ျမသန္းတင့္- ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး (၄)

April 20, 2010 at 1:26 pm Leave a comment

တစ္ေနရာက စားပြဲေလးတစ္လံုးေပၚတြင္မူ ဆင္စြယ္ယွက္ထားသည့္ စင္ကေလးခ်ိတ္ထားသည့္ ေမာင္းေလး တစ္လံုး၊ ထမင္းစားရန္ အခ်က္ေပးတီးသည့္ ေမာင္းကေလးျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ တစ္ေတြ ဧည့္ခန္းထဲထိုင္ေနၾကစဥ္ ထိုေမာင္းေလးတီးသံ ၾကားရသျဖင့္ သူက ဦးေဆာင္ကာ ထမင္းစားခန္းထဲ ၀င္လာခဲ့ၾကသည္။ ထမင္းစားခန္းထဲတြင္ အ၀တ္ျဖဴ၀တ္ထားသည့္ ဘိြဳင္ကုလား ႏွစ္ေယာက္က အေနာက္တိုင္းညစာမ်ားကို တည္ခင္းေပးေနသည္။

ဆြတ္ပန္းကန္၊ ေနာက္အသားပန္းကန္ ၊ဟင္းသီးဟင္းရြက္ပန္းကန္မ်ား၊ ေပါင္မုန္႕ ၊ေထာပတ္၊ ငါးျပဳတ္၊ အာလူးျပဳတ္၊ ေဆာ့စ္၊ထမင္းစားၿပီးသည့္ အခါတြင္ သစ္သီးပန္းကန္မ်ား ၊ေနာက္ဆံုးတြင္ ခြက္ေသးေသးေလးမ်ားႏွင့္ထည့္ထားသည့္ ေကာ္ဖီၾကမ္းႏွင့္ ဘီစကြတ္မုန္႕ ပန္းကန္မ်ား။

ကၽြန္ေတာ္သည္ ခမ္းနားၾကီးက်ယ္ေသာ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး၏ ထမင္းစားခန္းကို ေငးေမာၾကည့္ရင္း သူလိုလူ ထဲမွာ ေရးခဲ့သည့္ သူ႕ငယ္စဥ္ဘ၀ကို သတိရေနမိသည္။

“သူလိုလူ“ စာအုပ္အဖြင့္တြင္ စိတၱသုခ အမည္ရွိ ကိုယ္ပိုင္ေမာ္ေတာ္ဘုတ္ျဖင့္ ေတာရြာတစ္ရြာရွိ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းမွ ဆြမ္းေကၽြးျပန္လာပံုကို ေရးထားသည္. သူ႕ မိဘမ်ားက ေျမပိုင္၊လယ္ပိုင္၊ စက္ပိုင္ေတြ၊ သူတို႕ တိုက္တစ္လံုးကို ဘိုကေလးေတြရွိသည့္ အဂၤလိပ္မ်ား အုပ္ခ်ဳပ္သည့္ ေဒၚဆင္ဘဏ္ တိုက္ခြဲကိုငွားထားည္။

ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးသည္ ငယ္စဥ္ကတည္းက အဂၤလိပ္မ်ား မ်က္ႏွာျဖဴမ်ားႏွင့္ ေပါင္းသင္းလာခဲ့သည့္ အေနာက္တိုင္းဆန္ေသာ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ျဖစ္သည္။ ျမန္မာအမ်ိဳးသမီးမ်ားထဲမွ ပထမဆံုး ေလယာဥ္စီးဖူးသူဟု သူကဆိုသည္။

ျမန္မာ့အလင္းသတင္းစာတြင္ေဆာင္းပါးေလးေတြ ေရးေနရာက ျမန္မာ့အလင္းအယ္ဒီတာခ်ဳပ္ ဦးခ်စ္ေမာင္ႏွင့္ သိကၽြမ္းက ေမတၱာ သက္၀င္ ၍ လက္ထပ္ခဲ့ၾကသည္။ အလြန္အေနာက္တိုင္းဆန္ေသာ ေဒၚတင္လႈိင္ႏွင့္ အလြန္ျမန္မာဆန္ေသာ ဦးခ်စ္ေမာင္တို႕၏ အတြဲကို ကၽြန္ေတာ့ စိတ္ကူးျဖင့္ မွန္းဆၾကည့္ေနမိသည္။

ဂ်ာနယ္ေက်ာ္ဦးခ်စ္ေမာင္ကို ကၽြန္ေတာ္မမွီလိုက္ပါ။ လူကိုလည္း မျမင္ဘူးလိုက္ပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ ေရာက္သည့္အခါတြင္ ဦးခ်စ္ေမာင္ကြယ္လြန္ၿပီးေနၿပီ။ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္ႏွင့္ ျပည္သူ႕ဟစ္တိုင္ သတင္းစာ တို႕ကိုလည္း ပိတ္လိုက္ရေလၿပီ။

ေဒၚတင္လႈိင္သည္ ဦးခ်စ္ေမာင္ႏွင့္လက္ထပ္ၿပီးေသာအခါတြင္ ရန္ကုန္သို႕ လိုက္လာခဲ့သည္။ သတင္းစာဆရာတစ္ေယာက္၏ ဇနီးအျဖစ္ အခက္အခဲမ်ားေတြ႕ရသည္။ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ထဲက အခန္းက်ဥ္းက်ဥ္း ကေလးတစ္ခန္းမွာေနရသည္။ အခန္းေဘးတြင္ ကုလားေတြခ်ည္း၊မီးန႕ံ မဆလာနံ႕ နႏြင္းနံ႕ တို႕ ဖံုးလ်က္။ သူတို႕ ေနသည့္ လမ္းသည္ ကုလားေတြေနသည့္ လမ္းျဖစ္သျဖင့္ သူစိတ္ပ်က္သည္။

ေလဒီရ႕ႈးစီးေသာ ေဒၚတင္လႈိင္ ႏွင့္ ဘုန္းၾကီးစီးသည့္ ဘုံဘိုင္ေရဖိနပ္ကိုစီးကာ ဘုန္းၾကီးေတြေဆာင္းသည့္ အိမ္ေတာ္ရာထီးၾကီးကို ေဆာင္းသည့္ သတင္းစာဆရာ ဦးခ်စ္ေမာင္ႏွင့္ သူ႕ ဇနီးတို႕ကုိ ကၽြန္ေတာ္စိတ္ကူးျဖင့္ မွန္းၾကည့္သည္။

ထုိစဥ္က ကၽြန္ေတာ္သည္ ဦးခ်စ္ေမာင္ တသသ စြဲလမ္းခဲ့သည့္ ကြိဒ္ ၀တၳဳကို မဖတ္ဖူးေသး။

ထမင္း၀ိုင္းတြင္ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးက ဇြန္းခက္ရင္းတို႕ကို က်င္လည္စြာကိုင္တြယ္ရင္း ကိြဒ္ ဇာတ္လမ္းကို ေျပာျပသည္။

“ကိုကိုက ကၽြန္မကို ကြဒ္ အေၾကာင္း ကို မၾကာခဏ ေျပာျပတတ္တယ္ေလ။ ကြိဒ္ ဆိုတဲ့လူက သတင္းစာဆရာလူရိုးလူဆန္းၾကီး။ သူ႕ သတင္းစာလုပ္ငန္းမွာပဲ နစ္ျမဳပ္ေနတဲ့လူ၊ ေပါင္းသင္းဆက္ဆံေရးေတြ လူမႈေရးေတြကို နားမလည္ဘူး။ သူ႕မွာ သတင္းစာနဲ႕ တိုင္းျပည္ကို ေျပာင္းလဲခ်င္တဲ့စိတ္ပဲရွိတယ္။ ကၽြန္မနဲ႕ သူ႕ ရဲ႕ ဇတ္လမ္းဟာ ကြိဒ္ ၀တၳဳ ထဲက ဇတ္လမ္းအတိုင္းပဲ။ ဒီစာအုပ္အေၾကာင္းကို သူ မၾကာခဏေျပာျပတတ္တယ္။ ကၽြန္မကို ဖတ္ခိုင္းတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလမွာ သူကိုယ္တိုင္ဖတ္ၿပီး ဘာသာျပန္တယ္။ ကၽြန္မေတာ့ ဒီစာအုပ္နဲ႕ ပတ္သက္ေနလို႕ လားမသိဘူး။ ဒီစာအုပ္ကို သိပ္ၾကိဳက္တာပဲ။ ရွင္တို႕ထဲက တစ္ေယာက္ေယာက္ ဒီစာအုပ္ကို ဘာသာျပန္ေပးၾကပါလား။ ကၽြန္မထုတ္မယ္ေလ“

ကၽြန္ေတာ္တို႕သည္ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ လွမ္းၾကည့္ေနၾကသည္။ ဗန္းေမာ္တင္ေအာင္က ကိုျမသန္းျပန္ဗ်ာ ဟုေထာက္ခံသည္။

ကၽြန္ေတာ္ က ဘာမွမေျပာ။ ၿပံဳးရံုသာျပံဳးေနသည္။ ထိုအခ်ိန္အထိ ကၽြန္ေတာ္သည္ ကြိဒ္ စာအုပ္ကို ဖတ္ဖူးဖို႕ မေျပာႏွင့္ ျမင္ပင္မျမင္ဖူးေသး။

ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးက ကၽြန္ေတာ္တို႕ အား ကြိဒ္ စာအုပ္ကို ျပသည္။ စာအုပ္မွာ စာမ်က္ႏွာေလးရာေလာက္ရွိၿပီး အေတာ္ေဟာင္းႏြမ္းေနေလၿပီ။ အတြင္းစာမ်က္ႏွာမ်ားတြင္ ခ်စ္ေမာင္ဟု အဂၤလိပ္လို လက္မွတ္ထိုးထားသည္။ စာအုပ္တစ္အုပ္လံုးမွာ ခဲတံနီျပာျဖင့္ မ်ဥ္းသားထားသျဖင့္ တစ္အုပ္လံုး အနီေတြ အျပာေတြ ေရာေနသည္။

ထမင္းစားေသာက္ၿပီးသည့္အခါတြင္ ေနေတာ္ေတာ္ေစာင္းေနေလၿပီ။

ကၽြန္ေတာ္တို႕ တစ္ေတြရန္ကုန္ထဲသို႕ မီးရထားျဖင့္ ျပန္ရန္ ေဘာက္ေထာ္ဘူတာရံုသို႕ ဆင္းလာသည့္ အခါတြင္ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးသည္ သူကိုယ္တိုင္ ဘူတာရံုသို႕ လိုက္ပို႕သည္။ သူ႕တိုက္က ႏွစ္ထပ္တိုက္၀ါၾကီး။ ၿခံထဲတြင္ ပန္းၿခံႏွင့္၊ဒါန္းႏွင့္ တစ္ေနရာတြင္ မာလီတစ္ေယာက္က ပန္းပင္မ်ားကိုေရေလာင္းကာ အျခားတစ္ေနရာတြင္ မာလီတစ္ေယာက္က ပန္းၿခံစည္းရိုးကို ကပ္ေၾကးျဖင့္ လိုက္ျဖတ္ေပးေနသည္။

ဘူတာရံုသို႕ ေရာက္သည့္အခါတြင္ ရထားမလာေသး။ ရန္ကုန္ဘက္သို႕ သြားသည့္ ရထားကို ေစာင့္ရဦးမည္။

ကၽြန္ေတာ္တို႕သည္ ရထားမလာခင္ ဘူတာရံုနားရွိ ေတာင္ကမူေလးေပၚတြင္ ထိုင္ရင္း စကားေျပာေနၾကသည္။ ရထား၀င္လာသည့္အခါတြင္ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးသည္ ကမူထိပ္တြင္ရပ္ရင္း ကၽြန္ေတာ္တို႕ကို လက္ျပက်န္ရစ္ခဲ့ေလသည္။

ကၽြန္ေတာ္သည္ ပိုးေျပာ့လက္ရွည္ လက္စည္း ၊ေဂ်ာ့ဂ်က္ထဘီ အျပာေရာင္၊ ၾကိဳးသိုင္းဖိနပ္အျဖဴေရာင္ကို ၀တ္၍ လက္ျပက်န္ေနခဲ့သည့္ မုဆိုးမငယ္ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးကို ျမင္ေယာင္ေနမိသည္။

Entry filed under: ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး, ျမသန္းတင့္-ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး. Tags: .

ျမသန္းတင့္- ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး (၃) ျမသန္းတင့္- ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး (၅)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Trackback this post  |  Subscribe to the comments via RSS Feed


Favorite piece of quotes

Voici mon secret. Il est très simple: On ne voit bien qu'avec le cœur. L'essentiel est invisible pour les yeux.

Here is my secret. It is very simple: It is only with the heart that one can see truly; what is essential is invisible to the eyes.

Le Petit Prince (1943) by Antoine de Saint Exupéry

လတ္တေလာေရးထားတာေလးေတြ

ပထမဆံုးျမင္ဖူးတဲ့ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးပံု

ရႈမ၀မဂၢဇင္း

  • 34,436 hits

%d bloggers like this: