ျမသန္းတင့္- ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး (၆)

April 24, 2010 at 3:36 pm Leave a comment

ကၽြန္ေတာ္တို႕သည္ “သူ“ ကိုဖတ္၍ လည္းေကာင္း၊ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး၏ သူလိုလူကို ဖတ္၍လည္းေကာင္း ဦးခ်စ္ေမာင္ကို မ်ားစြာအားက်ခဲ့ၾကေလသည္။ ကၽြန္ေတာ္သည္ ဦးခ်စ္ေမာင္ကို သူ ၀တၳဳ မွလည္းေကာင္း ၊ သူလိုလူမွ တဆင့္လည္းေကာင္း စ၍သိခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ ဦးခ်စ္ေမာင္ႏွင့္ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး တို႕ လက္ထပ္ၿပီး သတင္းစာဆရာဘ၀တြင္ ရုန္းကန္ၾကပံုမွာ ၀တၳဳ ဆန္ေနသည္။ ကိုယ္ပိုင္တိုက္အိမ္၊ကိုယ္ပိုင္ေမာ္ေတာ္ကား ႏွင့္ အထက္တန္းက်က်ေနလာခဲ့သည့္ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးသည္ ရန္ကုန္သို႕ ေ၇ာက္သည့္အခါတြင္ သတင္းစာဆရာတစ္ေယာက္၏ ဇနီးအျဖစ္ က်ဥ္းေျမာင္းသည့္ တိုက္ခန္းေလးထဲမွာေနရသည္။ ခင္ပြန္းသည္ကို ကိုယ္တိုင္ခ်က္ျပဳတ္ ေကၽြးေမြးရသည္။ ေ၀လမင္းသားနန္းစြန္႕သည့္ သတင္းကို အစိုးရက ထုတ္ျပန္ျခင္းမျပဳေသးမီ သတင္းစာထဲတြင္ ထည့္သြင္းမိသျဖင့္ ျမန္မာ့အလင္းသတင္းစာတိုက္ကို အစိုးရက အာမခံေတာင္းရာ ျမန္မာ့အလင္းက အာမခံမေပးပဲ ျငင္းဆန္သျဖင့္ တိုက္ကို ပိိတ္လိုက္ရသည္။ ဤတြင္ ဦးခ်စ္ေမာင္သည္ အလုပ္လက္မဲ့ျဖစ္သြားသည္။ ဦးခ်စ္ေမာင္သည္ သူကိုယ္တိုင္ၾကီးၾကပ္၍ ဂ်ာနယ္တစ္ေစာင္ထုတ္သည္။ ယင္းမွာ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္ျဖစ္ေလသည္။

ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးသည္ ဤလိုလူထူးလူဆန္း ဦးခ်စ္ေမာင္ကို ပတ္၀န္းက်င္ႏွင့္ လိုက္ေလ်ာညီေထြျဖစ္ေအာင္ ျပဳျပင္ပံုသြင္းေပးသည္ဟု ဆိုႏိုင္လိမ့္မည္ထင္သည္။ ဦးခ်စ္ေမာင္က ေရခ်ိဳးအလြန္ပ်င္းသူ၊ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးက ေရခ်ိဳးရန္ မၾကာခဏတိုက္တြန္းရသည္။ ေရခ်ိဳးခန္းထဲသို႕ ေရာက္သြားသည္ အထိစိတ္မခ်ရေသး ။ေရခ်ိဳးသံကိုၾကားရမွသာ စိတ္ေအးရသည္ဟုဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးက ဆိုသည္။ အိမ္သာတက္ရမွာကိုလည္း ၀န္ေလးသူျဖစ္သည္။ အလုပ္မွ ျပန္လာလ်င္ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးက ေရအိမ္သို႕ မွန္မွန္သြားျခင္း ရွိမရွိ ေမးရသည္။

မသြားေသးလ်င္ ေရအိမ္သို႕သြားရန္ မၾကာခဏတိုက္တြန္းရသည္ဟု ဆိုသည္။ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး၏ အဆိုအရ ထုိကာလမ်ားတစ္၀ိုက္တြင္ ဦးခ်စ္ေမာင္သည္ တစ္ေန႕လ်င္ သံုးနာရီေလာက္သာ အိပ္သည္ဟု အဆိုရွိေလသည္။ ထို ေၾကာင့္ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးက မိခင္ တစ္ေယာက္ သဖြယ္ ၊ သူနာျပဳဆရာမတစ္ေယာက္သဖြယ္ သူ႕ က်န္းမာေရးကို ဂရုစိုက္သည္ဟု ဆိုသည္။

ထုိစဥ္က ဦးခ်စ္ေမာင္၏ အသက္သည္ ၂၆-၂၇ နွစ္မွ်ေလာက္သာ ရွိေသးသည့္တိုင္ သူ႕ေခါင္းမွာ တစ္ေခါင္းလံုးေဖြးစျပဳေနသည္။ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးသည္ ဦးခ်စ္ေမာင္၏ က်န္းမာေရးကိုသာမက ၀တ္စားဆင္ယင္ပံုကိုလည္း ေျပာင္းလဲေပးလိုက္ေလသည္။

ဦးခ်စ္ေမာင္ကမူသူ႕ကို စာေပအရာတြင္ ၀င္ဆံ့လာေအာင္ ေရွ႕ေဆာင္လမ္းျပလုပ္သည္ဟု ဆိုႏိုင္သည္။ အေနာက္တိုင္းစာေပ၊အေရွ႕တိုင္းစာေပႏွင့္ ေရွးေဟာင္းျမန္မာစာေပတို႕ ႏွင့္ မိတ္ဆက္ေပးသည္။

ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးသည္ ဦးခ်စ္ေမာင္ႏွင့္အတူ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္ႏွင့္ စစ္ၿပီးေခတ္တြင္ ျပည္သူ႕ဟစ္တိုင္သတင္းစာၾကီးကို ဦးစီးထုတ္ေ၀ခဲ့ေလ သည္။ ၁၉၄၆ တြင္ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္ ဦးခ်စ္ေမာင္ကြယ္လြန္သည့္အခါ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးသည္ သမီးတစ္ေယာက္ ၊ သားႏွစ္ေယာက္ႏွင့္ အတူက်န္ရစ္ခဲ့ေလသည္။

ကၽြန္ေတာ္တို႕ စတင္သိကၽြမ္းေသာ ၁၉၄၉ တ၀ိုက္က ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးသည္ အထက္တြင္ ကၽြန္ေတာ္ေျပာခဲ့သည့္အတုိင္း ေဘာက္ေထာ္မွ ၿခံ၀င္းၾကီးတစ္၀င္းထဲရွိ တိုက္အိမ္ၾကီးတစ္လံုးတြင္ ေနထိုင္လ်က္ရွိသည္။ ထိုစဥ္က သူ႕သားသမီးေတြ ရန္ကုန္မွာ တစ္ေယာက္မွ် မရွိ။

ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးသည္ သူ႕ သမီးၾကီး ခင္ေလးျမင့္ ၊သားၾကီး ေမာင္သိန္းတန္ႏွင့္ သားငယ္ ေမာင္မိုးဟိန္း တို႕ကို ဒါဂ်ီလင္တို႕ ပို႔ၿပီး ေက်ာင္းထားေလသည္။ ထိုိေခတ္ကဒါဂ်ီလင္သို႕ ပို႕ ၍ ေက်ာင္းထားႏိုင္သည့္ ဦးေရမွာ လက္ခ်ိဳးေရတြက္လွ်င္ပင္ လက္ငါးေခ်ာင္း ျပည့္မည္မထင္ပါ။ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးသည္ မုဆိုးမျဖစ္သည့္တိုင္ မ်က္ႏွာငယ္မခံ။ သားသမီးေတြကို ႏိုင္ငံျခားပို႕ ၍ေက်ာင္းထား ႏိုင္ေအာင္လည္း တစ္ဖက္က စီးပြားေရးလုပ္ငန္းတစ္ခုကိုလုပ္ရန္ျပင္ဆင္ေနသည္။ ၁၉၅၁ ေလာက္က တြင္လားမသိ။ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးသည္ အဂၤလန္လုပ္ပိန္းစက္ၾကီးတစ္လံုးကို၀ယ္ကာ ပံုႏွိပ္စက္ေထာင္ေလသည္။ ထိုပံုႏွိပ္စက္ကို ရန္ကုန္ရွိ ဂၽြန္ဒစ္ကဆင္ပံုႏွိပ္တိုက္မွ လေပးစနစ္ျဖင့္ အရစ္က်မွာယူျခင္းျဖစ္ေလသည္။ ပံုႏွိပ္စက္တည္ရာ ရံုးခန္းကိုလည္း အေနာ္ရထာလမ္းႏွင့္ ၄၈ လမ္းေထာင့္ရွိ တိုက္ခန္းတစ္ခုမွာ ဖြင့္ထားေလသည္။ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးသည္ ပံုႏွိပ္တိုက္ေထာင္ရန္အတြက္ ေဘာက္ေထာ္ရွိ တိုက္ႏွင့္ ၿခံကို ေရာင္းပစ္လိုက္ၿပီး အေနာ္ရထာလမ္းေထာင့္ရွိ ေျမညီတိုက္ခန္း ၂ ခန္း၀ယ္လုိက္သည္။ သူကိုယ္တိုင္မွာလည္း အေနာ္ရထာလမ္းႏွင့္ ကရစ္လမ္း (ဗိုလ္ျမတ္ထြန္းလမ္း) ေထာင့္ရွိ ခ်စ္တီးဆိုင္အေပၚထပ္ အခန္းကေလးတစ္ခန္းသို႕ ေျပာင္းလာေလသည္။

ေဘာက္ေထာ္ၿခံထဲတြင္ ရွိစဥ္က ကၽြန္ေတာ္တို႕ တစ္ေတြကို အပတ္စဥ္ ထမင္းစားဖိတ္ၿပီး စာေၾကာင္း၊ေပေၾကာင္းေဆြးေႏြးၾကသည္။ သူ႕ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြကိုဖြင့္ဟတိုင္ပင္တတ္ၾကသည္။

“ကၽြန္မမွာလုပ္ခ်င္တာေတြ မ်ားေနတယ္ရွင္။ ကေလးေတြကို ပညာသင္ေပးရဦးမယ္။ သူတို႕ကို ေက်ာင္းေကာင္းေကာင္းထားႏိုင္ေအာင္ အလုပ္လုပ္ရမယ္။ ကိုကို႕လို တိုင္းျပည္အတြက္အသံုး၀င္မယ့္ လူေတာ္လူေကာင္းေတြျဖစ္ေအာင္ေမြးျမဴရဦးမယ္။ ဒါကေတာ့ ကိုယ္ေရးကိုယ္တာေပါ့ေလ။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ ကိုကိုရဲ႕ လက္ငုတ္လုပ္ငန္းျဖစ္တဲ့ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္ကိုလည္း ျပန္ထုတ္ခ်င္တယ္။ ျပည္သူ႕ဟစ္တိုင္သတင္းစာကိုလည္း ျပန္ထုတ္ခ်င္တယ္“

“ကိုကိုဟာ ကၽြန္မကို စာေရးဆရာမ၊သတင္းစာဆရာမ သိပ္ျဖစ္ေစခ်င္တာ။ သတင္းစာလုပ္ရင္း ၀တၳဳေတြဘာေတြလည္းေရးရမွာေပါ့။ သတင္းစာေထာင္ရင္ ရွင္တုိ႕ ကၽြန္မကို ၀ိုင္းကူၾကေနာ္။ ကိုေစာဦးတို႕ကေတာ့ မရွိၾကေတာ့ဘူး။ သတင္းစာဆရာဘ၀ကို စြန္႕လြတ္သြားၾကၿပီထင္တယ္“

ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးသည္ ကၽြန္ေတာ္တု႕ိကုိ စိတ္အားထက္သန္စြာေျပာေနသည္။ သူ႕မွာ လုပ္ခ်င္တာေတြ အမ်ားၾကီး။ ေသးသြယ္ပါးလ်သည့္ သူ႕ကိုယ္ခႏၶာသည္ ထို တာ၀န္မ်ားႏွင့္ပင္မလိုက္။

“ဘယ့္ႏွယ္လဲ။ ရွင္တို႕ ကၽြန္မကို ကူမယ္မဟုတ္လား။ ကိုေစာဦးကေတာ့ ျပန္လုပ္မယ္မထင္ေတာ့ဘူး“

Entry filed under: ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး, ျမသန္းတင့္-ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး. Tags: .

ျမသန္းတင့္- ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး (၅) မိုးကေလးညိဳညိဳ

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Trackback this post  |  Subscribe to the comments via RSS Feed


Favorite piece of quotes

Voici mon secret. Il est très simple: On ne voit bien qu'avec le cœur. L'essentiel est invisible pour les yeux.

Here is my secret. It is very simple: It is only with the heart that one can see truly; what is essential is invisible to the eyes.

Le Petit Prince (1943) by Antoine de Saint Exupéry

လတ္တေလာေရးထားတာေလးေတြ

ပထမဆံုးျမင္ဖူးတဲ့ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးပံု

ရႈမ၀မဂၢဇင္း

  • 34,436 hits

%d bloggers like this: