထူးသျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ တိုင္းျပည္အတြက္လိုတယ္။ တိုင္းျပည္ကေစာင့္ေနတယ္။ ဒါပါပဲဗ်ာ။“

“အဲဒါကေလးပဲေရးေပးေပါ့ဗ်ာ။ လုပ္ပါဦး။ ကၽြန္ေတာ္ေစာင့္ယူပါ့မယ္။“

ကိုျမသန္းတင့္သည္ ကၽြန္ေတာ့္ထံမွ အမွာစာကိုရမွသာလွ်င္ ျပန္သြားေတာ့၏။ ကၽြန္ေတာ့စိတ္တြင္ကား လိုသည္ဟု မယူဆမိေပ။

ဂုဏ္ေရာင္
၁၃၁၂ ျပာသိုလဆန္း ၅ ရက္

လံုမေလးမဂၢဇင္းအယ္ဒီတာခ်ဳပ္ မွတစ္ဆင့္ေရာက္လာေသာ စာအိတ္ရွည္ၾကီးေပၚတြင္ လက္ေ၇းကိုျမင္လိုက္သည္ႏွင့္ ကိုေစာဦး၏လက္ေရးမွန္း ကၽြန္ေတာ္သိလိုက္၏။

ကၽြန္ေတာ့ပထမဆံုးစာအုပ္တြင္ေရးေပးခဲ့ေသာ သူ႕လက္ေရးကို ကၽြန္ေတာ္ဘယ္မွမမွတ္မိရွိပါမည္လဲ။ ဟိုတုန္းကလည္း သူ႕လက္ေရးသည္ ေသေသသပ္သပ္၊လပ္ေရးေစာင္းေစာင္းေလးေတြ ၊ယခုလည္းထုိအတိုင္းပင္။ စာအေရးက်ဲသြားေသာေၾကာင့္လက္ေရးမပ်က္ေသး။

ကၽြန္ေတာ္သည္ သူ႕စာကိုဖြင့္ဖတ္လိုက္၏။သူ႕စာထဲတြင္ ကၽြန္ေတာ့ေဆာင္းပါးမွ အမွားမ်ားကိုေထာက္ျပထားသျဖင့္ ေက်းဇူးတင္ရသည္။ သူ႕စာကိုဖတ္ၿပီးေနာက္ လြန္ခဲ့ေသာႏွစ္ေပါင္း ၄၀ တိတိက သူေရးေပးခဲ့ေသာ ကၽြန္ေတာ့ ပထမဆံုးစာအုပ္မွ သူ႕အမွာကို ကၽြန္ေတာ္ျပန္ ၾကည့္သည္။ သူ႕အမွာသည္ ယခုထိေခတ္မွီတုန္း။ မွန္ေနတုန္း။ ထိုအမွာပါသည့္ စာအုပ္သည္ ကၽြန္ေတာ့စာအုပ္စင္ေပၚတြင္အၿမဲရွိသျဖင့္ အားလွ်င္ ကၽြန္ေတာ္လွန္ေလွာၾကည့္ျဖစ္သည္။ ထုိ႕ေၾကာင့္ ထုိအမွာႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္သည္ မၾကာခဏဆံုျဖစ္ၾကသည္။

သို႕ရာတြင္ လူခ်င္းကား အႏွစ္ ၄၀ အတြင္း ေကာင္းေကာင္းမေတြ႕ျဖစ္ၾကေတာ့။

ေနာက္ေတာ့ ကိုေစာဦးသည္ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး ေျပာသလို သတင္းစာေလာက၊စာေရးဆရာေလာကကို ေက်ာခိုင္းသြားခဲ့ကာ တိုင္းရင္းေဆးေလာကသို႕ေရာက္သြားသည္။ ေနာက္ေတာ့သူသည္ အစိုးရအရာရွိတစ္ဦး၊ေပၚလစီညြန္ၾကားေရး၀န္၊ျပန္ၾကားေရးဌာန ညြန္ၾကားေရးမႈး၊အာဏာရပါတီတစ္ခု၏ ဗဟုိေကာ္မတီ၀င္တစ္ဦး၊ဌာနၾကီးမႈးတစ္ေယာက္။

ထုိႏွစ္မ်ားအတြင္းတြင္ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ကိုေစာဦးတို႕သည္ လမ္းမေပၚမွာမေတြ႕ျဖစ္ၾကေတာ့။

ယခုႏွစ္ေပါင္း ၄၀ တိတိ ျပည့္သည့္အခ်ိန္ တြင္ ကိုေစာဦးဆီမွ စာ၇ွည္ၾကီးတစ္ေစာင္ေရာက္လာသည္။ လြန္ခဲ့ေသာႏွစ္ေပါင္း ၄၀ က ကၽြန္ေတာ္ျမင္ခဲ့ရေသာ လက္ေရးကို ယခုျပန္ျမင္လိုက္သည္။သူ႕စာရွည္ၾကီးထဲတြင္ ကၽြန္ေတာ့ေဆာင္းပါး အမွားတခ်ိဳ႕ကို သူေထာက္ျပထားသည္။ သူ႕စာကို ေကာက္ႏႈတ္ကိုးကားႏိုင္ေၾကာင္းလည္းခြင့္ျပဳထားပါသည္။

သူ႕စာထဲတြင္ ကိုေစာဦးက ကၽြန္ေတာ့္အမွားမ်ားကို ဤသို႕ ေထာက္ျပထားေလသည္။

*******************************
ကိုေစာဦးစာမွာ လံုမေလးမဂၢဇင္းအယ္ဒီတာခ်ဳပ္ကိုလိပ္မူထားေလသည္။ သူ႕စာထဲတြင္ ကၽြန္ေတာ့ေဆာင္းပါးထဲတြင္ပါသည့္ အမွားမ်ားကိုေထာက္ျပထားေလသည္။ ကၽြန္ေတာ္သည္ သူ႕စာကို ဆံုးေအာင္ဖတ္ၾကည့္ၿပီးေနာက္ ကၽြန္ေတာ့္ေဆာင္းပါးကိုထပ္ဖတ္ၾကည့္၏။ ဟုတ္သားပဲ။ ေရးလိုက္တုန္းက သူေထာက္ျပသည့္အခ်က္ကို ကၽြန္ေတာ္ဇေ၀ဇ၀ါျဖစ္လိုက္ေသးသည္။ ကိုယ္ေရးလိုက္သည့္ အခ်က္မွန္မွမွန္ပါ့မလားဟု သံသယ၀င္လိုက္မိေသးသည္။ သုိ႕ရာတြင္ ကၽြန္ေတာ့္အနီးတြင္ ကုိးကားစရာစာအုပ္ကိုခ်က္ခ်င္းရွာမေတြ႕။ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး၏ သူလိုလူ စာအုပ္ ကၽြန္ေတာ့္တြင္ ႏွစ္အုပ္ေတာင္ရွိသည္။ ထိုစာအုပ္ထဲတြင္ရွာၾကည့္ဖို႕စိတ္ကူးရသျဖင့္ ထိုစာအုပ္ကိုလိုက္ရွာသည္။ သို႕ ရာတြင္ ကၽြန္ေတာ့စာအုပ္စင္ေပၚတြင္ တစ္အုပ္မွမရွိေတာ့။ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး ကြယ္လြန္စက ကိုေအာင္ေဇယ် ႏွင့္ ေမာင္သိန္းတန္တို႕ကာ ကၽြန္ေတာ့္ထံမွ ေဆာင္းပါးေတာင္းသျဖင့္ သူလိုလူ စာအုပ္ကို ကၽြန္ေတာ္ ေတာင္းခဲ့သည္။ အခ်က္အလက္ မေသခ်ာလွ်င္ လွန္ေလွာၾကည့္ရႈရန္ျဖစ္သည္။ ထို႕ေၾကာင့္ သူတို႕ႏွစ္ေယာက္လံုးထံမွ သူလိုလူစာအုပ္ေတာင္းလိုက္ရာ ႏွစ္ေရာက္လံုးကပင္ တစ္အုပ္စီၾကံဳသလို၀င္ေပးသြားခဲ့ၾကသည္။ သို႕ျဖင့္ ကၽြန္ေတာ့္တြင္ သူလိုလူ ေနာက္ဆံုးပံုႏွိပ္ျခင္း ႏွစ္အုပ္ေတာင္ရွိေနသည္။ သို႕ရာတြင္ ယခုကၽြန္ေတာ့ထံတြင္ တစ္အုပ္မွမရွိေတာ့ ။ တစ္အုပ္က အမ်ိဳးသမီးမိတ္ေဆြတစ္ေယာက္ကို ငွားလိုက္သည္။ တစ္အုပ္ကေတာ့ ဘယ္ေပ်ာက္သြားမွန္းမသိလိုက္ေတာ့။

ကိုေစာဦး၏ စာကိုဖတ္ရေတာ့မွ ကၽြန္ေတာ့္ေဆာင္းပါးကိုေရာ၊သူလိုလူစာအုပ္ကိုေရာ၊ ျပန္ၿပီးရွာဖတ္ၾကည့္ရသည္။ ကၽြန္ေတာ္သံသယျဖစ္ခဲ့သည့္အတိုင္း ထုိအခ်က္မွာမွားေနေၾကာင္းေတြ႕ရသည္။ မွားေနေသာအခ်က္ကိုျပင္ေပးလိုက္သျဖင့္ ကိုေစာဦးကို ေက်းဇူးတင္ရပါသည္။

ကိုေစာဦးက သူ႕စာကို ေကာက္ႏုတ္ကိုးကားခြင့္ျပဳထားသျဖင့္ သူ႕စာကို ေအာက္တြင္ေဖာ္ျပထားပါသည္။

“ကိုျမသန္း၏ ေဆာင္းပါးသည္ ျမန္မာ့စာနယ္ဇင္းသမိုင္းကိုေလ့လာစုေဆာင္းေနသူမ်ားရွိပါက တိက်မွန္ကန္ေသာအေထာက္အထား၊ အကိုးအကားတစ္ခုျဖစ္ပါေစျခင္းငွာ ကၽြန္ေတာ့္အေနျဖင့္ကူညီျခင္းျဖစ္သည္ဟု ယံုၾကည္ဖို႕ျဖစ္ပါသည္ ခင္ဗ်ား“

Entry filed under: ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး, ျမသန္းတင့္-ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး. Tags: .

ျမန္မာ့ပါရီေရေမႊး ခန္းေျခာက္ေပ်ာက္လြင့္သြားသည့္ ည (၃) ျမသန္းတင့္ -ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး ( ၁၀)

4 Comments Add your own

  • 1. S-C  |  June 17, 2010 at 12:22 am

    “ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး”ကို ဖတ္သြားပါတယ္။ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။
    – ဧရာ

    Reply
  • 2. Rita  |  June 14, 2010 at 11:21 pm

    ေက်းဇူးပါပဲ အစ္မ။

    Reply
  • 3. Rita  |  June 14, 2010 at 10:13 pm

    အစ္မ မေ႐ႊမိ

    ဒီ post က ဂ်ာနယ္ေက်ာ္ ကိုေစာဦးရဲ႕ စာပုိဒ္ႏွစ္ပိုဒ္ကို ယူသံုးခ်င္ပါတယ္ အစ္မ။

    Reply
    • 4. mashwemi  |  June 14, 2010 at 10:40 pm

      ယူသံုးႏိုင္ပါတယ္ မရီတာ။ မေရႊမိက စာရိုက္တင္ေပးတဲ့သူပါပဲ။ စာဖတ္သူေတြအားလံုး ၾကိဳက္သလို ကိုးကားလို႕ ရပါတယ္။

      Reply

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Trackback this post  |  Subscribe to the comments via RSS Feed


Favorite piece of quotes

Voici mon secret. Il est très simple: On ne voit bien qu'avec le cœur. L'essentiel est invisible pour les yeux.

Here is my secret. It is very simple: It is only with the heart that one can see truly; what is essential is invisible to the eyes.

Le Petit Prince (1943) by Antoine de Saint Exupéry

လတ္တေလာေရးထားတာေလးေတြ

ပထမဆံုးျမင္ဖူးတဲ့ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးပံု

ရႈမ၀မဂၢဇင္း

  • 34,436 hits

%d bloggers like this: