ျမန္မာ့ပါရီေရေမႊး ခန္းေျခာက္ေပ်ာက္လြင့္သြားသည့္ ည

June 9, 2010 at 9:28 pm Leave a comment

ျမသန္းတင့္ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး ကို မရုိက္တင္ျဖစ္ေသးခင္မွာ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးရဲ႕ တစ္ဦးတည္းေသာသမီး ျပင္သစ္စာ ပါေမာကၡေဒါက္တာခင္ေလးျမင့္ ကြယ္လြန္သြားတာ ဇြန္ ၂၆ မွာ သံုးႏွစ္ျပည့္ၿပီျဖစ္တဲ့အတြက္ ႏွစ္ပတ္လည္အထိမ္းအမွတ္အေနနဲ႕ ဆရာမၾကီးရဲ႕ ေမာင္ျဖစ္သူ ဦးမိုးဟိန္း(သားဂ်ာနယ္ေက်ာ္) မွ ကလ်ာမဂၢဇင္း ေအာက္တိုဘာ ၂၀၀၇ မွာေရးထားတဲ့ ဆရာမၾကီးအေၾကာင္းေဆာင္းပါးေလးကို အမွတ္တရျပန္ရိုက္တင္လိုက္ပါတယ္။
****************************
ျမန္မာ့ပါရီေရေမႊး ခန္းေျခာက္ေပ်ာက္လြင့္သြားသည့္ ည အပိုင္း ၁

မိုးဟိန္း (သားဂ်ာနယ္ေက်ာ္)

၂၆-၆-၂၀၀၇

အလင္းေပ်ာက္၍ အေမွာင္ေရာက္သည့္ အခ်ိန္။
“မေလးျမင့္ကို ေမာင္ေမာင္ေလးတို႕ကားနဲ႕ အာရွေတာ္၀င္ေဆးခန္းကို ပို႔ ေနၿပီ။ စကားေမးမရေတာ့ဘူး။ စိုးရိမ္ရတယ္“

ဦးေလး ဦးေအာင္ေဇယ်၏ ဖုန္းထဲမွစကားသံ။

ကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲ ဒိတ္ကနဲ ျဖစ္သြားပါသည္. ခ်က္ခ်င္းဆိုသလို။ ၂၄-၆-၂၀၀၇ တနဂၤေႏြေန႕ နံနက္ခင္းက ျမင္ကြင္းကို ေျပးျမင္မိလိုက္ပါသည္။ သကၤန္းကၽြန္း အပိုင္း ေလး စိတၱသုခလမ္း ရွိ အစ္မ၏ ေနအိမ္။

“တို႕ေနာက္လ ၄ ရက္ေန႕မွာ အိမ္သစ္ေျပာင္းေတာ့မယ္။ ဟိုမွာျပင္ဆင္စရာေတြျပင္ေနၿပီး အဆင္သင့္တက္ေနရံုပဲ“ ေအာင္ထပ္ရွိ ထမင္းစားခန္း၊ဧည့္ခန္း၊စာသင္ခန္းႏွင့္အေပၚထပ္ အခန္းမွာပါ ပစၥည္းေတြထုပ္ပိုးထားသည္မွာအျပည့္။ အရင္အပတ္ေတြကတည္းက စီစဥ္ထားျခင္း။ ကၽြန္ေတာ္သည္ အစ္မကိုၾကည့္ၿပီး “ဒါဆိုရင္ ဘယ္ႏွစ္အိမ္ေျမာက္လည္း“ဟုစိတ္ထဲမွာတြက္ၾကည့္မိသည္။ အေမဆံုးၿပီးေနာက္ တစ္အိမ္ျပီးတစ္အိမ္ အစ္မ ေျပာင္းခဲ့ပါ့။ သို႔ေပမယ့္ ႏွစ္တိုတိုသာေနခဲ့။ သကၤန္းကၽြန္းအိမ္က်မွ ႏွစ္အေတာ္ၾကာသြားသည္။ အေမ့တုန္းကလည္း အိမ္ေပါင္းမ်ားစြာေျပာင္းခဲ့ပါသည္။ ေျပာင္းသည့္အိမ္တိုင္းမွာသပ္ယပ္လွပေအာင္ ဂရုစိုက္ပံုမွာလည္းအေမႏွင့္ တူျပန္။ “ခုတခါေျပာင္းမယ့္ အိမ္ကေတာ့ ေနာက္ဆံုးလား“လို႕ ကၽြန္ေတာ္ေတြးေနမိသည္။

“ဒီမွာေနခ်င္တာေပါ့ကြယ္။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ့္က်န္းမာေရးအတြက္ေရာင္းရတာ။ တစ္ေန႕ တစ္ေန႕ ေဆးဖိုးကနည္းတာမွမဟုတ္တာ။တစ္လကို ေဆးဖိုးအနည္းဆံုးႏွစ္သိန္း။ မေရာင္းလို႕ ဘယ္ျဖစ္မလဲ။ ေဆးအသက္ပဲရွိေတာ့တယ္။“ မၾကာမၾကာ အစ္မေျပာသည့္စကား။

ေသြးတိုး၊ႏွလံုး၊ဆီးခ်ိဳ၊နားေလး၊မ်က္စိမႈန္အျပင္ ေက်ာက္ကပ္ပါေဆးရေတာ့မည့္ အေျခအေနေရာက္လာပါသည္။ လြန္ခဲ့သည့္ႏွစ္မ်ားက ႏွလံုးေရာဂါေၾကာင့္ ပုဂၢလိကေဆးခန္းၾကီးႏွစ္ခုသို႕ အေျပးအလႊားႏွစ္ၾကိမ္တင္ခဲ့ရသည္။ အဆို႕ရွင္မ်ားပ်က္စီးလာၿပီမို႕ အသက္အႏၱရာယ္ နီးကပ္ေနပါ့။ အားလံုးက အစ္မ အတြက္ ပူပန္ေနရ။ စာျပ၊စာေရး ႏွင့္သူရွာေဖြခဲ့သည့္ေငြေၾကးမ်ားႏွင့္ ေဆြမ်ိဳးမ်ား၏ အကူအညီျဖင့္ ေတာင္ႏွစ္ေတာင္ေက်ာ္ႏိုင္ခဲ့ပါသည္။ မက်န္းမာစဥ္ ကုသခႏွင့္ေဆးဖိုး၀ါးခ သိန္းငါးဆယ္ခန္႕ ကုန္က်ခဲ့ေပမယ့္ သက္သာရံုသာ။ ေရာဂါက ဖယ္မသြားပဲေနာက္ဆုပ္ၿပီးလွ်ိဳေနပါ့။ ဆက္၍ဆက္၍ ေရာဂါကို ေငြႏွင့္တြန္းထားသည့္ၾကားမွ ေရာဂါက တပ္ကူေခၚကာ ေက်ာက္ကပ္ေတြကို တိုက္ခိုက္ပါေတာ့သည္။ အစ္မ ေဆးရံုတက္ရျပန္သည္။ ေက်ာက္ကပ္ကိုအၿမဲ ေဆးသြားရမွာမို႕ လက္မွာအေၾကာဖြၿပီး အထံုးလုပ္ထားေသး။ ဤမွ်ေရာဂါေတြ၀ိုင္းေနသည့္ၾကားမွ အၿပံဳးမပ်က္၊ အသံမတိုး။

“အိမ္သစ္ေရာက္ၿပီးရင္ မ်က္စိခြဲမယ္။ မ်က္စိေဆးရံုၾကီးမွာ အခန္းစီစဥ္ၿပီးသား။ ေနာက္ေတာ့ ေက်ာက္ကပ္ေဆးမယ္။ ေဆးရံုတစ္ရံုၿပီး တစ္ရံုေပါ့ကြာ။“

တက္တက္ၾကြၾကြ ရယ္ရယ္ေမာေမာေျပာေနလိုက္ပံုမွာ ေပ်ာ္ပြဲစားသြားေတာမ့လို။ အစ္မသည္ ခ်ဴျခာသေလာက္ စိတ္ဓာတ္မာေက်ာလိုက္ပါဘိ။ မ်က္ႏွာလန္းဆန္းၿပီး အသံမာမာမို႕ ေနေကာင္းပံုပဲဟု ကၽြန္ေတာ္စိတ္သက္သာမိပါ့။

““မမေလး တို႕လည္း ႏွစ္ကုန္ေလာက္မွာ ျပင္ဦးလြင္သြားေတာ့မယ္။ ပရဟိတဖြင့္မလို႕။ တစ္ပိုင္တစ္ႏိုင္ေပါ့ မမေလးရာ…“

ေမာင္ႏွမႏွစ္ေယာက္ ေရွးအစီအစဥ္ေတြ ေျပာျဖစ္ၾကသည္။ သူက အိမ္ေရာင္းၿပီးလွ်င္ ဗုဒၶဂါယာေျမအလႈ၊ျပင္သစ္ဓမၼဗိမၷာန္အေဆာက္အဦး၊ ပိဋကတ္သံုးပံုႏွင့္ မဟာျမတ္မုနိဘုရားၾကီးအတြက္ အသီးသီးအလႈမ်ားျပဳလုပ္သြားမည့္အေၾကာင္းေျပာျပပါသည္။ ဒါ့အျပင္ အသက္ ၇၀ ျပည့္ၿပီးလွ်င္ ေယာဂီ၀တ္ေတာ့မည္ျဖစ္ေၾကာင္း ထပ္ေလာင္းေျပာဆိုေသး။

မၾကာခင္မွာေရာက္လာသည့္တပည့္မကို စာျပပါသည္။ ကန္႕လန္႕ကာသာျခားထားမည္ဆိုပါက ျပင္သစ္အမ်ိဳးသမီးတစ္ဦး စကားေျပာေနသည္ ထင္ရပါ့။ ပါးစပ္အတြင္းဓာတ္စက္ထည့္ၿပီးဖြင့္လိုက္သလို ရႊီရႊီရႊမ္ရႊမ္ ဂီတဆံဆံ အသံမ်ားထြက္လာပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္က အစ္မကို ျပင္သစ္မၾကီး ဟုခ်စ္စႏိုးေခၚတတ္ပါသည္။

ကၽြန္ေတာ့္အစ္မ ျပင္သစ္မၾကီးကို ျမန္မာ့ပါရီေရေမႊး ဟုေဆာင္းပါးတစ္ပုဒ္မွာ ေဖာ္ျပခဲ့ပါသည္။ ရံုးကထြက္ၿပီးေနာက္ပိုင္း အၿငိမ္းစားျပင္သစ္ ပါေမာကၡတစ္ေယာက္အေနနွင့္ ျပင္သစ္စာျပ၊ျပင္သစ္စာေတြေရးႏွင့္ အလုပ္ႏွင့္လက္ မျပတ္သူ၊မိခင္ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး ေရးသည့္ “မုန္း၍မဟူ“၀တၳဳၾကီးႏွင့္ “ေသြး”ကိုျပင္သစ္လိုျပန္ဆိုခဲ့။ မိခင္၏ စိတ္ ၀တၳဳႏွင့္ ၀တၳဳတိုေပါင္းခ်ဳပ္တို႕ကိုပါ ျပန္ဆိုေနေၾကာင္း၊ အဘယ္အဆင့္သို႕ေရာက္သြားၿပီျဖစ္ေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ္သြားတိုင္းေျပာပါသည္။ ေမာင္ႏွမ ႏွစ္ေယာက္ အနက္ မိဘ၏ စာေပကို ကိုယ္တတ္သည့္ပညာႏွင့္ ျပန္ဆိုႏိုင္သူမွာ အစ္မပင္ျဖစ္၏။ “မင္းသားေလး“ “ႏွစ္ဆယ္ရာစုျပင္သစ္ေခတ္ေပၚ၀တၳဳတိုမ်ား “ျပင္သစ္သဒၵါစာအုပ္၊ျပင္သစ္စကားေျပာၾကရေအာင္၊“အိပ္မက္ဆန္ေသာဘ၀“ “My grammar“ စာအုပ္မ်ားအျပင္ မဂၢဇင္းမ်ားတြင္ ေဆာင္းပါးေတြေရးခဲ့ပါသည္။ ျပင္သစ္စာေပတြင္ ထူးခၽြန္ယံုမက ျပင္သစ္စာသင္ၾကားမႈထူးခၽြန္သည့္အတြက္ ျပင္သစ္အစိုးရက အစ္မကို “Chevalier des palmes academiques “ သင္ၾ႕ကားမႈဆိုင္ရာ ဂုဏ္ထူးေဆာင္လက္မွတ္ ခ်ီးျမွင့္ခဲ့။ ျပင္သစ္ႏိုင္ငံတြင္ ပညာသင္ၾကားစဥ္က သင္ၾကားမႈဆိုင္ရာဒီပလိုမာ ၁၃ ခုရခဲ့ပါေသး။

က်န္းမာေရးမေကာင္းေပမယ့္ ပညာေစတနာေတြအားေကာင္းေသာ အစ္မကို ၾကည့္ၿပီးပီတိျဖစ္ရပါသည္။ ယခုလို တပည့္တေယာက္ကိုစာသင္ ေနပံုမွာ ခန္းမထဲက လူတရာကို ျပေနသည့္ပံု။ အသံက်ယ္က်ယ္မင္ေမွာင္း အျပည့္ျဖင့္။ ကၽြန္ေတာ္ပင္သူ႕တပည့္ေလးလိုျဖစ္သြားပါသည္။ အားမရွိေပမယ့္ အားရွိစရာ အစ္မပါလား။

“မေျပာင္းခင္လာဦးေနာ္“ ကၽြန္ေတာ့္ဘက္လွည့္ၿပီး ေျပာသည္။

“ဟုတ္ကဲ့………လာပါ့မယ္“

ကၽြန္ေတာ္က ေနရာမွထမည္အလုပ္တြင္ ကၽြန္ေတာ့္လက္ထဲ တစ္ေထာင္တန္ သံုးရြက္ထည့္လိုက္သည္။ သူလုပ္ေနက်အလုပ္။ ဘယ္လိုမွျငင္းလို႕မရ။ ျပန္ခ်ထားလွ်င္ေကာက္ၿပီးလက္ထဲဇြတ္ထည့္သည္။ လက္ဖက္ရည္ဖိုး၊ဆိုက္ကားဖို႕း၊ မုန္႔ဖိုး ေခါင္းစဥ္တပ္ၿပီးေပးပါ ေတာ့သည္။ စိတ္ခ်မ္းသာပါေစ ဟုယူခဲ့ရသည္ခ်ည္း။ ထို႕ ေၾကာင့္ သူကုန္က်မည္စုိး၍ အစ္မအိမ္သို႕ အၾကာၾကီးၾကာမွကၽြန္ေတာ္သြားသည္။ မေရာက္တာၾကာလွ်င္ မင္းႏွယ္ ေပ်ာက္ခ်က္သားေကာင္းလွခ်ည္လား၊ခရီးသြားေနတာလား “ ဟုေျပာပါ့။ ေနာက္တစ္ခ်က္ရွိပါေသးသည္။ သူ႕အိမ္သြားတိုင္း အစ္မက တပည့္ေတြကို “ဒါ..ဆရာမ ေမာင္ေလး၊ဆရာမတို႕က ႏွစ္ေယာက္တည္းရွိေတာ့တယ္။ အရင္းဆိုလို႕႔ ဒီေမာင္ေလး တစ္ေယာက္ပဲ က်န္တယ္။ “

၂၄ ရက္ေန႕ကသြားခဲ့ေသာ ျမင္ကြင္းသည္ တီဗီမွန္သားျပင္မွာလို ကၽြန္ေတာ့ရင္ထဲ တြင္ ပံုရိပ္မ်ား အသံမ်ားအျဖစ္ျပန္လည္လႈပ္ရွားရိုက္ခတ္လာ သည္။ ကၽြန္ေတာ့ အထက္ ကြယ္လြန္သူကိုသိန္းတန္၏ သားျဖစ္သူ ေမာင္သိမ္းစိုး ကို ဖုန္းဆက္လိုက္ပါသည္။

“ဦးေလးဆီက ဖုန္းလာတယ္။ မမေလး အာရွေတာ္၀င္ကို သြားေနၿပီ။ ကိုေမာင္ေမာင္ေလး ခင္ေစာဦးတို႕ ကားနဲ႕ ။ စကားေမးမရေတာ့ဘူးတဲ့။“

ေမာင္သိမ္းစိုးကခ်က္ခ်င္းလိုက္လာမည္ေျပာသည္။ သမီးဟိန္းဟိန္းျမတ္ႏွင့္ သမက္ ေမာင္ဗထူးခ်စ္တု႕ိ က သူတို႕ကားႏွွင့္ ကၽြန္ေတာ့ကိုေခၚသြားဖို႕ ျပင္သည္။ အသက္ ၈၀ ေက်ာ္ဦးေလးကေတာ့ သတင္းသာေပးႏိုင္ၿပီး ခ်က္ခ်င္းလို္က္ဖို႕ မလြယ္ပါ။

““မမေလးေရ …ႏွစ္ေတာင္ေတာ့ ေက်ာ္ႏိုင္ခဲ့ၿပီ။ ဒီေတာင္ကိုလည္း မမေလး ေက်ာ္ႏိုင္ပါေစ“ ဟုဆုေတာင္းေနမိသည္။ ဆႏၵက တင္းထားေပမယ့္ စိတ္သံပတ္ေခြက ေလ်ာ့ေလ်ာ့သြားသလို။ မၾကာခင္ကမွ ႏွလံုးခြဲထားေသာ ေမာင္ဗထူးခ်စ္က ကားကို မွန္မွန္ေလးေမာင္းေနသည္။ လမ္းတေလွ်ာက္ ကားမီး ဓာတ္တိုင္မီးမ်ား လင္းေနေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့ရင္ထဲမွာ ေမွာင္ပိန္းေနတုန္း။ ေၾသာ္ …မမေလး …မမေလး။

Entry filed under: ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး. Tags: .

သဲေငြေသာင္ ျမန္မာ့ပါရီေရေမႊး ခန္းေျခာက္ေပ်ာက္လြင့္သြားသည့္ ည (အပိုင္း ၂)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Trackback this post  |  Subscribe to the comments via RSS Feed


Favorite piece of quotes

Voici mon secret. Il est très simple: On ne voit bien qu'avec le cœur. L'essentiel est invisible pour les yeux.

Here is my secret. It is very simple: It is only with the heart that one can see truly; what is essential is invisible to the eyes.

Le Petit Prince (1943) by Antoine de Saint Exupéry

လတ္တေလာေရးထားတာေလးေတြ

ပထမဆံုးျမင္ဖူးတဲ့ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးပံု

ရႈမ၀မဂၢဇင္း

  • 34,436 hits

%d bloggers like this: