ျမန္မာ့ပါရီေရေမႊး ခန္းေျခာက္ေပ်ာက္လြင့္သြားသည့္ ည (၃)

June 10, 2010 at 10:05 pm 1 comment

(၃)
ကၽြန္ေတာ္တို႕ အာရွေတာင္၀င္မွ ထြက္ခဲ့ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္က ကိုေမာင္ေမာင္ေလးကားႏွင့္ လိုက္ပါရင္း အစ္မကို တစိမ့္စိမ့္ၾကည့္ေနမိ၏။ “ေမေမတို႕ ေဖေဖ တို႕ သမီး ဟာ ဒီပံုနဲ႕ ေသရပါၿပီ။“ “ကိုသိန္းတန္ေရ…မမေလး တစ္ေယာက္ အျဖစ္ကိုၾကည့္ပါဦး“ အေဖသည္ ရန္ကုန္ေဆးရံုၾကီးမွာ၊အေမသည္ ေဘာက္ေထာ္အိမ္မွာ၊ကိုသိန္းတန္က မိတ္ေဆြအိမ္မွာ ဆံုးခဲ့။ …မမေလးက လမ္းေပၚမွာ ဆံုးခဲ့..။ မိအိအလွည့္မွာေကာ ဘယ္မွာဆံုးမည္နည္း။ ေသာက ၊သံေ၀ဂ ႏွင့္ပုစၦာမ်ား စၾကာလည္ေနသည္။ ကားသည္ ရန္ကုန္ေဆးရံုၾကီးျပင္ပ လူနာဌာနေရွ႕ ဆိုက္ပါသည္။

ရုတ္တရက္ၾကည့္လွ်င္ လူမမာတစ္ေယာက္ ကုတင္ေပၚမွာလွဲေနပံု၊ ကိုယ္ခႏၶာပူပူေႏြးေႏြးေပ်ာ့ေပ်ာ့ေျပာင္းေျပာင္းမို႕ ဆံုးေနသည္ မထင္ရ။ ေမာင္သိမ္းစိုးႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ သက္ဆိုင္ရာ ပုဂၢိဳလ္တို႕ဆီအေၾကာင္းၾကားၿပီး အစ္မကို တြန္းလွဲေပၚသို႕ တင္ၿပီး၀င္လိုက္သည္။ တာ၀န္က်ဆရာ၀န္တစ္ေယာက္က လက္ကိုကိုင္ၾကည့္ၿပီး ေသြးခုန္ႏႈန္းကိုစစ္ေဆး၊မ်က္လံုးကိုလွန္ၾကည့္ပါသည္။

“ေသြးခုန္တာ ရပ္ေနပါၿပီ။ မ်က္စိတ္ကေတာ့ ဒီအတိုင္းပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ဆံုးေနပါၿပီ။ ေသခ်ာေအာင္ အီးစီဂ်ီ ရိုက္ၾကည့္ႏိုင္ပါတယ္“

အစ္မကို အီးစီဂ်ီ ရိုက္သည့္ အခန္းထဲသို႕ တြန္းသြားသည္။ အီးစီးဂ်ီရိုက္ၾကည့္ၿပီး ဆရာ၀န္ဆီျပန္လာ၊ဆ၇ာ၀န္က အီးစီဂ်ီ ရိုက္ခ်က္ကိုၾကည့္ၿပီး “ဆံုးေနပါၿပီ“ တရားသူၾကီးစီရင္ခ်က္ကိုၾကားရသည့္အလား…..ဘာမွျပန္မေျပာႏိုင္။ စာရြက္စာတမ္းတြင္ လိုအပ္သည့္အခ်က္အလက္မ်ားျဖည့္ရ ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္က ေမာင္အရင္းေတာ္စပ္သူဟု ေဖာ္ျပၿပီး ေမာင္သိမ္းစိုးက အေလာင္းထုတ္ယူမည့္ တူအရင္းေတာ္စပ္သူအျဖစ္ အမည္ေပး ပါသည္။

(၄)

ဆရာ၀န္အခန္းမွထြက္ၿပီး အစ္မကို တင္ထားသည့္ လွည္းကို လူသြားလမ္းေဘးမွာကပ္ထားသည္။ အျပင္တြင္ ေဆြမ်ိဳးမ်ားျဖစသည့္ ကိုေဇာ္ေအာင္၊မညြန္႕႕ ညြန္႕ ဦးႏွင့္ မျမဟန္တို႕ လမ္းမေတာ္မွ လိုက္လာၾကသည္။ ေမာင္သိမ္းစိုး၊ဟိန္းဟိန္းျမတ္၊ေမာင္ဗထူးခ်စ္၊ ကိုေမာင္ေမာင္ေလး၊ခင္ေစာဦးတို႕႕ က စကားေျပာေနၾကလ်က္။ ကၽြန္ေတာ္က တြန္းလွည္းေဘးေတြင္ ရပ္ၿပီးေနပါ၏ ။ အစ္မသည္ ရုပ္ရွင္ထဲမွ ဇတ္ေကာင္ ျပတိုက္ထဲမွ ရုပ္တု တစ္ခုလိုျဖစ္သြားပါပေကာ။ ေမာင္သိမ္းစိုး၊ဟိန္းဟိန္းျမတ္နွင့္ ေမာင္ေဇာ္ေအာင္တို႕ အစ္မကို လာၾကည့္လိုက္..အျပင္ထြက္လိုက္ႏွင့္…။ အခ်ိန္ေတြကုန္လြန္လာၿပီ။ အစ္မကိုေရခဲတိုက္ ပို႕႔ ဖို႕ ၀န္ထမ္း ကေစာင့္ေနသည္။ သတင္းၾကားၿပီးမို႕ လိုက္လာသင့္သူလိုက္လာ ႏိုင္ေအာင္ ကၽြန္ေတာ္တို႕က အခ်ိန္ဆြဲၿပီးေစာင့္ေနပါေသး။ သို႕ေသာ္ ေပၚမလာပါ။

“ကိုင္း …ေမာင္သိမ္းစိုးေရ..ၾကာသြားၿပီ။ မင္းနဲ႕ တုိ႕ပဲ မမေလးကို ေရခဲတိုက္ကိုလိုက္ပို႕လိုက္ရေအာင္“

ရင္ထဲမွာလႈိက္တက္လာေသာ ေ၀ဒနာကို ဖိထားရင္း ၀န္ထမ္းကို ပို႕ေတာ့မည္ျဖစ္ေၾကာင္းေျပာလိုက္ပါသည္။ ေစာင့္ေနသည့္သူမ်ားကို ျပန္ၾကဖို႕ ေျပာရင္း ကၽြန္ေတာ္ ေမာင္သိမ္းစိုးနဲ႕ ကိုေဇာ္ေအာင္တို႕ တြန္းလွညး္ေနာက္ကို လိုက္ၾကသည္။ စိတ္မေကာင္းမႈေပၚ စိတ္မေကာင္းမႈမ်ား ထပ္ဆင့္ရငး္ ေ၇ခဲတိုက္၀သို႕ ေရာက္သြားပါၿပီ။ အခန္းထဲ မပို႕ခင္ အစ္မေျခကို ကၽြန္ေတာ္ဦးေခါင္းတိုက္ၿပီး ကန္ေတာ့လိုက္ေသာအခါ…….။

“ဆရာမတို႕ က ႏွစ္ေယာက္ထဲရွိေတာ့တာ…အရင္းဆိုလို႕ ဒီေမာင္ေလးတစ္ေယာက္ပဲက်န္ေတာ့တယ္..“ သူေျပာေနက်စကား…။

“ဟုတ္ပါတယ္ မမေလး…တို႕တစ္ေယာက္ထည္း က်န္ခဲ့ပါၿပီ။ ေဖေဖဆုံးတုန္းက လူမမယ္ေလးမို႕ ဘာမွမသိ။ ေမေမဆုံးေတာ့ အရြယ္ရေနၿပီမို႕ ေကာင္းေကာင္းသိ။ ကိုသိန္းတန္ဆံုးေတာ့ ပိုလို႕ သိ။ မမေလးဆံုးေတာ့ ပစၥည္းသခါၤရ လူသခါၤရ ဆိုတဲ့ တရားဓမၼကို ဘ၀နဲ႕ ရင္းၿပီး ေၾကကြဲစရာ မွတ္သားစရာျဖစ္ေလာက္ေအာင္ သံေ၀ဂ သင္ခန္းစာျပလိုက္တာမို႕ ရင္နင့္နင့္နဲ႕ သိသထက္သိလိုက္ရပါၿပီ မမေလးေရ…..“။

မိုးဟိန္း (သားဂ်ာနယ္ေက်ာ္)
ကလ်ာမဂၢဇင္း ေအာက္တိုဘာ ၂၀၀၇

(ဓာတ္ပံုကို ရာျပည့္စာအုပ္တိုက္မွထုတ္ေ၀တဲ့ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး ဘ၀ပံုရိပ္၀တၳဳတိုမ်ား စာအုပ္ကေန scan ဖတ္ထားပါတယ္)

Entry filed under: ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး. Tags: .

ျမန္မာ့ပါရီေရေမႊး ခန္းေျခာက္ေပ်ာက္လြင့္သြားသည့္ ည (အပိုင္း ၂) ျမသန္းတင့္ -ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး (၉)

1 Comment Add your own

  • 1. waddy  |  June 19, 2010 at 1:48 pm

    မေရႊမိေရ ၊ ေဒၚခင္ေလးျမင့္ကို yufl မွာ ျမင္ဘူးေပမယ့္ သူ႕အေၾကာင္း ေသခ်ာမသိခဲ႔ပါ။ ေက်းဇူးကမၻာပါပဲ။

    Reply

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Trackback this post  |  Subscribe to the comments via RSS Feed


Favorite piece of quotes

Voici mon secret. Il est très simple: On ne voit bien qu'avec le cœur. L'essentiel est invisible pour les yeux.

Here is my secret. It is very simple: It is only with the heart that one can see truly; what is essential is invisible to the eyes.

Le Petit Prince (1943) by Antoine de Saint Exupéry

လတ္တေလာေရးထားတာေလးေတြ

ပထမဆံုးျမင္ဖူးတဲ့ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးပံု

ရႈမ၀မဂၢဇင္း

  • 34,436 hits

%d bloggers like this: