ျမသန္းတင့္- ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး (၅)

April 22, 2010 at 12:59 pm Leave a comment

အခန္း (သံုး)

၁၉၄၆ ခုႏွစ္ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္ဦးခ်စ္ေမာင္ကြယ္လြန္သည့္အခါတြင္ သိန္းေဖျမင့္က ေဆာင္းပါးတစ္ပုဒ္ေရးခဲ့ေလသည္။ ထိုေဆာင္းပါးအစတြင္ “ကိုခ်စ္ေမာင္ကိုၾကည့္လိုက္လွ်င္ ပ်ားတစ္ေကာင္လို အၿမဲအလုပ္လုပ္ေနသည္ကို ေတြ႕ရ ေလသည္“ ဟု သိန္းေဖျမင့္က သူ႕ေဆာင္းပါးကို အစခ်ီထားသည္။

ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးသည္လည္း ထုိ႕အတူပင္ျဖစ္သည္ဟု ကၽြန္ေတာ္ဆိုခ်င္ပါသည္။ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးကို ၾကည့္လိုက္တိုင္း သူမသည္ ပ်ားတစ္ေကာင္လို အၿမဲအလုပ္လုပ္ေနသည္ကို ေတြ႕ရေလသည္။

ကၽြန္ေတာ္သည္ ေဘာက္ေထာ္ မီးရထားဘူတာရံုတြင္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ အားလက္ျပက်န္ခဲ့ေသာ မုဆိုးမ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးကိုျမင္ေယာင္ရင္း “သူလိုလူ“ ၀တၳဳဟန္ အတၳဳပၸတိ ထဲက အေၾကာင္းအရာမ်ားကို သတိရေနသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ႏွင့္ ပထမဆံုးအၾကိမ္ ေတြ႕စဥ္က ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးသည္ အသက္သံုးဆယ္စြန္းရံုေလးမွ်သာ ရွိဦးမည္။ “သူလိုလူ“ထဲက ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးကို လည္း ျမင္ေယာင္လာသည္။ “သူလိုလူ” ထဲက ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး သည္ လိပ္ျပာမေလး တစ္ေကာင္လို ဖ်တ္လတ္လူးလာပ်ံ၀ဲလ်က္ မ်က္ႏွာျဖဴေတြနွင့္ ဆက္ဆံေနတတ္သည့္ ေခတ္ဆန္သူ မိန္းမပ်ိဳတစ္ေယာက္၊ ထမင္းစားလွ်င္ ဘိုစတိုင္ထမင္းပြဲတြင္ ဇြန္း ခက္ရင္းႏွင့္ ထမင္းစားတတ္သူ ေခတ္ဆန္သူ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးသည္ ဘုန္းၾကီးဆန္ေသာ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္ဦးခ်စ္ေမာင္ႏွင့္ စာခ်င္းအဆက္အသြယ္ရသြားၾကသည္။ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးက ေဆာင္းပါးရွင္ ၊ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္ဦးခ်စ္ေမာင္က ျမန္မာ့အလင္းသတင္းစာအယ္ဒီတာ။

သူတို႕ႏွစ္ေယာက္ ဇတ္လမ္းသည္ ၀တၳဳဆန္ေနသည္။ သူတို႕ဇတ္လမ္းသည္ ဦးခ်စ္ေမာင္အလြန္ၾကိဳက္သည္ ဆုိေသာ ကြိဒ္ ၀တၳဳၾကီးထဲက ဇတ္လမ္းႏွင့္ တူေနသည္။ သူတို႕ႏွစ္ေယာက္သည္ စာအဆက္အသြယ္ျဖင့္ခင္မင္ရင္းႏွီးသြားၾကၿပီးေနာက္ ရန္ကုန္မွာေတြ႕ၾကသည္။ ကြိဒ္ ၀တၳဳထဲကလို သူတို႕ ႏွစ္ေယာက္ ေတြ႕ ၾကပံုသည္ ရိုးေသာ္လည္း ခပ္ဆန္းဆန္းျဖစ္ေနသည္။

ဂ်ာနယ္ေက်ာ္ဦးခ်စ္ေမာင္က အလြန္ရွက္ေၾကာက္တတ္သူ၊ အားနာတတ္သူ။ တခါက စပတ္လမ္း (ဗိုလ္ေအာင္ေက်ာ္လမ္း) ကရန္ကုန္ေဂဇက္သတင္းစာတိုက္ေရွ႕ က ေပၚတီကိုၾကီးေအာက္တြင္ မိုးခိုေနစဥ္ ခါးပိုက္ႏႈိက္က သူ႕အေပၚအက်ီအိိတ္ထဲက ပိုက္ဆံအိ္တ္ကို ႏႈိက္ယူေနသည္။ ဦးခ်စ္ေမာင္က ဘာမွ်ျပန္မေျပာ။ မသိဟန္ေဆာင္ေနလိုက္သည္။

“ကၽြန္ေတာ္က ခါးပိုက္ႏႈိက္ ရွက္သြားမွာစိုးတာနဲ႕ အသာၿငိမ္ေနလိုက္တယ္“ ဟု ဦးခ်စ္ေမာင္က သူ႕မိတ္ေဆြေတြကိုေျပာျပသည္။

ထိုႏွစ္မ်ားတ၀ိုက္က ဦးခ်စ္ေမာင္တို႕ သူငယ္ခ်င္းတစ္သိုက္ ေရေက်ာ္တြင္ စုေနၾကသည္။ သူတို႕အထဲတြင္ ပန္းခ်ီဦးအုန္းလြင္၊ တိုးတက္ေရး သတင္းအယ္ဒီတာ ဦးအုန္းျမင့္ေလး၊ဇ၀န စသူတုိ႕ စုေပါင္းေနၾကသည္။

တစ္ညတြင္ ဦးခ်စ္ေမာင္သည္ သတင္းစာတိုက္မွျပန္လာသည္။ သူ႕မိတ္ေဆြေတြက အိပ္ေပ်ာ္ကုန္ၾကၿပီ။ သတင္းစာဆရာဆိုသည္မွာ ညလူေတြ။ သတင္းေထာက္က တစ္ေနကုန္လိုက္လာခဲ့သည့္ သတင္းေတြထဲက ေနာက္ဆံုးအေရးၾကီးသည့္ သတင္းမ်ားကိုေရြးထုတ္ကာ တည္းျဖတ္ ရသည္။. အေရးမၾကီးသည့္သတင္းေတြျဖဳတ္ၿပီး အေရးၾကီးသည့္ ေနာက္ဆံုးသတင္းေတြထည့္ရသည္။ ထို႕ ေၾကာင့္ဦးခ်စ္ေမာင္သည္ ဘယ္ေတာ့မွ အခ်ိန္မွန္ျပန္ရေလ့မရွိ။ ညည့္နက္သန္းေကာင္က်မွသာ ျပန္လာရသည္။

တစ္ညတြင္ဦးခ်စ္ေမာင္သည္ အလုပ္ၿပီး၍ အိမ္ျပန္လာသည္။ လမ္းတြင္ေစ်းတန္းထဲကျဖတ္လာစဥ္ ဆာသျဖင့္ မုန္႕ေလေပြေတြ ၀ယ္ယူလာသည္။ သူအိမ္ျပန္ေရာက္သည့္ အခါ သူ႕ရဲေဘာ္ေတြ အိပ္ေပ်ာ္ကုန္ၾကၿပီ။ ဦးခ်စ္ေမာင္သည္လည္း တံခါးကိုအသာတြန္းဖြင့္ကာ ေနာက္ေဖးခန္းသို႕ ၀င္သြားသည္။

“ကၽြန္ေတာ္က တေ၇းႏိုးလို႕ သူ၀င္လာတာကို အသာေစာင့္ၾကည့္ေနတယ္။ ကိုခ်စ္ေမာင္က ဖိနပ္ေလးကိုအသာခၽြတ္ၿပီး ဖိနပ္စင္မွာ သြားထားတယ္။ လက္ထဲမွာလည္း အထုတ္တစ္ထုပ္ ကိုင္လို႕ ။ ဖိနပ္စင္မွာဖိနပ္ခၽြတ္ၿပီး ေနာက္ဖက္ေရခ်ိဳးခန္းကို ၀င္သြားတယ္။ ေတာ္ေတာ္နဲ႕ ထြက္မလာဘူး။ ဒါနဲ႕ ဒီလူဘာလုပ္ေနပါလိမ့္ဆိုၿပီး ေနာက္ေဖးကို လိုက္ၾကည့္ေတာ့ လားလား ကိုယ့္ဆရာက ေနာက္ေဖးခန္းထဲမွာ ေဆာင့္ေၾကာင့္ထိုင္ၿပီး မုန္႕ေလေပြေတြကို ၀ါးေနတယ္ဗ်။ ကၽြန္ေတာက ေဟ့လူ ဘာျဖစ္လို႕ ေနာက္ေဖးခန္းမွာ ထိုင္စားေနရတာလဲ။ အိမ္ေရွ႕ ခန္းမွာ လာစားပါလားလို႕ ေျပာေတာ့ ကုိခ်စ္ေမာင္က ကၽြန္ေတာ္မုန္႕ ေလေပြ စားသံၾကားရင္ ခင္ဗ်ားတို႕ တစ္ေတြ အိပ္ရာက ႏိုးလာမွာစိုးလို႕ ဒီမွာလာစားေနတာေျဖတယ္။ ကိုခ်စ္ေမာင္က ဒီေလာက္ထိအားနာတတ္တဲ့သူ“ ဟုပန္းခ်ီဆရာၾကီးဦးအုန္းလြင္က ကၽြန္ေတာ္တို႕ကို ေျပာဖူးသည္။

သူ ၀တၳဳ ထဲက ဆရာ၀န္ ကိုျမင့္ေမာင္သည္ ဦးခ်စ္ေမာင္ကိုယ္ပြားဟု ဆိုႏိုင္ေလသည္။ သူ ၀တၳဳ ထဲမွ ကိုျမင့္ေမာင္သည္ အားနာတတ္သူ၊အရွက္အေၾကာက္ၾကီးတတ္သူ၊တစ္ဖက္သားအက်ိဳးကိုေဆာင္တတ္သူ၊တကယ့္ေလာက တကယ့္လူ႕ဘ၀တြင္ ေတြရခဲေသာ စံျပဇာတ္ေဆာင္မ်ိဳးျဖစ္ေလသည္။ “စရိုက္ရွင္ဇတ္ေဆာင္“ကို ၾကိဳက္ေသာဆရာတို႕က မူ ကိုျမင့္ေမာင္ကုိ ၾကိဳက္ခ်င္မွၾကိဳက္ၾ႕ကေပမည္။ သို႕ ရာတြင္ ကၽြန္ေတာ္ငယ္ငယ္ကမူ သူ ၀တၳဳ ထဲမွ ကိုျမင့္ေမာင္သည္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ စံျပေယာက်ာ္း ျဖစ္ေနေလသည္။ ဦးခ်စ္ေမာင္သည္ သူကိုယ္တိုင္လည္း စံျပျဖစ္ေအာင္ ေနထိုင္သြားဟန္ရွိေလသည္။ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ကား မျမင္ဖူး မေတြ႕ ဖူးသျဖင့္ ဦးခ်စ္ေမာင္၏ အေၾကာင္းကို ေသခ်ာမသိလိုက္ပါ။

Entry filed under: ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး, ျမသန္းတင့္-ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး. Tags: .

ျမသန္းတင့္- ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး (၄) ျမသန္းတင့္- ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး (၆)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Trackback this post  |  Subscribe to the comments via RSS Feed


Favorite piece of quotes

Voici mon secret. Il est très simple: On ne voit bien qu'avec le cœur. L'essentiel est invisible pour les yeux.

Here is my secret. It is very simple: It is only with the heart that one can see truly; what is essential is invisible to the eyes.

Le Petit Prince (1943) by Antoine de Saint Exupéry

လတ္တေလာေရးထားတာေလးေတြ

ပထမဆံုးျမင္ဖူးတဲ့ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးပံု

ရႈမ၀မဂၢဇင္း

  • 34,436 hits

%d bloggers like this: