ျမသန္းတင့္- ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး (၁)

April 17, 2010 at 7:24 pm 5 comments

ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး၏ အေၾကာင္းကို ေရးမည္ဟု စိတ္ကူးမိသည္မွာ ၾကာၿပီ။ သို႕ရာတြင္ မေရးျဖစ္ခဲ့။ သူကြယ္လြန္ၿပီးကာလတုန္းက ခင္ပြန္းသည္ ဦးေအာင္ေဇယ်၊သားျဖစ္သူ ေမာင္သိန္းတန္ ႏွင့္ ေမာင္မိုးဟိန္းတို႕က ဂ်ာနယ္ေက်ာ္္မမေလး၏ အမွတ္တရအျဖစ္ စာအုပ္ထုတ္မည္ဟု စီစဥ္ခဲ့ၾကၿပီး ကၽြန္ေတာ့ထံ စာမူလာေတာင္းတတ္သည္။ ကိုေအာင္ေဇယ်က
“ ခင္ဗ်ားဆီက စာမူကိုေစာင့္ေနတယ္။ ေဒၚမမေလး အေၾကာင္းကို စာအုပ္ထုတ္ရင္ ခင္ဗ်ားရဲ႕ စာမူမပါဘဲနဲ႕ မထုတ္ဘူး“ ဟုကၽြန္ေတာ့ကို အက်ပ္ကိုင္သည္။

ေမာင္သိန္းတန္ကလည္း “ဦးေလးေရးမွျဖစ္မယ္ ၊ေမေမ့အေၾကာင္းကို ဦးေလးအသိဆံုး၊ဦးေလးနဲ႕အရင္းႏွီးဆံုး၊ ဒီေတာ့…ဦးေလး လြတ္လြတ္လပ္လပ္ေရးပါ။ ေမ့ေမ့အေၾကာင္းေကာင္းတာေရာ၊မေကာင္းတာေရာ“ ဟုမၾကာခဏ လာ၍ ေျပာတတ္သည္။ သူ႕ သားငယ္ေမာင္မိုးဟိန္းကလည္း “ဦးေလးဆီက ေကာ္ပီမရလို႕ မထုတ္ရဘူး“ဟု သူ႕ထံုးစံအတိုင္း ခုိညည္းသလိုညည္းသံေလးျဖင့္ ေျပာတတ္သည္။ သူ႕သမီးခင္ေလးျမင့္က “ဦးေလး ေမေမ့အေၾကာင္းေရးမယ္ဆို ဘာျဖစ္လို႕မေရးေသးတာလဲ“ ဟု ကၽြန္ေတာ့ကို တဖြဖြ ေမးတတ္သည္။

သို႕ ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္မေရးျဖစ္ခဲ့။

အျခားေၾကာင့္မဟုတ္။ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးႏွင့္ပတ္သက္၍ ကၽြန္ေတာ့စိတ္ထဲတြင္ အဖုအထစ္ တစ္ခုရွိေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။ သူႏွင့္ႏြယ္ကာ သူ႕ခင္ပြန္း ကိုေအာင္ေဇယ်အေပၚတြင္လည္း ကၽြန္ေတာ္ အဖုအထစ္တစ္ခု ရွိေနသည္။ ထုိ႕ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ့စိတ္ထဲတြင္ ေရးခ်င္စိ္တ္မေပၚ။ သူတို႕တိုက္တြန္းတိုင္း ေရးမယ္ ဟု သာ ေျပာလိုက္ေသာ္လည္း ေရး၍ မရ။

အဖုအထစ္ ဆိုသည္မွာ အျခားမဟုတ္ပါ။ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္သူတို႕ မိသားစု အထူူးသျဖင့္ သူတို႕ ဇနီးေမာင္ႏွံၾကားက ဆက္ဆံေရးျဖစ္ပါသည္။

ကၽြန္ေတာ္သည္ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး ႏွင့္ ၁၉၄၅-၅၀ တ၀ိုက္မွာတည္းက လူခ်င္းခင္မင္ရင္းႏွီးခဲ့ၾကသည္။ သူ႕အိမ္သည္ ကၽြန္ေတာ့ စားအိမ္ေသာက္အိမ္ျဖစ္သည္။ တခါတရံတြင္ ကၽြန္ေတာ္သည္ သူ႕အိမ္မွာပင္သြာ၍ တစ္လကိုးသီတင္း ေနလိုက္ေသးသည္။ သူ႕ ခင္ပြန္း ကိုေအာင္ေဇယ်နွင့္ကား ရန္ကုန္တကၠသိုလ္မွာ ေနခဲ့ၾကကတည္းက ခင္မင္ၿပီးသားျဖစ္သည္။ ကိုေအာင္ေဇယ် ေတာခုိရာမွျပန္လာေတာ့လည္း ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္အဆက္အသြယ္မျပတ္၊တစ္ဦးႏွင့္တစ္ဦး ေျပာမနာဆိုမနာေတြျဖစ္သည္။ ထိုခင္မင္ရင္းႏွီးေသာဆက္ဆံေရးသည္ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး ကြယ္လြန္ခိ်န္ အထိ၊ယေန႕အထိ အေျခအေနမပ်က္ရွိေနေသးသည္။ သူတို႕ ဇနီးေမာင္ႏွံႏွင့္ ကၽြန္ေတာ့ဆက္ဆံေရးသည္ စာေပမိတ္ေဆြသေဘာမွ်သာမက ပုဂၢိဳလ္ခ်င္း မိသားစုခ်င္းပါ ရင္းႏွီးေသာဆက္ဆံေရးျဖစ္ပါသည္။

ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးသည္ အေၾကာင္းကိစၥၾကီးငယ္ရွိလွ်င္ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ လာတိုင္ပင္သည္။ ကၽြန္ေတာ့ကိုယ္ေရးကိုယ္တာ အေၾကာင္းကိစၥရွိလွ်င္ သူတို႕ႏွင့္ တိုင္ပင္သည္။ တစ္ခါတရံတြင္ ကၽြန္ေတာ္သည္ သူတို႕ ဇနီးေမာင္ႏွံ အိပ္သည့္ကုတင္ေပၚသို႕ တက္အိပ္သည္အထိရင္းႏွီးၾကသည္။

သူ႕ ခြင့္ျပဳခ်က္အရ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး၏ အ၀တ္ဘီရို ကိုဖြင့္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္လိုခ်င္သည့္ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္ဦးခ်စ္ေမာင္၏လက္ေရးျဖင့္ ေရးထားသည့္ မွတ္တမ္းတစ္ခုကိုရွာဖူးသည္။ ထုိစဥ္က သူ႕အ၀တ္ဘီရိုကိုဖြင့္လိုက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္အံ့အားသင့္သြားသည္။ သူ၏ အ၀တ္ဘီရိုမွာ ေလးဆင့္ရွိသည့္ကၽြန္းဗီရိုၾကီးျဖစ္ရာ ထုိဗီရိုၾကီးထဲတြင္ အ၀တ္အစားေတြ အျပည့္။ ထဘီေတြခ်ည္းပင္ အထည္သံုးေလးရာေလာက္၇ွိမည္ထင္သည္။ဗီရိုေအာက္ဆံုးတစ္ထပ္လံုး ထဘီေတြအျပည့္။

သူတို႕အလုပ္မွျပန္လာသည့္အခါတြင္ အိမ္တြင္က်န္ခဲ့သည့္ကၽြန္ေတာ့ အားစာအုပ္ေတြ႕ ၿပီလားဟု သူတို႕ကေမးၾကသည္။

“စာအုပ္ေတာ့မေတြ႕ဘူး။ ထဘီေတြပဲေတြ႕တယ္“ဟု ကၽြန္ေတာ္ကေနာက္သည္။
“ဟင္ ရွင္ထဘီေတြကိုေလွ်ာက္ဖြသလား“
“ဖြေတာ့မဖြပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီထဲမွာမ်ား မွတ္တမ္းစာအုပ္ရွိသလားလို႕ လိုက္ရွာရတာေပါ့။ အေပၚအဆင့္ေတြမွာမရွိေတာ့ ေအာက္ဆံုးအဆင့္ ကိုလိုက္ရွာတာေပါ့။ အဲဒီမွာလည္း မေတြ႕ ပါဘူး။ ထဘီေတြခ်ည္းပါပဲ။ ထဘီေတြကလည္းမ်ားလွခ်ည္လား။ ဘယ္ႏွစ္ထည္မ်ားလဲ မဆိုႏိုင္ဘူး“

ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးက ဆယ္လက္မေလာက္ရွိသည့္ မအုန္းမယ္ ေဆးေပါ့လိပ္ၾကီးကိုေကာက္၍ မီးညွိရင္း
“ငါးရာ“ ဟုေျဖသည္။

“အလိုေလး မ်ားလွခ်ည္လား ေဒၚမမေလးရာ။ ဒါေတြကိုအကုန္၀တ္ႏိုင္လို႕လား ။ တခ်ဳိ႕ေကာင္မေလးေတြမ်ား သံုးေလးထည္နဲ႕ ၿပီးေနရတာ။ ေဒၚမမေလး ထဘီက မမ်ားလြန္းဘူးလား“
“အကုန္ေတာ့မ၀တ္ေတာ့ပါဘူး။ တခ်ိဳ႕ ထဘီေတြက ကၽြန္မငယ္ငယ္အပ်ိဳတုန္းက၀တ္ခဲ့တဲ့လံုခ်ည္ေတြ။ တခ်ိဳ႕လည္း တခါႏွစ္ခါပဲ ၀တ္ဖူးေသးတယ္။ ေနာက္ေတာ့ မ၀တ္ခ်င္ေတာ့တာနဲ႕ မ၀တ္ေတာ့ဘူး။ ဒီအတိုင္းသိမ္းထားလိုက္တာပဲ။ ေနာက္ထပ္ အသစ္အဆန္းေပၚေတာ့လည္း ၀ယ္ၿပီး၀တ္တဲ့အခါ၀တ္ေပါ့။ မ၀တ္ရေသးတဲ့ထဘီေတြလည္းအမ်ားၾကီးက်န္တာေပါ့“

ကၽြန္ေတာ္က အ၀တ္အစားအဆန္းအျပား၀တ္ခ်င္း၊အမ်ားအျပားထားရွိခ်င္းတို႕ကို အျပစ္ဆိုေ၀ဖန္သည္။

“ဒါကကၽြန္မရဲ႕ ၀ါသနာကိုး၊ဘယ္တတ္ႏိုင္မလဲ၊ကၽြန္မငယ္ငယ္ေလးကတည္းက ေကာင္းေကာင္း၀တ္ခ်င္တယ္၊ေကာင္းေကာင္းေနခ်င္တယ္။ရွင္ကေတာ့ ဘူဇြာလို႕ ေျပာခ်င္ေျပာမွာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ မတတ္ႏိုင္ဘူးေလ။ ကၽြန္မက အ၀တ္အစား၀ါသနာပါတာကိုး“

တစ္ခါကလည္း သူတို႕ေတြအလုပ္သြားေနစဥ္ ကၽြန္ေတာ္သည္ သူတို႕ လင္မယားအိပ္ခန္းထဲသို႕ ၀င္ေနခဲ့သည္။
ထုိစဥ္က ကၽြန္ေတာ့အားဆိုင္ရာတို႕ကလိုက္လံရွာေဖြေနသျဖင့္ သူတို႕ အိမ္သုိ႕ သြား၍ ေရွာင္တိမ္းေနရသည္။ ေဘာက္ေထာ္ျပည္သာယာလမ္းသူတို႕အိမ္မွာ လူသူအဆက္အသြယ္ေ၀းသည္။ ေခ်ာင္က်သည္။ ထို႕ ေၾကာင့္ သူတို႕အိမ္သို႕ သြား၍ေနခ်င္းျဖစ္သည္။ သို႕ရာတြင္ သူတို႕ ၏ဧည့္သည္ေတြကေတာ့ လာတတ္သည္။ ထုိ႕ေၾကာင့္ သူတို႕ ဇနီးေမာင္ႏွံက အလုပ္သြားၿပီဆိုလွ်င္ ကၽြန္ေတာ့အား အိပ္ခန္းထဲသို႕သြင္းထားပစ္ခဲ့ကာ ေသာ့တစ္ေခ်ာင္းေပးထားတတ္ခဲ့ၾကသည္။

ကၽြန္ေတာ္သည္ သူတို႕အိပ္ခန္းထဲက ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး၏မွန္တင္ခံုကို သတိျပဳမိသည္။ မွန္တင္ခံုေပၚတြင္ အလွအပပစၥည္း အေကာင္းစားေတြအျပည့္။ ရက္ဗလြန္ႏႈတ္ခမ္းဆိုးေဆးေရာင္စံု၊ခရစ္စယန္ေဒါ ေရေမႊးပုလင္းဆိုက္မ်ိဳးစံု၊ပြန္း ယာ့ဒ္ေလ စေသာ ေပါင္ဒါအမ်ိဳးစံု။

ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးသည္ သူ႕ကိုယ္သူဖိုသီဖတ္သီျဖင့္ဘယ္ေတာ့မွလူျမင္မခံ။ သူ႕ကိုၾကည့္လိုက္လွ်င္ အၿမဲတမ္း ေၾကာ့လြင္ေနေအာင္ ၀တ္စားဆင္ယင္ထားျခင္းျဖစ္သည္။အရြယ္ႏွင့္မလိုက္ေအာင္ေလာ္လီဆန္းျပားသည့္ အ၀တ္အစားမ်ိဳးေတာ့၀တ္ေလ့မရွိ။ ထုိစဥ္ကအင္ဒိုနီးရွား၀မ္းဆက္ေတြ ေခတ္မစားေသး။ သုိ႕ေသာ္ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးသည္ ၀မ္းဆက္ကို ၀တ္ေနၿပီ။ သူ၀တ္သည့္၀မ္းဆက္မွာ အေရာင္ရင့္ အေရာင္မႈိင္းမ်ားျဖစ္သျဖင့္ ေလးဆယ္ေက်ာ္သူ႕အရြယ္ႏွင့္ လိုက္ဖက္ယံု ၀တ္စားဆင္ယင္ျခင္းမ်ိဳးျဖစ္သည္။

Entry filed under: ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး, ျမသန္းတင့္-ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး. Tags: .

သၾကံန္လက္ေဆာင္ ျမသန္းတင့္- ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး (၂)

5 Comments Add your own

  • 1. ကိုထုိက္  |  June 17, 2010 at 11:22 pm

    ေက်းဇူး အထူးတင္ရိွပါတယ္ အစ္မေရ။
    ဆရာ ျမသန္းတင့္ ရဲ႕ “ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္ မမေလး” ကို အခု အစ္မ
    ေက်းဇူးေၾကာင့္ ဖတ္ခဲ့ရၿပီ။ ဘာေျပာရမွန္း မသိေအာင္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။
    ဒီဆုိဒ္ကို ညႊန္းေပးခဲ့တဲ့ ကိုဘုိဘုိလန္းစင္ ကိုလည္း ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။
    ေနာက္ပိုင္း အစ္မလည္း စာေကာင္းေပမြန္ ေတြ မ်ားမ်ားတင္ႏိုင္ပါေစလို႔ ဆုေတာင္း
    ေပးပါတယ္ ။
    ေက်းဇူးတင္စြာျဖင့္
    ကိုထုိက္

    Reply
  • 2. ေမာင္ကိုကို  |  June 14, 2010 at 9:39 pm

    အ၀တ္အစားၾကိဳက္တာခ်င္းေတာ့တူပါသည္။

    ငယ္တုန္းက အ၀တ္မ်ား ဘယ္သူမွ မေပးပဲသိမ္းထားမိပါသည္

    နာဂစ္တုန္းကေတာ့ ကုန္ရွာဘီ

    Reply
  • 3. yawnetthan  |  April 22, 2010 at 9:30 pm

    လာဖတ္သြားပါတယ္။ ေက်းဇူးပါ။

    Reply
  • 4. mm thinker  |  April 17, 2010 at 9:32 pm

    ေရာက္လာတယ္ဗ်ာ

    ကိုဘိုဘိုလန္းစင္ ေဖ့စ္ဘုတ္ကေန ညႊန္းတာနဲ႔

    ရုတ္တရက္က ဖတ္မကုန္ေသးဘူး

    အေၾကြးထား ဖတ္ဖို႔ စာရင္းတို႔သြားပါတယ္ အစ္မေရ

    သင္ကာ

    Reply
    • 5. mashwemi  |  April 18, 2010 at 10:34 pm

      လာဖတ္တာ ေက်းဇူးပါ ကိုသင္ကာ🙂

      Reply

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Trackback this post  |  Subscribe to the comments via RSS Feed


Favorite piece of quotes

Voici mon secret. Il est très simple: On ne voit bien qu'avec le cœur. L'essentiel est invisible pour les yeux.

Here is my secret. It is very simple: It is only with the heart that one can see truly; what is essential is invisible to the eyes.

Le Petit Prince (1943) by Antoine de Saint Exupéry

လတ္တေလာေရးထားတာေလးေတြ

ပထမဆံုးျမင္ဖူးတဲ့ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးပံု

ရႈမ၀မဂၢဇင္း

  • 34,436 hits

%d bloggers like this: