ျမသန္းတင့္-ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး (၃၃)
September 14, 2011 at 2:18 pm 2 comments
“စာေရးဆရာရဲ႕ ရည္ရြယ္ခ်က္ဟာ မူလလမ္းေၾကာင္း အစကေန နည္းနည္းေခ်ာ္သြားတယ္လို႕ ထင္တယ္။ “
“ရွင္ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။”
“ေဒၚမမေလးရဲ႕ ရည္ရြယ္ခ်က္က ဂ်ပန္-ျမန္မာ ခ်စ္ၾကည္ေရး။ ဒါေပမယ့္ ဂ်ပန္-ျမန္မာ ခ်စ္ၾကည္ေရးထက္ ဂ်ပန္ခ်စ္ၾကည္ေရးက မ်ားသြားတယ္ထင္တယ္။ “
ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးသည္ မ်က္ေမွာင္တြန္႕ ၍ စဥ္းစားေနသည္။
“ဘာျဖစ္လို႕ လဲ။ “
“ဒီလိုေလ။ ဂ်ပန္မေလး ယုမိစံက ၾကင္နာသေလာက္ သေဘာထားၾကီးသေလာက္ သိမ္ေမြ႕သေလာက္ ျမန္မာလူငယ္ေလးျဖစ္တဲ့ ေမာင္ေမာင္ဟာ နာက်ည္းခါးသီးလြန္းေနတယ္။ ရိုင္းစိုင္းခက္ထန္လြန္းေနတယ္။ အမွတ္သည္းေျခ ၾကီးလြန္းေနတယ္။ တကယ့္ဘ၀မွာ ေမာင္ေမာင္လို လူေတြ ရွိႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီေလာက္ ခါးသီးနာက်ည္းတာမ်ိဳးဟာ ၿခြင္းခ်က္သာျဖစ္လိမ့္မယ္လို႕ ကၽြန္ေတာ္ထင္တယ္ေလ။ တကယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕ လူမ်ိဳးဟာ ဒီေလာက္အမွတ္သည္းေျခၾကီးတဲ့လူမ်ိဳး မဟုတ္ပါဖူး။ အျပစ္မရွိတဲ့ မိန္းမတစ္ေယာက္၊ သူဘယ္သူဘယ္၀ါမွန္း မသိတဲ့ ဂ်ပန္မေလး တေယာက္ အေပၚမွာ ဒီေလာက္ရိုင္းစိုင္းတတ္တဲ့သူမ်ိဳး မဟုတ္ပါဖူး။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ လူမ်ိဳးဟာ ခြင့္လႊတ္တတ္တဲ့လူမ်ိဳး၊အားနာတတ္တဲ့လူမ်ိဳး၊ တခါတေလမွာ စိတ္တိုစရာေကာင္းေလာက္ေအာင္ ေမ့လြယ္ေပ်ာက္လြယ္ ျဖစ္တတ္တဲ့လူမ်ိဳး။ ဒါေၾကာင့္ ေမာင္ေမာင္ရဲ႕ စရုိက္အဖြဲ႕ ဟာ ျမန္မာမပီသဖူး လို႕ ကၽြန္ေတာ္ထင္တယ္။ “
ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးသည္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ၾကည့္၍ ေခါင္းရမ္းေနသည္။
တစ္ဆယ့္ေျခာက္
၁၉၇၃ ေလာက္တြင္လားမသိ။ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးသည္ ေနာက္ထပ္အိမ္ေျပာင္းျပန္သည္။ သူႏွင့္ကၽြန္ေတာ္ စတင္သိကၽြမ္းၿပီးေနာက္ ရွစ္ၾကိမ္ေျမာက္ အိမ္ေျပာင္းခ်င္းျဖစ္သည္။ ေဘာက္ေထာ္က သူ႕အိမ္ေလးမွာ သံုးထပ္သားေတြ ကာထားသျဖင့္ သူတို႕ မရွိစဥ္ အိမ္မွာေန၍ မရေအာင္ ျခစားသြားခဲ့သည္။ ထို႕ ေၾကာင့္ တံတားျဖဴ ကန္လမ္းတြင္ ေျပာင္းေနသည္။
ယခုတဖန္ ေဘာက္ေထာ္ ျပည္သာယာလမ္းထဲက သူ႕အိမ္အနီးတ၀ိုက္တြင္ အိမ္တစ္လံုးငွားၿပီး ေနျပန္သည္။ သူငွားေနသည့္ အိမ္မွာ ပထစ၀န္ၾကိးေဟာင္း သခင္ေက်ာ္ဒြန္း၏ အိမ္ျဖစ္သည္။ သခင္ေက်ာ္ဒြန္းအိမ္မွာ အိမ္ရွင္ေတြ မေနၾကေသး။ ျပင္ဆင္မြမ္းမံၿပီးခါစ ႏွစ္ထပ္တိုက္ၾကီးျဖစ္သည္။ ၿခံ၀င္းလည္း က်ယ္သည္။ ေနာက္တြင္အလုပ္သမားတန္းလ်ားေလးရွိသည္။
ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးသည္ အိမ္ၾကီးအိမ္ေကာင္းႏွင့္ ေနခ်င္သူျဖစ္သည္။
တခါက ဆယ္ေပ ေပေလးဆယ္ခန္႕ ရွိသည့္ ကၽြန္းေတာလမ္းက ကၽြန္ေတာ့္ အခန္းက်ဥ္းေလးသို႕ သူေရာက္လာသည္။ ေအာက္ထပ္က ၾကံ၇ည္ဆိုင္။ တစ္ဘက္အလန္းက တစဦး။ ကၽြန္ေတာ္ ကတစ္ဦး။ ေအာက္ထပ္တြင္ ႏွစ္ဦး။ အိမ္ကေလးေသးေသးတြင္ အထက္ေအာက္ အိမ္ေထာင္ေလးခု ေနၾကရသည္။
ကၽြန္ေတာ့္အခန္းမွာ အိပ္ေတာ့လည္း အိမ္ေရွ႕ခန္းမွာအိပ္သည္။ ေန႕ လည္က် ဧည့္ခန္းျဖစ္လာသည္။ ကၽြန္ေတာ္ စာေရးစားပြဲကလည္း သည္ဧည့္ခန္းမွာပင္ရွိ္သည္ ။ စာအုပ္စင္ ႏွင့္ စာအုပ္ဗီရိုကလည္း သည္အခန္းမွာပင္ရွိသည္။ စာအုပ္ပံုေတြကလည္း အခန္းထဲမွာျပည့္ေနသျဖင့္ မနည္းေရွာင္တိမ္းသြားလာေနရသည္။
ကၽြန္ေတာ္တို႕ အိမ္ေထာင္က်ခါစက ၀ယ္ထားသည့္ ခပ္ည့ံည့ံ ဆက္တီကလည္း ေဟာငး္ႏြမ္းကာ အေရာင္အဆင္းမရွိေတာ့။ အိမ္သြပ္မိုးေအာက္ကလည္း ဘာမ်က္ႏွာၾကက္မွမရွိ။ ေန႕တြင္ ပူလြန္းသျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္က ၀ါးလံုးေတြထိုးကာ က်ဳထ၇ံေလး ငါးခ်ပ္ကိုတင္ထားသည့္ မ်က္ႏွာၾကက္သာရွိသည္။
ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးသည္ ကၽြန္ေတာ့္အခန္းေလးထဲတြင္ စိတ္မသက္မသာျဖင့္ထို္င္ရင္း အိမ္ခန္းကိုလွမ္းၾကည့္သည္။ သူ႕မ်က္ႏွာလည္း ညိဳးသြားသည္။
“ရွင္ဒီလိုပဲေနေတာ့မွာလား” ဟု ကၽြန္ေတာ့္ကိုေမးသည္။ “ကၽြန္မကေတာ့ မေနႏိုင္ဖူးရွင့္။ အခု ကၽြန္မ ေဘာက္ေထာ္မွာအိမ္ေျပာင္းမလို႕။ ကၽြန္မအိမ္ကိုျပန္မေဆာက္ခင္ မွာ ငွားေနရတာ။ အိမ္က သခင္ေက်ာ္ဒြန္းရဲ႕ အိမ္။ သူတို႕ မေျပာင္းခင္ ကၽြန္မခဏ ေနပါရေစဆိုၿပီး ေတာင္းေတာင္းပန္ပန္နဲ႕ ငွားထားရတာ။ သူတို႕ မိသားစုမေျပာင္းခင္ ခဏ ေနပါဆိုလို႕ ေနာက္ေဘးမွာ တန္းလ်ားေလးလဲရွိတယ္။ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ပါ။ ရွင္ ေနခ်င္တယ္ဆို လာေနပါ။ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္မ အိမ္ေဆာက္ၿပီးရင္လဲ ၀င္းထဲမွာ ကၽြန္မတို႕ ေနခဲ့တဲ့ သစ္သားႏွစ္ထပ္အိမ္ေလးရွိတယ္။အဲဒီမွာ လာေနပါလား။ ဒီထက္ေတာ့ က်ယ္တာေပါ့။ “
“ရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ဒီလိုပဲေနလာတာပဲ။ “
“ရွင္ကေနႏိုင္ေပမယ့္ ကေလးေတြနဲ႕ ေဘဘီ့ကို ငွဲ႕ ရဦးမယ္ရွင့္ ။ “
“ကၽြန္ေတာ့္ကေလးေတြနဲ႕ ကၽြန္ေတာ့္ ဇနီးက အသားက်ေနပါၿပီ။ ဒါအခု နည္းနည္းတိုးတက္လာတာ။ ကၽြန္ေတာ္ မရွိတုန္းကဆိုရင္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ စြန္မွာ တဲကေလးတလံုးငွားၿပီးေနခဲ့ရတာ။ “
ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးသည္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ဘာမွ မေျပာေတာ့ပဲ သက္ျပင္းတခ်က္ကိုခ်ေနသည္။
“ရွင္ဟာေတာ္ေတာ္မာနၾကီးတဲ့သူ။ ေတာ္ေတာ္ေခါင္းမာတဲ့လူ။ “
၁၉၅၃ ခုႏွစ္ ဂႏၱ၀င္ဂ်ာနယ္ထုတ္စဥ္ကလည္း ကၽြန္ေတာ့္ကို လခစားအယ္ဒီတာအျဖစ္ ၀င္လုပ္ရန္ ေျပာခဲ့ဖူးသည္။ ထုိစဥ္ကလည္း ကၽြန္ေတာ္သည္ လခစားမဟုတ္ပဲ ေစတနာ့၀န္ထမ္း ၀င္လုပ္ေပးခဲ့ဖူးသည္။ ထုိစဥ္ကလည္း
ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးသည္ ထိုစကားကိုေျပာဖူးသည္။
ကၽြန္ေတာ္သည္ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး၏ စကားကိုမၾကားသလိုလုပ္ၿပီး တျခားစကားေတြကိုေလွ်ာက္ေျပာေနလိုက္သည္။
အမွန္ကေတာ့ မာနၾကီးတာ ေခါင္းမာတာရယ္လို႕ မဟုတ္ပါ။ လြတ္လပ္စြာ ၊အမွီအခိုကင္းစြာေနလိုျခင္းသာျဖစ္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀တြင္ ကၽြန္ေတာ္ တတ္ႏိုင္သမွ် ထိုသို႕ လြတ္လပ္စြာအမွီအခိုကင္းစြာေနခဲ့သည္ခ်ည္းျဖစ္သည္။ ထိုသို႕ အမီွအခုိကင္းလြတ္လပ္စြာေနရသည့္အတြက္ ခ်ိဳ႕ တဲ့ျခင္းဆိုသည့္ တန္ဖိုးေတာ့ ေပးရသည္။ မည္သည့္အရာမွ အလကားမရပါ။ တန္ရာတန္ဖိုးကိုေတာ့ေပးရသည္ခ်ည္းျဖစ္သည္။
Like this:
Entry filed under: Uncategorized. Tags: .
1.
ya thu | December 26, 2011 at 5:52 pm
hi
2.
တမ္းတ | September 15, 2011 at 12:39 pm
ေစာင့္ေမွ်ာ္ဖတ္ရႈလ်က္ပါဗ်ာ။ ေက်းဇူးပါ။